انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی با نزدیک شدن به یک ماه ازبازداشت اعضای دفتر تحکیم وحدت و ادوار تحکیم بیانیه ای را در اعتراض به ادامه این بازداشت ها صادر کرده است.
متن کامل بیانیه دانشگاه علامه به این شرح است:
این سال نکو،از بهارش پیدا بود؛درخت اوین که در آن بهار با چند شکوفه پلی تکنیکی مزین بود،اینک با اسارت بسیاری از دانشجویان دیگر،فعالان مدنی و جنبش های اجتماعی،روزنامه نگاران و فوج فوج اعدامی ها، به ثمر نشسته است و باغبانان بی رحمش شادمان از احکام سنگین حبس و شلاق، بارآوری هر چه بیشتر این درخت را به نظاره نشسته است.اما نه علف هرز استبداد و درخت بی بنیاد زندان چنان تنومندند که تاب چنین ستارگان سنگینی را بر شاخسار خود داشته باشند و از میان نشکنند، و نه بهاری را بی خزان سراغ داشته ایم.آری، بهار اختناق و استبداد نیز خزانی در پیش دارد.
مهدی عربشاهی،دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علامه و عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت،بامداد هجدهم تیرماه در برابر دانشگاه امیر کبیر بازداشت شد.همان روز عبدالله مومنی،دانش آموخته دانشگاه علامه و عضو سازمان ادوار تحکیم وحدت،به همراه مرتضی اصلاحچی، دبیرپیشین انجمن اسلامی این دانشگاه، در یورشی به دفتر سازمان ادوار تحکیم بازداشت شدند. دو روز پس از آن نیز امیر یعقوبلی،عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی منتخب دانشجویان دانشگاه علامه،حین جمع آوری امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز بازداشت شد.در ملاقات کوتاه عبدالله مومنی با خانواده اش آثار ضرب و شتم بر بدنش مشاهده شده است.مطابق شنیده ها مرتضی اصلاحچی پس از روزهای نخست بازداشت از دیگر یاران خود جدا شده و تحت فشارهای سنگین و بازجویی های طولانی قرار گرفته.امیر یعقوبلی نیز تنها یک بار با خانواده خود به صورت تلفنی تماس داشته است و وضعیت نامعلوم و نگران کننده یی دارد.
با این همه بی عدالتی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه خواستار آزادی اعضای در بند خود نیست،که اگر بنای خواست آزادی باشد،خواسته این انجمن آزادی تمام زندانیان سیاسی و عقیدتی است.اما امیدی به اینکه گوش شنوایی در عدالت خانه این فریاد آزادی خواهی را شنیده و در راه آزادی یارانمان یاورمان باشد نداریم.و از این همه گذشته گوهر آزادی گران تر از آن است که از این دریوزگان طلبش کنیم.خواست ما آزادی زندانیانمان نیست،خواست بیکاری زندانبان است،خواست ما نابودی زندان است.
ما در کنار یارانمان ایستاده ایم، که میله های بی جان و خاکستری زندان،ناچیزتر از آنند که میان ما و یارانمان فاصله ای بیندازند.ما ایستاده ایم و خواهیم ایستاد که هیچ گاه نشنیده ایم خورشید در پس یلدایی ترین شب ها،باکی از طلوع داشته باشد.
ادوارنیوز



این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
