در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
سلیمان محمدی فعال دانشجویی دانشگاه علامه طباطبایی گفت: مهدیه گلرو و مجید دری دو فعال دانشجویی دانشگاه علامه طباطبایی دادخواست خود را به دیوان عدالت اداری تقدیم کردند.
این فعال دانشجویی خاطرنشان کرد: از آن جا که در تاریخ ۲۲ شهریور از وزیر علوم درخواست ارایه گزارش عملکرد مسوولین وقت دانشگاه علامه طباطبایی را خواستار شدیم و تاکنون جوابی در این زمینه دریافت نکردیم در این آخرین جلسه کمیته دفاع از حق تحصیل قرار شد که این موضوع را به صورت جدی پیگیری کنیم.
همچنین کمیته دانشجویی دفاع از حق تحصیل علامه طباطبایی بیانیهای را صادر کرد. در این بیاینه آمده است: میگویند آغاز سال تحصیلی، بهار علم و دانش است اما برای بسیاری از فعالان دانشجویی که این ترم از تحصیل محروم و به دانشگاه ممنوع الورود هستند این بهار بی رونق و سرد است. ترم پاییز را در شرایطی آغاز میکنیم که تعدادی ازفعالان دانشجویی دانشگاه علامه طباطبائی با احکام انضباطی مواجه شدهاند و تنها جرم آنان شرکت در فعالیتهای صنفی، مدنی و سیاسی مسالمتآمیز است.
در ادامه این بیاینه ابرازعقیده شده است: ما به عنوان کمیته دفاع از حق تحصیل دانشگاه علامه طباطبایی اعلام میکنیم که روند رسیدگی به پروندههای فعالان دانشجویی این دانشگاه غیرقانونی، غیرعادلانه و غیرانسانی بوده است. به همین جهت به طور رسمی ریاست دانشگاه، تیم همراهشان و اجراکنندگان تصمیمات وی را به مناظره دعوت میکنیم تا حقیقت روشن شود.
دراین بیانیه ابرازعقیده شده است: خواستاریم این مناظره در حضور دانشجویان انجام شود و حاضریم در این صورت به تمام سوالات و شبهات پاسخ دهیم. در مقابل ایشان باید پاسخ دهند که چرا و به چه حقی دانشجویان منتقد را از تحصیل محروم میکنند؟ این رسم کجاست و کدام عدالت و منطق و قانون و شرع و شعور این موضوع را تائید میکند؟ کدام قانون اجازه میدهد که دانشجویان را ممنوع الورود کنند و به خانه خود راه ندهند؟ چرا دانشجویان را به خاطر تجمعی که طبق اصل ۲۰ قانون اساسی مجاز است، محاکمه میکند؟ و بسیاری سوالات دیگر .
در پایان این بیاینه با بیان این ادعا که شنیدهها حاکی از این است که برای یکی از همکلاسیهایمان (دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بشر) حکمی صادر شده که ممکن است منجر به اخراج وی از دانشگاه شود، ابرازعقیده شده است: مسوولان دانشگاه متوجه باشند که اگر این اتفاق بیفتد، دانشجویان ساکت نخواهند ماند و کمیته دفاع از حق تحصیل و دانشجویان به هیچ عنوان این حکم را نپذیرفته و به هر قیمتی در برابر اجرای آن خواهند ایستاد. ما فقط خواستار اجرای قانون و عدالت هستیم. منطق ما منطق زور نیست، منطق کلمه و کلام است. کسانی که پشت درهای بسته کمیته انضباطی و حراست سعی در ترساندن ما داشته و دارند، اگر میتوانند بهتراست در برابر کلام با کلام مقابله کنند و گرنه شمشیر کشیدن در برابر کلام، هنر نیست.
