همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
عصر چهارشنبه، شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت با شیرین عبادی- برنده نوبل صلح- دیدار کردند. در این دیدار دانشجویان با ارائه گزارشی از وضعیت دانشجویان در بند، به بیان دغدغههای خود پرداختند. عبادی با بیان اینکه بسیاری از افراد بازداشتشده، چون بهاره هدایت موکل من هستند، گفت:” موضعگیری من در مورد دانشجویان و حقوق زنان خیلی بیشتر است و مسلماً من در این زمینه بیشتر کار میکنم.” وی در ادامه از نوشتن نامه به لوییز آلبر- مدافعان حقوق بشر سازمان ملل- خبر داد و گفت:” تا کنون هیچ کس در ایران ننشسته است و از دولت ایران شکایت نکردهاست. نامهای که به خانم لوییز آلبر نوشتم هم مربوط به شکایت از دولت ایران در مورد فعالان حقوق زنان و کمپین یک میلیون امضا است که بهاره هدایت نیز از موکلان من در آن پرونده است. اما متأسفانه این نامه مربوط به قبل از زمان بازداشت امیر یعقوبعلی است و اسم او در این نامه نیامدهاست.” وی در ادامه گفت:” این نامه را به خبرگزاریها و روزنامهها فرستادم که متأسفانه انتشار داده نشد و البته طبیعی است و مطبوعات در مورد کمپین یک میلیون امضا، معلمان و کارگران خط قرمز دارند.” وی همچنین در مورد تأثیر این نامه اظهار داشت:” آنقدر سادهاندیش نیستم که فکر کنم با این نامه وضعیت حقوق بشر در ایران بهتر میشود و یا اینکه خانم آلبر میآید و در زندانها را باز میکند. ابداً. اصلاً به او ویزا هم نمیدهند. اما این نامه تنها کار حقوقی باقیمانده است که در مورد موکلین من در مورد حقوق زنان وجود دارد.” وی در ادامه گفت:” کاش به جای جایزه نوبل صلح، کلید طلایی زندان را به من میدادند که ندادند.”
در این دیدار که در دفتر عبادی اتفاق افتاد، دانشجویان آزاد شده پلی تکنیکی نیز حضور داشتند و به بیان شکنجههایی که در زندان متحمل شدهاند، پرداختند. که عبادی با خواندن موارد شکنجه، متعجب و بهتزده شد. وی به دانشجویان پلیتکنیک گفت:” تمام مواردی را که از ابتدای بازداشتتان اتفاق افتادهاست، مکتوب کنید. نه اغراق کنید و نه بترسید. همه موارد، از شکنجهها، کتکهاو… را بنویسید و منعکس کنید و در این مورد مصاحبه کنید. هم به خاطر خودتان و هم آنهایی که در زندان هستند که البته تجربه موفق آن هم در مورد پرونده وبلاگنویسان اتفاق افتاد. به نظر من هر چه قدر این موارد گفته نشود، بدتر است. مصاحبه کنید و مکتوب بنویسید.” وی در ادامه گفت:” همیشه در نظر داشتهباشید که روسیاهی به ظالم میماند.”
عبادی در مورد سناریو انقلاب مخملی نیز گفت:” این سناریو دیگر نخنما شدهاست. این سناریو مربوط به زمان استالین است که تمام سران شوروی سابق را گرفتند و اعتراف کردند که کسی هم باور نکرد. و میبینیم که در مورد هاله اسفندیاری، حتی قوه قضاییه هم این اعترافها را قبول نکرد و آن را قابل استناد ندانست. و مسلماً افکار عمومی هم قبول نمیکند.” وی در ادامه با بیان این که انقلاب مخملی جرم نیست و در هیچ جای قانون جزای ایران چنین جرمی عنوان نشدهاست، گفت:” مبنای دموکراسی یعنی اینکه حزب سیاسی بیاید و قدرت را در دست بگیرد و هدف حزب سیاسی هم اتفاقاً همین است. یکی از راهها انقلاب مخملی است و اتفاقاً هدف انقلاب فرهنگی هم همین است. اتفاقی که در اوکراین هم افتاد، همین بود که یک حزب مخالف حاکمیت به قدرت رسید و انقلاب نارنجی نام گرفت و این فلسفه وجودی حزب سیاسی است. هدف فعالیت سیاسی اساساً به قدرت رسیدن است و فلسفه انقلاب مخملی هم همین است. انقلاب مخملی جرم نیست و در قانون جزایی ایران هم این عنوان برای جرمی به کار نرفتهاست.”
وی با انتقاد از سیاستهای دولت، گفت:” در شرایط امروز ایران که، حاکمیت ایران زیر فشار جهانی قرار دارد. بهترین کار وفاق ملی است و کارهای دولت مانند بازداشت یعقوبعلی فقط به خاطر جمعآوری امضا در پارک یا بازداشت دانشجویان به خاطر برگزاری تحصنی آرام در مقابل دانشگاه امیرکبیر ناقض حقوق بشر و حقوق شهروندی است و وسیلهای است برای مشروعیت بخشیدن به حمله نظامی به ایران.”
