همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
دیروز مادران دانشجویان بازداشت شده به دیدار شیرین عبادی؛ حقوقدان رفتند تا احساسات و نگرانیهای مادرانه شان را با او در میان گذارند.
در این جمع کوچک احساسات و عواطف مادرانه بیش از هر چیزی به چشم می خورد مادربهاره هدایت و محمد هاشمی کنار یکدیگر نشسته اند. مادر دو دانشجوئی که روز ۱۸ تیرماه همراه با چهار عضو دیگر دفتر تحکیم وحدت مقابل دانشگاه امیر کبیردستگیر و روانه زندان اوین شدند. مادر محمد هاشمی با نگرانی و دلهره از وضعیت نامعلوم فرزندش و بی نتیجه بودن پی گیریهایشان برای خبر گرفتن از او می گوید.
شیرین عبادی که با دقت به حرفهای او گوش می دهد ، می گوید: “از همه مراجع قضائی داخلی استدعا دارم که کمک کنند تا هر چه زودتر این بچه ها که از بهترین فرزندان این مرز و بوم هستند به آغوش خانواده هایشان بازگردند جای این بچه ها نه در زندان که کنار خانواده و در دانشگاه است.” و بلافاصله ادامه می دهد: “ما از همه امکانات خود برای اینکه بی گناهی این دانشجویان را اثبات کنیم استفاده خواهیم کرد”
اما در این جلسه اعضای کمیته مادران کمپین یک میلیون امضا هم حضور دارند تا همدردی شان را با دیگر مادران نشان دهند. مادر امیر یعقوبعلی فعال جنبش زنان نیز در این جمع حضور دارد. امیر ۲۰ روز قبل هنگام جمع آوری امضا برای این کمپین دستگیر و روانه زندان شد. مادر امیر با بغضی فرو خورده در گلو از بی گناهی فرزندش می گوید و اینکه هفته هاست از او خبری ندارد و حاضر است برای دیدن و آزادی فرزندش هر کاری انجام دهد.
پروانه اسانلو؛ همسر منصور اسانلو فعال جنبش کارگری هم از وضعیت نامعلوم همسرش میگوید. اسانلو برای چندمین بار به دلیل دفاع از حقوق صنفی کارگران دستگیر وروانه زندان شده است پروانه اما با لحنی محکم به مادران نگران دانشجویان دلداری می دهد.
چند دقیقه ای از جلسه می گذرد که مادر احمد قصابان و احسان منصوری از دیگر دانشجویان بازداشت شده دانشگاه امیر کبیر هم از راه می رسند. دانشجویانی که سه ماه است دربند ۲۰۹ زندان اوین به سر می برند. آنها از وضعیت نامناسب نگهداری فرزندانشان در زندان اوین گلایه مندند .
مادر احسان منصوری با چشمانی اشک آلود از فرزندش که صبح به ملاقاتش رفته بود و حال نامناسب روحی اش می گوید و از وضعیت او اظهار نگرانی می کند.
مادر احمد قصابان هم با بغضی در گلو از تیکهای عصبی پسرش تعریف می کند: ” پسرم با مشکلات روحی و جسمی متعددی روبه رو شده در حالیکه پیش از آن هیچ مشکلی نداشت.”
در همین موقع مادر محمد هاشمی هم از وضعیت پسرش دربند ۲۰۹ زندان اوین می گوید”:مدام خبر می رسد که محمد هنگام بازجوئی بیهوش شده و این ما را در وضعیتی که او اصلا به ما تلفن هم نمی زند بسیار نگران می کند.” در ادامه شیرین می گوید:
” مادران هرگز از حق فرزندان شان نمی گذرند و تمام تلاش خود را برای آزادی فرزندانشان به کار خواهند بست. احساسات مادرانه ورای هر احساس دیگری است.”
منبع: کانون زنان ایران
