همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
نهادهای مدافع حقوق بشر!
هموطنان مدافع حقوق بشر!
سرکوب دانشجویان، تهدید و تعقیب روزنامهنگاران، دستگیری کارگران و معلمان معترض و بالاخره فشار علیه جنبش برابریخواهی زنان در ماههای گذشته روز به روز ابعاد گستردهتری پیدا کرده است.
در پی سکوت مقامات قضایی در ارتباط با بازداشتهای خودسرانه و شکنجه زندانیان سیاسی و اعترافگیری از زندانیان، خانم شیرین عبادی با ارسال نامهای به شورای حقوق بشر سازمان ملل رسماً از دولت جمهوری اسلامی به علت بازداشت هاله اسفندیاری شکایت کرده است.
وی در این نامه، بازداشت خانم اسفندیاری را به اتهام ضربه زدن به امنیت ملی، نمونه آشکاری از بازداشتهای خودسرانه دانسته و گفته است که موکل وی از تمامی حقوقی که زندانیان بر اساس قانون ایران، باید برخوردار باشند، محروم بوده است و تمامی نامهنگاریهای او با مقامهای قضایی ایران تاکنون بینتیجه بوده است.
خانم عبادی که وکالت هاله اسفندیاری را بر عهده دارد، در این نامه از شورای حقوق بشر سازمان ملل درخواست نموده است تا بازرسی را برای رسیدگی به این موضوع به ایران بفرستد و نتیجه این گزارش در پرونده حقوق بشر ایران درج گردد.
نهادها:
انجمن دوستی ایران و سوئد در پارتیله - سوئد
تشکل بینالمللی نجات ایرانیان - اتریش
جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران - اتریش
جمعیت دفاع از جبهه جمهوری و دموکراسی در ایران - بلژیک
کانون پژوهش فرهنگ ایران- گوتنبرگ - سوئد
اشخاص:
آینده آزاد
پریسا احمدیان
بیژن افتخاری
اقبال اقبالی
بیژن اقدسی
اصغر اکبری
مهدی امینی
شاهین انتخابی
اوختای بابایی عجبشیر
محمد برزنجه
بهروز بیات
خسرو پورحسینی
احمد پورمندی
علی پور نقوی
بیژن پیرزاده
عسل پیرزاده
نیره توحیدی
علی توکلی
حسن جعفری
عاطفه جعفری
جعفر حسینزاده
علیاصغر خرسند
بیژن رحمانیان
کاظم رستمی
حسن شریعتمداری
سهیلا شفقی
علی صمد
عبدالوهاب عطاری
فرزانه عظیمی
کاظم علمداری
رضا فانی یزدی
مسعود فتحی
سیامک فرید
فیروزه فولادی
ملیحه محمدی
یوسف مجاب
داریوش مرادی
ع - میرزائی
حسن نایبهاشم
احمد نجاتی
هما نجفی
داوود نوائیان
فریار نیکزاد
احمد هاشمی
