نامه سرگشاده دبیر انجمن اسلامی دانشگاه علامه به رییس این دانشگاه

۱. همانگونه که گفتم، در شرایط فعلی اگر مجالی برای اعتراض دارم، ترجیح مرجح می دهم که نسبت به بازداشت غیرقانونی دوستانم در دانشگاه علامه و همچنین دیگر دوستان آزاده ولی دربند اعتراض کنم تا نسبت به خیالبافی های کمیته ی انضباطی دانشگاه که از بسته بودن دست، به گشایش دایره ی اتهامات بی پایه و عجیب و غریب به دانشجویان می پردازد.
۲. شما را بخدا بگویید اصلاً به چه اعتراض کنم، قبل از آنکه یک نفر به من بگوید که چه دزدیده ام که متعلق به دانشگاه هم نبوده است، پیش از آنکه یک نفر از امضا کنندگان حکم منع موقت از تحصیل این جانب نشان دهد که کدام سند دولتی را خارج از دانشگاه جعل کرده ام، که کدام بلوا را ایجاد کرده و چگونه نظم دانشگاه را مختل نموده ام؟
۳. قصد دارم این حکم قطعی شود تا بعنوان شاهدی بر مظلومیت دانشجو و مثالی بر حاکمیت تفکر غیرآکادمیک بر دانشگاه برای همیشه در تاریخ علامه باقی بماند، باشد که آیندگان درس گیرند.
۴. نمی خواهم وجدان آقایان را به دردسر بیندازم که خودتان خوب می دانید اتهام ناروا آن هم از این نوع به دانشجو زدن چه معصیت بزرگی است.
تأکید می کنم که ایمان دارم دانشجویانی که به ضرب زنجیر و زندان از حق گویی خود بازنایستاده اند، با یکی دو ترم منع از تحصیل هیچ گاه قامت خم نخواهند کرد.