در ابتدا حادثه به این بزرگی که باعث جریحه دار شدن احساسات دانشجویان شده بود را فقط حضور یک دختر بی حجاب در دفتر معاون دانشجویی عنوان نمودید سپس صحبت هایی نظیر توطئه دانشجویان یا جاری بودن صیغه محرمیت بین معاون و دانشجو از سوی شما و اطرافیانتان شنیده شد.
گروههایی که از دانشجویان انتظار دارند تا نقش پیاده نظام را برای آنها ایفا کنند و این روزها با مایوس شدن از دفتر تحکیم به دنبال آن هستند که با دخالت در مسائل دانشگاه برای خود جای پای محکمی در آنجا ایجاد کنند. از سوی دیگر برخی از فعالان دانشجویی به جای اینکه به اثبات خود و تواناییهای خود بپردازند تلاش میکنند تا با نفی دیگران به ایجاد هژمونی در جنبش دانشجویی دست یابند.
یکی از بزرگ ترین مشکلات دفتر تحکیم در حال حاضر این است که عمل گرائی بیش از اندازه، اعضای این تشکیلات دانشجوئی را از پرداختن به مسائل تئوریک باز داشته است و ضعف تئوریک شدیدا در این مجموعه مشاهده می شود. دفتر تحکیم بیش از آنکه یک جریان سیاسی حرفه ای باشد، تشکیلاتی آکادمیک است.
این سه سال نشان داده است که مغرضانه ترین پیش بینی ها در مورد حکومت احمدی نژاد، اکنون به پیشگویی بچگانه ای می ماند. بیش از صد دانشجوی بازداشتی، ده ها محرومیت از تحصیل، منع گسترده فعالین دانشجویی برای ادامه تحصیل، تعطیلی فعالیت انجمن های اسلامی مستقل و …، همه ارمغان دولت نهم بوده است برای جریان تحول خواه دانشجویی.
اگر به جای آقای مددی، یک دانشجو مرتکب چنین عملی میشد، آیا با او هم به همین شکل برخورد میشد؟ اگر این اتفاق، حادثه ی بزرگی نبود و دانشجویان آن را بزرگ جلوه داده اند، چرا در سخنان دادستان و یا اشخاص دیگر این همه تناقض وجود دارد؟ اگر دختر و آن مسئول دانشگاه، محرم یکدیگر بودند، دلیل آن همه تاخیر برای بیان آن چه بود؟
ما را به گناه ناکرده قصاص نمودند، اما معتقدم قضاوت کننده ای عادل تر از تاریخ وجود ندارد. تا زمانی که افکار عمومی ما را خالصانه و عادلانه قضاوت میکند از قضاوت بیدادگران نخواهیم ترسید . وجدان بیدار و بغض در گلو مانده مردم آگاه و ستم دیده بهترین محکمه است . هر چند به ضرورت فریاد را مثل نفرت به سکوت تبدیل کرده باشند.
سورنا هاشمِی عضو انجمن اسلامِی دانشجوِیان دانشگاه زنجان، بهرام واحدی دبیر انجمن اسلامِی و سه فعال دانشجوِی دیگر به نامهاِی حسین جنِیدِی، آرش راییجیو بهرام واحدی به زندان افتادند تا درس عبرتِی باشد برای دِیگر دانشجوِیان که خلاصه کارِی به کار منصوبان و نزدیکان به حکومت ولو متعرض به دختران جوان نداشته باشند.
متأسفانه این اولویت بندی و هدفگذاری ناصحیح، یعنی بازگشت به دانشگاه به هر طریق ممکن، سبب شده که بعضی از محرومین از تحصیل، چانه زنی و لابی زدن با مسئولین را در غیاب هر گونه کنش انتقادی، در رأس برنامه های خود قرار دهند، از طرفی مسئولین نیز با امتناع از دادن پاسخ قطعی، روشن شدن وضعیت نهائی آنان را همواره به تعویق افکنده اند.
محمود احمدی نژاد،رئیس جمهور امروز به دانشگاه تهران رفت تا با دانش جویان به گفت و گو و پرسش و پاسخ بنشیند .دانش گاه امروز صحنه اعتراض دانش جویان معترض بود.دانش جویان با شعارهایی علیه او به پیشوازش رفتند.
چرا دانش گاه معترض است؟
دانش در ذات خود پرسش آفرین است.دانش گاه کارگاه تولید پرسش است.دانش حد و سقفی را برای پرسیدن نمی پذیرد.دانش گاه پرسش را شبهه نمی داند.اگر جایی باشد که سمعا و طاعتا گفتن ارزش است به ضرس قاطع می توان گفت که نام آن جا دانش گاه نیست.
پرسیدن،یعنی در جست و جوی پاسخ بودن و هیچ پاسخی آخرین پاسخ هیچ پرسشی نیست.آن که گمان دارد پاسخ هر پرسشی را در انبان و انبار ذهن خود دارد به انبازی کبر و نخوت رفته و ذات پرسش را نشناخته است.پرسش،گفت و گو و گفت و گو پرسش می زاید.آن که سوال را شبهه می نامد و از بلندای همه چیز دانی به پایین می نگرد و با شکسته نفسی و فروتنی! خود را سقراط زمانه گمان می برد از ابتدا باب گفت و گو
را گل گرفته است.گفت و گو پیش شرط دارد و آن این است که خود را هم اندازه و هم قد و قامت دیگران بدانیم.آن که دانش و دانشجو را منقاد خود می خواهد و منتقد را به بند می کشد از آغاز گفت و گو را به سخره گرفته است .آنچه در این انقیاد را بر صدر نشاندن و انتقاد را اسب راهوار خود خواستن، به چشم نمی آید،ابتدا گفت و گو با خود است.تفکر، گفت و گو با خود است.آن که پیشاپیش جواب ها را می داند حتا باخود نیز گفت و گو نمی کند.
آقای احمدی نژاد به دانشگاه می رودتا پیش از شنیدن سوال،جواب ها را بدهد.به همین دلیل است که دانشجوی منتقد و معترض را به سالن راه نمی دهند و به همین دلیل است که محبس را یرای دانش جو می پسندند.و به جای مناظره ،نظاره گری را خوش می دارند.
