این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
در حالی که اعتصاب غذای عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار، دو زندانی سیاسی کرد در اعتراض به حکم اعدام خود، وارد چهل و پنجمین روز خود شده است؛ خواهر و برادر این دو زندانی در نامه ای از آن ها خواسته اند به اعتصاب غذای خود پایان داده و همزمان بار دیگر از فعالان حقوق بشری درخواست کرده اند، حکومت ایران را برای نجات جان زندانیان سیاسی عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار، بیش از آن چه تا کنون کرده اند، تحت فشار قرار دهند. متن این نامه در زیر آمده است:
برادر و عزیزانمان عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار
زندانیان چشم براه حکم ظالمانه و ناعادلانه اعدام
بیش از چهل روز از حکم اعدام شما فعالان کرد میگذرد و همزمان چهل روز از اعتصاب غذای برحق شما در اعتراض به این حکم ضد بشری سپری شد، طی این چهل روز دیگر سازمان، نهاد، شخصیتها و فعال حقوق بشری در سراسر این گیتی باقی نماند که این حکم ناعادلانه شما را محکوم و رسوا نکرده و آزادی شما را خواستار نشده باشد.
اعتصاب زیباترین معنای بود که شما به حقایق بخشیدید و واکنش خود را نسبت به این حکم غیر انسانی نشان دادید و ثابت کردید بازداشتتان و نهایتاً صدور حکم اعدام برایتان هیچ مفهوم و مبنای انسانی ندارد، گزارشهایی که از زندانها و سیاه چالهای ایران پیرامون وخامت وضعیت سلامتی شما مخابره میشود، نگرانیهای همه بشردوستان و آنهایی که به انسانیت و حقیقت اعتقاد دارند، را افزایش داده است. اما متاسفانه این اعتصاب روای شما نسبت به این حکم ناروای مقامات جمهوری اسلامی هیچ پاسخی را تاکنون بدنبال نداشته است و به همین خاطر این خود بر نگرانیهای تمام آنانیکه از آزادی شما و دیگر زندانیان بیگناه دفاع میکنند، افزوده است.
ما خواهر و برادر و پشتیبانان شما عزیزان، ضمن اطمینان کامل از توان و مقاومت قهرمانانه شما علیه این حکم ظالمانه که نه تنها شما به مقابله آن دست زده اید بلکه نگرانی همه مدافعین حقوق بشر را موجب شده و همه انسان دوستان آن را رسوا نمودند، خواهشمندیم، تقاضا داریم در راستای بهبود وضعیت جسمانی و سلامتی اتان و بنابه درخواست همه بشردوستان و به احترام آن عزیزانی که تا پایان اعتصاب غذای شما به اعتصاب غذا همت گماشته اند، به اعتصاب خود پایان دهید و در مقابل آنانی که کمر به مرگ شما بسته اند، بایستید و به زندگی آری بگوئید. همزمان با این اقدام مقدس شما انتظار داریم که مقامات و مسئولین جمهوری اسلامی در مقابل آن مراقبتهای پزشکی شما برای پایان اعتصاب غذایتان، شرایط ملاقات و ارتباط با خانواده و همچنین انتقالتان به زندان عمومی را فراهم کند.
و از سوی دیگر از تمام سازمانهای انسان دوست و مدافعین حقوق بشر و افکار عمومی درخواست میکنیم که با افزایش فشارهای خود به ایران، آنها را ناچار به قبول این خواسته ها بکنند که نه غیر قانونی است و نه غیر ممکن.
لیلی حسنپور
هادی بوتیمار
