در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
به همت شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه شیراز و علوم پزشکی، مراسم معنوی دعای کمیل در منزل مجید توکلی، یکی از دانشجویان دربند دانشگاه امیرکبیر برگزار شد.
در این مراسم که با حضور جمعی از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه های شیراز و علوم پزشکی و همچنین تعدادی از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر و نیز تنی چند از اعضای شاخه دانشجویی جبهه مشارکت فارس برگزار شد پس از قرائت دعای پر فیض کمیل، مادر مجید توکلی با گریه نجات فرزندش را از خداوند خواستار شد که فضای مراسم به شدت تحت تاثیر اشکها و دعاهای این مادر دل سوخته قرار گرفت. وی همچنین از دانشجویان خواست هر اقدامی که می توانند برای آزادی مجید انجام دهند.
سپس پدر مجید توکلی با تشریح وضعیت فرزند بازداشت شده اش گفت: تماسها و ملاقات هایی که با مجید داشتیم حاکی از شکنجه ها و فشارهای جسمی و روحی وارد شده به وی بود. به طوریکه کبودی ها و آثار شکنجه بر روی صورت و دست های او مشاهده می شد. وی در ادامه با ذکر سوابق و فعالیت های فرزندش ضمن اعلام اعتقاد به بی گناهی فرزندش گفت: چگونه می شود که به فردی با این سوابق و اعتقادات دینی و مذهبی این تهمت ها را نسبت داد. آقای توکلی در ادامه افزود: مجید در آخرین تماسی که با منزل داشت عنوان کرد که من به شدت تحت فشار برای گرفتن اعترافات تلویزیونی هستم ولی حتی اگر بمیرم حاضر نیستم به گناهان نکرده اعتراف کنم. پدر مجید توکلی در پایان ضمن بیان اینکه به شدت از طرف نیروهای امنیتی تحت فشار هستند گفت: حتی در آخرین مورد ما را تهدید به بستن مغازه مان کردند. وی از حضور و همراهی دانشجویان تشکر کرد و گفت امیدوارم در دفعه بعد با مجید پذیرای شما باشیم.
در ادامه مسعود خیراتی، سخنگوی شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز و علوم پزشکی با بیان اینکه تمامی تلاش ها و اقدامات انجام شده از سوی خانواده های دانشجویان زندانی و دوستان دانشجویشان با بی توجهی کامل مسئولین همراه بوده و پاسخ مناسبی دریافت نشده، دست به دعا برداشتیم و برای آزادی یاران دربندمان به خداوند متعال متوسل شدیم. وی در ادامه ضمن همدردی با خانواده مجید توکلی، زنده نگه داشتن یاد تمامی دانشجویان زندانی امیر کبیر ، شورای مرکزی تحکیم و اعضای سازمان ادوار تحکیم وحدت و به خصوص مجید توکلی و بهرام فیاضی عضو سابق شورای مرکزی انجمن شیراز و علوم پزشکی را از دیگر اهداف این برنامه عنوان کرد و افزود: عجیب است که با وجود انکارهای مکرر دانشجویان، تهیه و توزیع نشریات موهن را به آنان نسبت می دهند ولی سوالی که باید پرسید آن است که در مقابل توهین های سخیف و شرم آوری که در آزمون ضمن خدمت فرهنگیان در وزارت آموزش و پرورش صورت گرفت هیچ گونه واکنشی نشان داده نشد و حتی وزیر آموزش و پرورش از مجلس دوباره رای اعتماد گرفت؛ پس چگونه است که کار نکرده را می خواهند به هر عنوانی به دانشجویان نسبت دهند، در حالیکه از لحاظ شرعی حکم انتساب این عمل به کسانی که خود بارها آنرا انکار کرده اند صحیح نیست.
در ادامه آرمان صداقتی، از اعضای شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر گفت: مجید توکلی، یکی از دانشجویان فعال دانشگاه بود و در بسیاری زمینه ها دوست و الگوی مناسبی برای دانشجویان دانشگاه بود. پشتکار مجید مثال زدنی بود. مجید در حالی که مدیر مسئول هیچ کدام از نشریات موهن نبود تنها به علت آنکه مورد غضب مدیریت دانشگاه قرار داشت، با همکاری این مدیریت توسط نهادهای امنیتی بازداشت شد. در حالیکه که سرنخ های بسیاری برای شرکت مدیریت دانشگاه در قضیه نشریات موهن دانشگاه موجود است. وی در ادامه خاطر نشان کرد: گناه مجید توکلی، احسان منصوری و احمد قصابان این است که سیاست های دولت احمدی نژاد را نقد کرده اند و به همین دلیل است که از آنها خواسته شده است که درخواست عفو از آقای احمدی نژاد کنند. وی در پایان گفت: جان مجید، احسان و احمد بیشتر از اعترافات تلویزیونی ارزش دارد و به همین دلیل ما تمامی اقداماتی که می توانیم برای آزادی و سلامتی دوستانمان انجام می دهیم و مطمئن هستیم که آنها در پیش جامعه دانشگاهی سربلند خواهند بود.
