خبرنامه امیرکبیر: کمیته پژوهش انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک تهران در آستانه ی یکم آذرماه ۱۳۸۷ دهمین سالگرد دشنه آجین شدن داریوش و پروانه فروهر، به بازخوانی پروژه قتل های زنجیره ای پرداخته است. متن زیر حاصل تلاش این کمیته در این زمینه است:
پیشگفتار:
قتلهای زنجیرهای به قتل [...]
دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
ساعاتی قبل ۷ نفر از اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و برخی از بازداشت شدگان در دفتر ادوار تحکیم وحدت آزاد شدند.
امروز قاضی حداد در مصاحبه ای خبر از تبدیل قرار بازداشت موقت «بهاره هدایت»، «علی وفقی»، «عبدالله مومنی»، «علی نیکونسبتی»، «مجتبی بیات»، «محمد هاشمی» و «بهرام فیاضی» به قرار وثیقه داده بود که به نظر می رسد تمامی این هفت نفر امشب از زندان اوین آزاد شده اند.
به غیر از حنیف یزدانی و مهدی عربشاهی که دو عضو دیگر شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت هستند و مرتضی اصلاحچی تمامی اعضای بازداشت شده در روز ۱۸ تیر آزاد شده اند.
بازداشت شدگان در بند امنیتی ۲۰۹ زندان اوین نگهداری می شدند. به نظر می رسد به دلیل انتظار و تجمع خانواده های این دانشجویان دربند در مقابل درب زندان اوین، چند ساعت قبل هر کدام از آنان توسط مأموران اطلاعات به نقطه ای از شهر برده شده و در آنجا رها شده اند.
اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که در صبحگاه ۱۸ تیر در مقابل درب ولیعصر دانشگاه امیرکبیر تحصن کرده بودند، خواهان آزادی ۸ دانشجوی دربند امیرکبیر بودند. در حالی که از میان این ۸ نفر ۵ تن از این یاران دبستانی در روزهای گذشته با قرار وثیقه آزاد شدند اما احمد قصابان، مجید توکلی، و احسان منصوری همچنان در بند عمومی زندان اوین به سر می برند.
بیش از ۹۰ روز است که این دانشجویان در زندان می باشند و شکنجه ها و فشارهای بسیاری را جهت اعتراف به چاپ نشریات که حاوی مطالب موهن بوده اند از سر گذرانده اند. گرچه اخبار رسیده حکایت از فشار بر آنان جهت اعتراف تلویزیونی دارد.
