همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
قطعا نمی میرند آنانکه در دل ملت جای دارند
بیش از یک هفته گذشته است. بهاءالدین ادب، نامدار مرد سنندجی و نماینده شهرستان سنندج در دورههای پنجم و ششم مجلس، دار فانی را وداع گفته است.
بهاء الدین ادب، مرد بزرگ و پر تلاشی بود که آرام و بی صدا از میان ما رفت ولی یاد و خاطره اش همیشه در اذهان ما باقی خواهد ماند. مردی که برای ماندن در قدرت حقیقت را فدا نکرد و خود را به ظواهر پست و مقام نفروخت.
وی در تریبون آزادی که به همت انجمن اسلامی دانشجویان در اعتراض به رد صلاحیتهای کاندیداهای مجلس هفتم برگزار شده بود، شرکت و سخنان شیوایی را ایراد نمود که به شدت مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و هنوز صدای گرم او در گوش یکایک جامعه دانشگاهی پلی نکنیک به یاد مانده است.
وی نخستین فردی بود که در اعتراض به نوع برخورد حاکمیت با اکبر گنجی، از پله های بیمارستان میلاد به سرعت بالا می دوید. بدون ترس و واهمه، هر دو پله را یکی می کرد. انگار نه انگار که در حال شیمی درمانی بود، و مثل همیشه بچه های دانشجو و زنان به امید عیادت از اکبر گنجی از آن راه پله باریک، طولانی، یک نفس به دنبال او می دویدند. در هر طبقه دوستان منتظر بودند که امنیتی ها سر برسند و آنها را متوقف کنند. اما بها الدین ادب نمی گذاشت بترسند و باعث می شد تا پشت در بخشی که اکبر گنجی بستری بود، خود را برسانند.
و به خاطرش می آوریم شبهای افطاری در دانشگاهها را که با وجود سرطان روزه داشت و آرام آرام روزه باز می کرد. آن هم سرطانی که معده اش را نشانه رفته بود.
وی در جمع میتینگ سیاسی ادوار دفتر تحکیم وحدت که در اعتراض به قتل زنده یاد اکبر محمدی برگزار شده بود گفته بود: ما کردها تصمیم گرفتیم در این جمع محترم حاضر شویم و تعظیم کنیم به روح بلند اکبر محمدی و اکبر محمدی ها. ما برای این عزیزان نباید اشک بریزیم بلکه باید آنها را تعظیم کنیم و یاد آنها را بزرگ بداریم. اعدام و مرگ آزادی خواهان مشکلی از تمامیت خواهان حلی نمی کند، بلکه باعث آبیاری درخت آزادی خواهد شد. وی با ذکر یک شعر کردی گفت :قطعا نمی میرند آنانکه در دل ملت جای دارند.
شنیدن از دست دادن چنین مردی برای همه ما تکرار رفتن ها در سکوت و مظلومیت بود. مردی که دوستانش هم شکایت او را از درد ندیدند. مردی که با وجود بیماری سختش همیشه نگران مردم و سرنوشت کشورش و مردم محروم کردستان بود.
ما نباید برای درگذشت او اشک بریزیم. اکنون زمان آن فرا رسیده است که ما در برابر امیرکبیر کردستان تعظیم کنیم و با صدای بلند فریاد کشیم که قطعا نمی میرند آنانکه در دل ملت جای دارند.
روابط عمومی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر، درگذشت این اسوه جوانمردی و اخلاق را به خانواده محترم ایشان، جامعه دانشگاهی پلی تکنیک تهران و مردم شریف سنندج و تمامی دوستداران ایران تسلیت می گوید و برای آن مرحوم از درگاه الهی علو درجات و برای بازماندگان صبر مسئلت دارد.
جای او همیشه خالی خواهد بود. یادش گرامی و روانش شاد باد.
روابط عمومی انجمن اسلامی
دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر
