در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
مراسم شییع پیکر مهندس بهاالدین ادب،نماینده دوره پنجم و ششم مجلس، نامدار مرد سنندجی روز شنبه ساعت ۹ صبح از مقابل مسجدی که خود بنا نهاده بود، آغاز شد. در حالی که از ساعتها قبل از شهرهای دور و نزدیک مردم برای حضور در مراسم در اطراف مسجد ادب اجتماع کرده بودند.
شهر سنندج اگرچه تعطیل نشده بود اما حالت ویژهای داشت. نیروهای انتظامی مسیرهای حمل پیکر مهندس ادب - از مسجد به وادی رحمت بهشت محمدی - را مسدود کرده بودند و اگر چه اجباری به تعطیلی کسب و کار در مسیر حرکت نبود اما همه مغازه ها به احترام وفات ادب تعطیل بودند. چهرهای آشنای بسیاری در اطراف مسجد به چشم میخورد.از اعضای فراکسیون نمایندگان کرد مجلس ششم و نمایندگان فعلی شهرهای کردنشین آذربایجان غربی گرفته تا فرمانداران سابق، اعضای احزاب سیاسی، نمایندگانی از کردستان عراق و البته چیزی حدود ۲۰ هزار نفر مردم قدر شناس کردستان.
البته نمایندگان فعلی سنندج در مراسم دیده نمیشوند و حضور شخصیتهای سیاسی - فرهنگی سقز نیز بسیار کم رنگ بود.
امام جماعت مسجد ادب ضمن تشکر از حاضرین به خاطر حضورشاناقدام به قرائت دعا و قرآن می کند و در این فاصله مردم در گروههای جداگانه و با در دست داشتن پارچه نوشته هایی به جمعیت می پیوستند.
ساعت ۹:۳۰ پیکر مهندس ادب بر روی دوش جمعیت از مسجد خارج شد و در میان آه و فغان مردم در مسیرهای مشخص شده یه حرکت درآمد. در میان جمعیت مولوی عبدالحمید امام جماعت اهل سنت سیستان و بلوچستان به همراه دیگر همراهان خود که جملگی لباس محلی سیستانی بر تن دارند دیده می شوند و شانه به شانه مولوی،دکتر جلالی زاده است که به نحوی صاحب عزا به شمار می رود.
ازدحام جمعیت بسیار زیاد و باورنکردنی است. مردم سنندج تنها به خاکسپاری آیت الله مردوخ را در این وسعت و شکوه به یاد می آورند و باید اذعان داشت این جمعیت را در هیچ راهپیمایی دولتی یا غیر دولتی نمیتوان دید.
بر اساس برنامه ریزی کمیته برگزاری مراسم قرار بود پیکر مهندس ادب تا نیمه های راه بر روی دوش مردم حمل شود و مابقی راه توسط آمبولانس به محل مورد نظر انتقال یابد اما مردم یک صدا با فریاد “پیاده پیاده” راه را بر امبولانس بستند و دوباره پیکر ادب را بر دوش گرفتند. ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه است و گرمای هوا جمعیت را خسته کرده، ساکنان محلهایی که پیکر ادب از آنها عبور داده می شود برای مردم آب و شربت می آورند. همبستگی و همیاری بی نظیری در بین مردم به وجود آمده است.
خانواده مهندس ادب نیز در میان جمعیت حضور دارند و “بهادر” تنها پسر آن مرحوم در بخشی از مسیر پیکر پدر را به دوش میکشد که گرمای هوا موجب برهمخوردن حال وی میشود.
پیکر ادب ساعت ۱۲ به بهشت محمدی میرسد. صحنه آخرین خداحافظی همسر و فرزندان آن مرحوم بسیار دردناک است و جمعیت را متاثر میسازد.
مراسم خاکسپاری انجام میشود و برخی شخصیتها به ایراد سخن میپردازند. دکتر جلالی زاده، مولوی عبدالحمید، دکتر کریمی نماینده جبهه متحد کرد، معروف صمدی نماینده مجلس پنجم، دکتر بایزید مردوخی اقتصاددان و از دوستان نزدیک ادب و… هرکدام به نحوی مراتب تاسف خود را اظهار میکنند.
و اینگونه بود که پیکر بهالدین ادب،به خاک سپرده شد و سنندجی های قدرشناس با احترام فراوان وی را بدرقه کردند.
“روحش شاد”
گزارش های تصویری زیر تلاش شارنیوز است برای به تصویر کشیدن حضور گسترده و توام با تاثر مردم در مراسم خاکسپاری مهندس بهاالدین ادب:
