همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
سازمان گزارشگران بدون مرز با انتشار بیانیه ای به وضعیت عدنان حسن پور و عبدالواحد بوتیمار دو روزنامه نگاری که در ایران به اعدام محکوم شده اند، اعتراض کرد.
در بیانیه سازمان گزارشگران بدون مرز با اشاره به اینکه عدنان حسن پور و عبدالواحد بوتیمار، روزنامه نگاران زندانی، بیش از چهل روز است که در اعتصاب غذا بسر می برند آمده است: «وکیل مدافع آنها، صالح نیکبخت که در تاریخ ٢۹ مرداد ماه، چند روز پیش با موکلان خود دیدار کرده بود اظهار داشته است که هر دو زندانی شدیدا ضعیف شده اند و مدت زیادی در این وضعیت دوام نخواهند آورد.»
سازمان گزارشگران بدون مرز، آیت اله محمود هاشمی شاهرودی رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران را مسئول سلامت این دو روزنامه نگار زندانی و عواقب ناشی از شرایط «اسف بار بازداشت» کنونی آنها دانسته است.
در این اطلاعیه افزوده شده است که عدنان حسن پور و عبدالواحد بوتیمار در سلول های انفرادی نگهداری می شوند و از ابتدایی ترین حقوق خود محروم هستند.
در اطلاعیه سازمان گزارشگران بدون مرز به ملاقات عدنان حسن پور و عبدالواحد بوتیمار با اعضای خانواده خود در تاریخ هفدهم مردادماه در زندان اطلاعات سنندج و اظهارات آنها در این ملاقات اشاره شده است که گفته بودند در پی انتقال آنها به سنندج، در اعتراض به نگهداری در سلول انفرادی زندان اداره اطلاعات سنندج و برای داشتن حق ملاقات با خانواده و وکلا و دیدار با یکی از مسئولان دستگاه قضایی، بیش از یک ماه است که در اعتصاب غذا به سر می برند.
این بیانیه به مصاحبه صالح نیکبخت با خبرگزاری فارس نیز اشاره کرده است که طی آن گفته بود، آقای امجدی دادستان سنندج در ملاقات با آقای هوشمندی دیگر وکیل متهمان اعلام کرده است که «جز با نظر آیت الله شاهرودی» هیچ اقدامی انجام نخواهد داد.
سازمان گزارشگران بدون مرز در این اطلاعیه همچنان از وضعیت آکو کردنسب روزنامه نگار هفته نامه کرفتو و سهیل آصفی ابراز بی خبری و نگرانی کرده است.
آکو کردنسب در سی ام تیرماه گذشته توسط ماموران وزارت اطلاعات در دفتر خود بازداشت و روانه زندان شد و سهیل آصفی نیز در سیزدهم مردادماه گذشته به دنبال احضار به دادسرای انقلاب اسلامی تهران بازداشت شد و به سلول انفرادی بند ٢٠۹ زندان اوین انتقال یافت.
در اطلاعیه سازمان گزارشگران بدون مرز آمده است که این دو روزنامه نگار که ظاهرا در انتظار محاکمه هستند، از حق ملاقات با وکلا و خانواده خود محروم شده اند.
اطلاعیه سازمان گزارشگران بدون مرز در پایان به وضعیت محمد صدیق کبودوند نیز اشاره کرده که به همسر خود اطلاع داده است، دو زندانی خطرناک را به سلول اش انتقال داده اند و وی برای جانش احساس خطر می کند.
در اطلاعیه سازمان گزارشگران بدون مرز با اشاره به بازداشت مدیر مسئول هفته نامه توقیف شده صدای مردم کردستان توسط ماموران وزارت اطلاعات در دهم تیر ماه گذشته و انتقال وی به بند ٢٠۹ زندان اوین آمده است که این روزنامه نگار از سوی مقامات امنیتی برای انحلال سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و پذیرش انتشار گزارش هایی نادرست از سوی این سازمان، شدیدا تحت فشارهای روحی و جسمی قرار دارد.
