در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
اتحادیه اروپا روز جمعه، سوم اوت، نسبت به موج اعدام ها در ایران ابراز نگرانی کرد و خواهان توقف حکم اعدام دو روزنامه نگار کرد شد.
پرتغال، که اکنون ریاست دورهای اتحادیه اروپا را بر عهده دارد، در بیانیه ای از جمهوری اسلامی ایران خواست که از اجرای حکم اعدام عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار خودداری کرده و تضمین دهد که این دو از حق حضور در دادگاهی عادلانه برخوردار خواهند شد.
قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، صدور احکام اعدام برای دو روزنامه نگار کُرد ایرانی که به «محاربه با خدا» متهم هستند را تایید کرده است.
علیرضا جمشیدی، سخنگوی قوه قضاییه ایران، در مصاحبه ای مطبوعاتی گفته بود: «بوتیمار و حسن پور به جرم محاربه، به اعدام با طناب دار محکوم شده اند.»
«محاربه»، از جرایمی است که با واژه ای ریشه گرفته از کتاب قرآن توصیف می شود و می توان آن را به «جنگ با خدا» تعبیر کرد.آقای جمشیدی از اینکه آیا حکم اعدام این روزنامه نگار به تایید دیوان عالی کشور رسیده است یا نه، اظهار بی اطلاعی کرده بود.
اتحادیه اروپا در این بیانیه نسبت به روند رو به رشد و فزاینده صدور حکم اعدام طی ماه های جاری و سرکوب اقلیت های قومی در ایران ابراز نگرانی کرده است.
در دور دوم اعدام ها در ایران، اول مردادماه سال جاری هفت نفر دیگر به اتهام «اراذل و اوباش » بودن در شهر مشهد و در ملاء عام به دار آویخته شدند.
گزارشگران بدون مرز، سازمان بین المللی مدافع حقوق کارکنان رسانه های گروهی، چندی پیش، با انتشار بیانیه ای، درباره صدور حکم اعدام برای دو روزنامه نگار کرد ابراز نگرانی کرد.
این سازمان، صدور حکم اعدام عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار را «ظالمانه» خوانده است. این سازمان همچنین خواستار افزایش فشارهای جهانی بر جمهوری اسلامی شد تا در این حکم تجدید نظر کند.
عبدالواحد بوتیمار از فعالین محیط زیست کردستان است. آقای بوتیمار در انجمن سبزچیا (کوه سبز)، که نشریه به همین نام منتشر می کرده، عضویت داشته است.
آقای حسن پور نیز که عضو هیأت تحریریه هفته نامه توقیف شده «آسو» است، در فرودین ماه سال جاری به زندان عمومی مریوان انتقال یافته و سپس اولین جلسه دادگاه او در تاریخ ۲۲ خرداد ماه تشکیل شده و به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و «همکاری با گروه های مسلح» به اعدام محکوم شده است.
عدنان حسن پور در تاریخ پنجم بهمن ماه سال گذشته در شهر مریوان بازداشت شد و مدت طولانی را در بازداشتگاه اداره اطلاعات سنندج و در سلول انفرادی گذراند.
