این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
قوه قضاییه ایران، روز سه شنبه برای نخستین بار خبر صدور حکم اعدام برای دو روزنامه نگار کرد را به نام های عدنان حسن پور و عبدالواحد بوتیمار معروف به «هیوا»، تایید کرد.
به گزارش خبرگزاری فرانسه، علیرضا جمشیدی، سخنگوی قوه قضاییه ایران، در مصاحبه ای مطبوعاتی گفت: «بوتیمار و حسن پور به جرم محاربه، به اعدام با طناب دار محکوم شده اند.»
«محاربه»، از جرایمی است که با واژه ای ریشه گرفته از کتاب قرآن توصیف می شود و می توان آن را به «دشمنی به خدا» تعبیر کرد.
آقای جمشیدی از اینکه آیا حکم اعدام این روزنامه نگار به تایید دیوان عالی کشور رسیده است یا نه، اظهار بی اطلاعی کرد.
پیش از این لیلا حسن پور، خواهر عدنان حسن پور، روزنامه نگار مریوانی به رادیو فردا گفته بود که روز بیست و پنجم تیرماه، مقام های زندان مریوان، حکم اعدام برادرش را بدون حضور وکلایش، به وی ابلاغ کرده اند.
به گفته خانم حسن پور، برادر وی، عدنان حسن پور در تاریخ پنجم بهمن ماه سال گذشته در شهر مریوان بازداشت شده است و مدت طولانی را در بازداشتگاه اداره اطلاعات سنندج و در سلول انفرادی گذراند.
عدنان حسن پور که عضو هیأت تحریریه هفته نامه توقیف شده «آسو» و روزنامه نگاری مستقل است، در فرودین ماه سال جاری به زندان عمومی مریوان انتقال یافته و سپس اولین جلسه دادگاه او در تاریخ ۲۲ خرداد ماه تشکیل شده است.آقای حسن پور که عضو هیأت تحریریه هفته نامه توقیف شده «آسو» و روزنامه نگاری مستقل است، در فرودین ماه سال جاری به زندان عمومی مریوان انتقال یافته و سپس اولین جلسه دادگاه او در تاریخ ۲۲ خرداد ماه تشکیل شده است.
لیلا حسن پور همچنین تاکید کرده بود که خانواده اش، توسط مقام های دادگاه انقلاب اسلامی و وزارت اطلاعات شهرستان مریوان تهدید شده بودند که درباره دستگیری برادرش اطلاع رسانی نکنند.
لیلا حسن پور در مصاحبه ای در روز پنج شنبه، بیست و هشتم تیرماه به رادیو فردا گفته بود: «عدنان شش ماه پیش در منزلمان در مریوان دستگیر شد. بعد از آن مادرم به دادگاه مراجعه کرد. آنها به مادرم گفته بودند حق ندارید درباره دستگیری عدنان با کسی صحبت کنید، چرا که حکمش را سنگین تر خواهد کرد.»
همچنین آن گونه که رسانه های محلی کردستان گزارش داده اند، عبدالواحد (هیوا) بوتیمار، مدتی طولانی را در بازداشتگاه ستاد خبری ۱۱۳ سنندج و سپس در زندان مریوان گذارنده است.
اعتراض های جهانی
صدور حکم اعدام برای دو روزنامه نگار کرد، هر چند که تاکنون با سکوت مقام های ایرانی همراه بود و اظهارات روز سه شنبه علیرضا جمشیدی، نخستین اظهار نظر رسمی در این زمینه است، اما پیش از این، با اعتراض های جهانی همراه شده است.
روز دوم مرداد ماه، انجمن جهانی قلم، با انتشار قطعنامه ای که در آن به «نقض گسترده حقوق بشر در ایران» اعتراض شده بود، از تداوم بازداشت عدنان حسن پور ابراز نگرانی کرده بود.
همچنین سازمان گزارشگران بدون مرز، روز دوم مرداد ماه، با صدور بیانیه ای، صدور حکم اعدام برای دو روزنامه نگار کرد را «ظالمانه و شرم آور» توصیف کرده بود.
همزمان در کشور ایتالیا، روزنامه نگاران، مدافعان آزادی بیان، قعالان حقوق بشر و تنی چند از سیاستمداران این کشور، کارزاری تبلیغاتی را برای جلوگیری از اعدام دو روزنامه نگار در ایران آغاز کرده اند.
روسای کمیسیون های خارجی و صنایع پارلمان ایتالیا، سندیکای سراسری مطبوعات و صدها شخصیت فرهنگی و رسانه ای این کشور اروپایی حمایت خود را از کارزار برای رهایی عدنان حسین پور و هیوا بوتیمار اعلام کردند.
رییس کمیسیون خارجی پارلمان ایتالیا در نامه ای خطاب به اتحادیه اروپا و پارلمان اروپایی از آنها خواست «مخالفت شدید شان با این احکام غیرقانونی و غیرانسانی» را ابراز دارند.
صدور حکم اعدام برای دو روزنامه نگار کرد، هر چند که تاکنون با سکوت مقام های ایرانی همراه بود و اظهارات روز سه شنبه علیرضا جمشیدی، نخستین اظهار نظر رسمی در این زمینه است، اما پیش از این، با اعتراض های جهانی همراه شده است.دانیله کاپزونه، رییس کمیسیون صنایع پارلمان ایتالیا نیز در بیانیه ای احکام اعدام برای دو شهروند کرد ایرانی را «یکی ازغیرانسانی ترین محکومیت های سال های اخیر جمهوری اسلامی ایران» دانسته و از مقامات این کشور می خواهد «هر چه زودتر این دو انسان آزاده را که تنها جرمشان ابراز عقایدشان بوده، آزاد کنند.»
فعالیت فدراسیون خبرنگاران ایتالیا
تا امروز فدراسیون خبرنگاران ایتالیا، مهم ترین نهاد صنفی روزنامه نگاران بوده که برای توقف اجرای حکم اعدام عدنان حسن پور و هیوا بوتیمار، فعالیت های تبلیغاتی گسترده صورت داده است.
فدراسیون سراسری سندیکاهای خبرنگاران ایتالیا در حمایت از کارزاری که در این کشور برای نجات جان عدنان حسین پور و هیوا بوتیمار از سوی «گروه دفاع از آزادی بیان در ایران»، «سازمان اطلاع رسانی و امنیت خبرنگاران» و «اصل ۲۱» به راه انداخته شده است، اوایل مردادماه بیانیه ای صادر کرد که در آن از رسانه های این کشور خواسته شده بود که در اطلاع رسانی در این زمینه فعال شوند.
در پیامد انتشار این بیانیه، فراخوان «برای نجات جان دو شهروند کرد ایرانی» در بسیاری از برنامه های تلویزیونی و شبکه های خبری ایتالیایی خوانده شد.
شبکه اول تلویزیون دولتی ایتالیا، پربیننده ترین شبکه تلویزیونی ایتالیا، در یکی از برنامه های صبحگاهی اش، پیام مشترک «گروه دفاع از آزادی بیان در ایران»، «سازمان اطلاع رسانی و امنیت خبرنگاران» و«اصل ۲۱» را قرائت کرد.
بیش از یکصد سایت اینترنتی ایتالیایی نیز این فراخوان را انعکاس داده اند و تاکنون هزاران نفر با مراجعه به این سایت ها حمایت خود را از این کارزار اعلام کرده اند که نام کارگزاران رسانه ای شناخته شده، فعالان فرهنگی و اهل هنر را دربرمی گیرد.
برخی از نهادهای فعال جامعه مدنی ایتالیا چون «به قابیل دست نزنید»، که در سراسر جهان علیه مجازات اعدام مبارزه می کند و «میز صلح» که عمده گروه های صلح طلب ایتالیا را در برمی گیرد نیز از این کارزار پشتیبانی کرده اند.
تاکنون حزب سوسیالیست فرانسه و حزب دموکرات کردستان ایران نیز از جمله احزاب سیاسی بوده اند که با صدور بیانیه های جداگانه به صدور حکم اعدام برای این دو روزنامه نگار اعتراض کرده اند.
منبع:رادیو فردا
