دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
خبرنامه امیرکبیر: کمیته پژوهش انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک تهران در آستانه ی یکم آذرماه ۱۳۸۷ دهمین سالگرد دشنه آجین شدن داریوش و پروانه فروهر، به بازخوانی پروژه قتل های زنجیره ای پرداخته است. متن زیر حاصل تلاش این کمیته در این زمینه است:
پیشگفتار:
قتلهای زنجیرهای به قتل برخی از [...]
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
«فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران» خبر از تهدید و آزار و اذیت خانواده زندانیان سیاسی از سوی مسئولین دادگاه انقلاب تهران داد. پس از برگزاری مراسم بزرگداشت قربانیان اعدام های سال ۱۳۶۷ در گورستان خاوران در شهریورماه گذشته، از میان خانواده این قربانیان چند نفر دستگیر و روانه زندان شدند.
در این گزارش آمده است: «یکماه از دستگیری شماری از خانواده های زندانیان سیاسی قتل عام سال ۶۷ و انتقال آنان به شکنجه گاه ۲۰۹ زندان اوین می گذرد. در این مدت مراجعات مکرر بستگان دستگیرشدگان به دادگاه انقلاب برای اطلاع یافتن از وضعیت آنها بی نتیجه بود.»
در ادامه این گزارش خاطرنشان شده است: «بنا به گزارشهای رسیده برخورد حسن زارع دهنوی معروف به قاضی حداد و راسخ با خانواده ها خشن و تهدید آمیز بوده است. راسخ که در نقش بازپرس پروندهای بازداشت شدگان عمل می کند، خطاب به خانواده منصوری چنین گفت: شماها نباید به دادگاه مراجعه کنید و اگر باز هم مراجعه کنید دستور میدهم که برگ خروج شما را امضا نکنند و شما را بازداشت کنند، او ادامه داد که دفعۀ بعد هم نوبت شماست.»
اسامی تعدادی از خانواده های دستگیرشده به قرار زیر می باشد:
۱- آقای علی سارمی
۲- خانم طاهره سوداگری
۳ – فرشید سوداگری
۴ – آقای محسن نادری
۵- محمد علی منصوری
