همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
از آنجاییکه جهت رسیدن به یک صلح پایدار جهانی، عدالت و آزادی های مدنی و فردی چاره ای جز حرکت های آزادی خواهانه به دور از خشونت بر علیه استبداد و بیدادِ انحصار طلبان و مطلق گرایان وجود ندارد؛ و از آنجاییکه جهت حفظ حقوق انسانی، حیثیت و کرامت بشری چاره ای جز حرکت در مسیر دموکراسی و رعایت منشور بین المللی حقوق بشر نیست؛ و بسیاری از دانشجویان در همین راستا و در جریان فعالیت های صنفی و سیاسی خود، تحت شرایط غیر قانونی و غیر انسانی قرار گرفته اند لذا سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی(ادوار تحکیم وحدت)- شعبه آذربایجان شرقی- براساس حقوق مشروع پذیرفته شده در داخل کشور و عرصه بین المللی و با استناد به مفاد قانونی آن بشرح ذیل:
ماده پنجم اعلامیه جهانی حقوق بشر:
احدی را نمی توان تحت شکنجه یا مجازات یا رفتاری قرار داد که ظالمانه و یا بر خلاف انسانیت و شئون بشری یا موهن باشد.
ماده نوزدهم اعلامیه جهانی حقوق بشر:
هر فردی حق آزادی عقیده و بیان دارد و این حق مستلزم آن است که کسی از داشتن عقاید خود بیم و نگرانی نداشته باشد و در کسب و دریافت و انتشار اطلاعات و افکار، به تمام وسایل ممکن بیان و بدون ملاحظات مرزی آزاد باشد.
ماده بیستم اعلامیه جهانی حقوق بشر:
الف) هرکس حق دارد آزادانه مجامع و جمعیت های مسالمت آمیز تشکیل دهد.
ماده دوم بیانیه سازمان ملل بر حقوق اقلیتهای ملی نژادی مذهبی و زبانی
بند ۱) افراد متعلق به اقلیت های ملی و قومی مذهبی و زبانی در حوزه شخصی و اجتماعی حق دارند که آزادانه بدون هر نوع اعمال تبعیض یا مزاحمت از فرهنگ خود برخوردار شده، مذهب خود را علنا ابراز داشته و مراسم آن را انجام دهند و زبان خود را بکار گیرند.
اصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
دولت جمهوری اسلامی ایران موظف است برای نیل به اهداف مذکور در اصل دوم، همه امکانات خود را برای امور زیر به کار برد:
بند ۷) تأمین آزادیهای سیاسی و اجتماعی در حدود قانون.
بند ۸)مشارکت عامه مردم در تعیین سرنوشت سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خویش .
اصل نهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
… هیچ مقامی حق ندارد به نام حفظ استقلال و تمامیت ارضی کشور آزادیهای مشروع را، هر چند با وضع قوانین و مقررات، سلب کند.
اصل نوزدهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود.
اصل بیست و سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ کس را نمی توان به صرف داشتن عقیده ای مورد تعرض و مواخذه قرار داد .
اصل بیست و ششم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
احزاب، جمعیتها، انجمنهای سیاسی و صنفی و انجمنهای اسلامی یا اقلیتهای دینی شناختهشده آزادند، مشروط به این که اصول استقلال، آزادی، وحدت ملی، موازین اسلامی و اساس جمهوری اسلامی را نقض نکنند. هیچکس را نمیتوان از شرکت در آنها منع کرد یا به شرکت در یکی از آنها مجبور ساخت.
اصل بیست و هفتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
تشکیل اجتماعات و راهپیماییها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است.
اصل سی و هفتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
اصل، برائت است و هیچکس از نظر قانون مجرم شناخته نمیشود، مگر این که جرم او در دادگاه صالح ثابت گردد.
اصل سی و هشت قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند، مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است.
متخلف از این اصل طبق قانون مجازات میشود.
اصل سی و نهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
هتک حرمت و حیثیت کسی که به حکم قانون دستگیر، بازداشت، زندانی یا تبعید شده، به هر صورت که باشد ممنوع و موجب مجازات است.
و …
احکام سنگین انضباطی، تعلیق از تحصیل برای دانشجویان هویت طلب دانشگاه تبریز: نعیم احمدی، امین امامی، منصور امینیان، ناهید بابازاده، هادی بهادری، صمد پاشایی، حامد توفیق، آیدین خواجه ای، علی داور، وحید دهقانی، بابک رحمتی، بهنام زالی، فراز زهتابی، ابراهیم زینالی، مقصود عهدی، آیدین غفار نژاد؛
همچنین ادامه ی بازداشت دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک: عباس حکیم زاده، علی صابری، مقداد خلیل پور، پویان محمودیان، مجید شیخ پور؛
و بازداشتی های نشریات دانشگاهی دانشگاه پلی تکنیک: احمد قصابان، مجید توکلی،احسان منصوری؛
را جزو موارد نقض حقوق شهروندی و حقوق بشر و مغایر اصول صریح قانون اساسی دانسته و محکوم می نماید و ضمن احساس نگرانی از وضع موجود جهت تبیین مسائل ذکر نکاتی را ضروری می داند:
۱- اینجا تبریز است تبریز! و اصولا دغدغه ها و مطالباتی که بیان می شود و نمود پیدا می کند با شهرهای دیگر و پایتخت فرق می کند. دغدغه های فعالین دانشجویی هویت طلب دانشگاه تبریز ، مدنی و مبتنی بر حقوق انسانی و در راستای تحقق منشور حقوق بشر و قانون اساسی می باشد و از این رو برخورد های غیر قانونی و احضارهای دسته جمعی به کمیته های انضباطی و روند خارج از معمول اعلام همزمان احکام اولیه و ثانویه ی احکام انضباطی و تلاش در جهت پادگانی کردن فضای دانشگاه محکوم می باشد.
۲- انتساب نشریات با لوگوی جعل شده و محروم نمودن از حق تحصیل و امتحانات پایان ترم و پروسه ی اعتراف گیری و اقرار تحت شکنجه دانشجویان بازداشتی دانشگاه پلی تکنیک برای جامعه ی دانشگاهی درد آور می باشد.
ضمن محکوم نمودن توهین به مقدسات هر ملتی، تاسف خود را از بازداشت طولانی مدت دانشجویان ابراز داشته و خواستار آزادی بی قید و شرط دانشجویان دانشگاههای پلی تکنیک و لغو احکام تعلیق دانشجویان دانشگاه تبریز می باشیم.”
