در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
دکتر محمدعلی نجفی در مراسم افطاری شاخه دانشجویی حزب کارگزاران گفت: جهتگیریها به سمتی نیست که بتوان امیدوار بود در صورت ادامه آنها کشور بتواند نجات یابد و نیاز است که این جهتگیریها تغییرات اساسی پیدا کند.
عضو شورای شهر تهران افزود: اگر در شهرهای بزرگ کشور نظرسنجی صورت گیرد به این نتیجه خواهیم رسید که بسیاری از کسانی که در روزهای اول امیدوار بودند که تمام و یا بخشی از شعارهای دولت نهم به نتیجه رسد، امید خود را از دست دادهاند.
وی همچنین با اشاره به تحمل رئیس جمهور در مقابل توهینهای رئیس دانشگاه کلمبیا گفت: تحمل ایشان بهترین کاری بود که می شد صورت بگیرد. وی که در برخورد با دانشگاههای خارج کشور اینگونه عمل می کند، چه خوب بود که در مقابل حرفهایی که در دانشگاه امیر کبیر شنیده شد نیز تحمل می کرد و برخی از اطرافیان ایشان، از فردای آنروز برای دانشجویان دانشگاه خط و نشان نمی کشیدند. اکنون بعد از گذشت این مدت دانشجویان دانشگاه امیرکبیر هزینه آن حضور را نمی پرداختند. همین طور می توان به مشکلات فرهنگیان در مقابل ادعاهای دولت مبنی بر بهبود وضع معیشیت شان و برخورد با بعضی از اساتید دانشگاه که مبنای عملکرد دولت را علمی ندانستهاند، اشاره کرد.
نجفی در پایان ابراز امیدواری کرد: امیدواریم در مسائل فرهنگی ، سیاسی ، اقتصادی تغییرجهت در مسیر اداره کشور در انتخابات آینده به وجود آید تا این مساله امیدواری برای افرادی که دلسوز آینده انقلاب و نسل های بعدی کشور هستند ایجاد کند.
وی با اشاره به انتخابات مجلس هشتم و ریاست جمهوری یک سال ونیم آینده گفت: جای امیدواری است که در انتخاباتی که در پیش است آثار و نمونههایی از آگاهی جامعه مبنی بر غلط بودن سیاستها به چشم بخورد و شاهد تغییر مسیر باشیم تا زمینهای برای اصلاح امور فراهم آید.
وی با اشاره به سخنی از حضرت علی (ع) مبنی بر اینکه در مقابل تمجید اصحابشان به علت اقدامات مثبتی که در زمان حکومت خود انجام داده اند، فرموده است من را برای انجام کارهایی که بر عهدهام است مورد تمجید قرار ندهید؛ چرا که این امور من را از مسیری که به عنوان مسوول میبایست طی کنم، منحرف میکند، افزود: در این زمینه نیز میتوان به جریانات دانشگاه کلمبیا اشاره کرد.
وی با بیان اینکه از وظایف رییس جمهور به عنوان نمایندهی کشور بود که از مواضع و سیاستهای کشور دفاع کند، استتقبالها، برگزاری سجده شکر و اجرای برنامههای مختلف در طول سه چهار روز گذشته از صدا و سیما و برخی مطبوعات را مغایر با فرمایشات حضرت علی(ع) خواند و گفت: چرا که کار درست و افتخارآمیز انجام شده در حوزه مسوولیت و وظایف رییس جمهور به عنوان نماینده جمهوری اسلامی ایران بوده که از مواضع کشور دفاع کند.
