همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
بهاءالدین ادب نماینده شهرستان سنندج در دورههای پنجم و ششم مجلس شورای اسلامی، بامداد روز پنجشنبه بر اثر بیماری سرطان در بیمارستان مهر تهران دار فانی را وداع گفت.
وی در سالهای اخیر به بیماری صعب العلاج و مهلک سرطان مبتلا شده بود و سرانجام به دیار باقی شتافت.
روابط عمومی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر، درگذشت این عضو جامعه دانشگاهی پلی تکنیک تهران را که نماینده ای خوشنام و مورد احترام تمامی جناحهای سیاسی بود را به خانواده محترم ایشان، جامعه دانشگاهی پلی تکنیک تهران و مردم شریف سنندج و تمامی دوستداران ایران تسلیت می گوید و برای آن مرحوم از درگاه الهی علو درجات و برای بازماندگان صبر مسئلت دارد.
از جمله سمت های آقای ادب، می توان به ریاست هیات مدیره انجمن صنفی شرکت های ساختمانی، ریاست سازمان نظام مهندسی، مدیریت چند شرکت ساختمانی، عضویت در هیات مدیره اتاق بازرگانی و صنایع و معادن، هیات مدیره بانک کارآفرین و هیات امنای دانشگاه امیرکبیر و معاونت فدراسیون بسکتبال ایران اشاره کرد.
وی از پایهگذاران و سخنگوی جبهه متحد کرد که یک تشکل قومی در ایران و توسط گروهی از فعالان سیاسی کرد تاسیس شده است می باشد. این جبهه بطور مسالمتآمیز و در چهارچوب قانون اساسی از حقوق کردهای ایران دفاع می کند و برای توسعه مناطق کردنشین کشور می کوشد.
ادب از جمله نمایندگان شجاع و راستین مجلس ششم بود که با اعلام همراهی با استعفا و تحصن نمایندگان مجلس، بر سر اصول خدشه ناپذیر دفاع از حقوق اساسی ملت ایران با قدرت معامله نکرد و پای بندی خود را بر سر حفظ منافع ملت و کشور اعلام نمود و در تریبون آزادی که به همت انجمن اسلامی دانشجویان برگزار شده بود شرکت و سخنان قرائی را ایراد نمود که به شدت مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.
وی در جمع میتینگ سیاسی ادوار دفتر تحکیم وحدت که در اعتراض به قتل زنده یاد اکبر محمدی برگزار شده بود گفته بود: ما کردها وقتی این خبر را شنیدیم تصمیم گرفتیم در این جمع محترم حاضر شویم و تعظیم کنیم به روح بلند اکبر محمدی و اکبر محمدی ها. ما برای این عزیزان نباید اشک بریزیم بلکه باید آنها را تعظیم کنیم و یاد آنها را بزرگ بداریم. اعدام و مرگ آزادی خواهان مشکلی از تمامیت خواهان حلی نمی کند، بلکه باعث آبیاری درخت آزادی خواهد شد.
وی همچنین گفت: این مرگ قطعا مشکوک است چرا که اینگونه و در سیاهی شب جنازه اکبر محمدی را به نقطه دوری منتقل می کنند و در آنجا دفن می کنند.
ادب همچنین از تشکیل کمیته حقیقت یاب دفاع کرد و آمادگی جبهه متحد کرد را برای هرگونه همکاری در این مورد اعلام کرد. با ذکر یک شعر کردی گفت :قطعا نمی میرند آنانکه در دل ملت جای دارند.
مهندس بهاءالدین ادب همچنین در جلسه ای که رهایی، رئیس انتصابی دانشگاه صنعتی امیرکبیر در آن حضور داشت مراتب اعتراض خود را نسبت به تخریب ساختمان قدیمی انجمن اسلامی دانشجویان که یادگار سالها مبارزه بر علیه استبداد و تمامیت خواهی بود اعلام کرده بود که رهایی از این واقعه اظهار بی اطلاعی کرده بود.
قطعا نمی میرند آنانکه در دل ملت جای دارند
یادش گرامی و راهش پررهرو باد
