همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا، برخلاف آنچه که در ابتدا به نظر می رسد، نه از موضع قوت بلکه از جایگاهی بسیار ضعیف ایراد شده است. مهمترین ویژگی این سخنرانی را باید جنجالی بودن آن دانست که صرف نظر از هر محتوایی، خودنمایی می کند. (این سخنرانی شاید یکی از جنجالی ترین - و در عین حال بی محتواترین - سخنرانی ها در سال های اخیر باشد).
از منظر نشانه شناسی، نوع واژگان، رفتار و حرکات واقعه دانشگاه کلمبیا شباهتی زیاد به رویدادی دارد که در آستانه انتخابات شوراها و در سال گذشته در دانشگاه امیرکبیر تهران روی داد، به گونه ای که می توان گفت احمدی نژاد با همان ذهنیت و آرزوهایی به سخنرانی در دانشگاه کلمبیا پرداخت که سال گذشته در دانشگاه امیرکبیر شاهد بودیم. کلمبیا، صرفا نسخه فرامرزی و بین المللی امیرکبیر بود!
واقعیت این است که بنیادگرایان حاکم بر قوه مجریه (به ویژه نهاد فرسوده وزارت اطلاعات) و همچنین قوای نظامی که در دوران دوم خرداد متحمل ضربات جبران ناپذیر شدند (به عنوان نمونه وزارت اطلاعات را باید نام برد که علیرغم ظاهر مقتدر خود دوران افول و نزول خود - سقوط آزاد- را طی می کند، به نحوی که ایران به عنوان بهشت جاسوسان دنیا معروف شده و مورد مضحکه تمام سازمان های امنیتی دنیاست!) طی دو سال اخیر تنوانستند به اهداف خود دست یابند. کارنامه احمدی نژاد در دو سال اخیر، برای بنیادگرایان شکست را به ارمغان آورده است. این شکست پیامدها و بازتاب های خود را نشان داده و خواهد داد، همان گونه که احساس شکست قریب الوقوع در شوراها ماجرای امیرکبیر را رقم زد. با این تفاوت که اگر در واقعه امیرکبیر صرفا احمدی نژاد و طیف وی متحمل شکست شدند، در کلمبیا این کل بنیادگرایان حاکم بودند که در مضحکه شکست گرفتار آمدند! کلمبیا، بیان علنی و آشکار شکست بنیادگرایان حاکم بود که احمدی نژاد صرفا مهره پیش تاخته آنان است.
سخنرانی در کلمبیا اساسا به هدف جنجال آفرینی ایراد شد و نه ایراد مجموعه ای از نقطه نظرات. هدف ایجاد درگیری و تنش آفرینی در سطح بین المللی بود، و نه چیز دیگر (همان گونه که در دانشگاه امیرکبیر شاهد بودیم!). در این سخنرانی محتوا چندان اهمیتی نداشت، مهم این بود که احمدی نژاد به دیگران (و بیش از همه!) به خود بقبولاند که بنیادگرایی در ایران زنده است، و این کار تنها با جنجال آفرینی ممکن می شد! دقیقا به این دلیل بود که برخلاف امیرکبیر، این بار همه بنیادگرایان حاکم یک صدا به دفاع از وی پرداختند. دیگر کل موجودیت بنیادگرایان در معرض خطر قرار گرفته است!
این سخنرانی به هیچ وجه از نظر محتوای سیاسی قابل بررسی نیست. نه هیچ نکته جدیدی در آن به چشم می خورد و نه حرف تازه ای زده شده است. این سخنرانی را می توان یک نوع خودزنی بین المللی دانست که ریشه های شدیدا مازوخیستی دارد. یعنی فرد ناامید از همه جا، به قیمت آزار دادن خود سعی می کند فاصله رو به تزاید بین آرزوها و واقعیات موجود را پر کند!
واقعیت این است که بنیادگرایی در ایران (که با ظهور احمدی نژاد سعی داشت خود را زنده کند) بسیار زود شکست خورد.اما این شکست نیاز داشت که به هر قیمتی جلوی بازتاب بین المللی خود را بگیرد و در ابعاد داخلی پنهان بماند. حقیقتی که مردم ایران مدت هاست به آن رسیده اند، باید از دید افکار عمومی بین الملل دور نگاه داشته می شد و بدین خاطر واقعه دانشگاه کلمبیا روی داد.
