همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
به گزارش خبرنگار خبرنامه امیرکبیر، صبح روز یکشنبه ۷ مرداد ماه، خانواده های احسان منصوری و احمد قصابان دو دانشجوی دریند پلی تکنیکی، به همراه جمعی از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر و تعدادی از دانشجویان آزاد شده، با حجه الاسلام والمسلمین کروبی دبیرکل حزب اعتماد ملی دیدار کردند.
در این دیدار، ابتدا پدر احسان منصوری پس از شرح سوابق فعالیت خود در نهادهای انفلابی و حضور مستمر در جبهه های جنگ تحمیلی عنوان کرد: «چگونه فرزندی که در چنین خانواده ای بزرگ شده می تواند اقدام به توهین به مقدسات نماید؟ چرا جوانان دانشجو که سرمایه های این کشور هستند باید به خاطر گناه نکرده تقاص پس بدهند؟ زندان فرزندمان خود به تنهایی رنج بزرگی است، ضربات شلاق را نیز شاید بتوان تحمل کرد ولی با این اخباری که از فشارهای منافی اخلاق به ما می رسد دیگر کاملا مبهوت شده ایم. آنچه که امروز در مورد فرزندانمان از زندانهای جمهوری اسلامی می شنویم واقعا باورنکردنی است.»
پدر احمد قصابان دیگر دانشجوی زندانی نیز با بیان اینکه تمام گفتنی ها تا به حال گفته شده است گفت:« ولی فکر نمی کردیم که چنین بلایابی بر سر فرزندمان بیاورند.»
در ادامه عباس حکیم زاده که هفته گذشته پس از تحمل ۴۵ روز زندان آزاد شده است پس از تشکر از کروبی به واسطه تلاشهایی که در پیگیری وضعیت دانشجویان انجام داده به شرح آنچه که در زمان بازداشت بر او و دوستانش گذشته بود پرداخت و از فشارهای جسمی و روحی وارده بر خود و سایر دانشجویان پرده برداشت، فشارهایی که در مورد خود او منجر به شدت گرفتن لکنت زبان و آسیب دیدگی ستون فقرات شده است. حکیم زاده با بیان اینکه یک شب را در سلولی همراه با دو عضو مصری و عراقی القاعده به سر برده است، از فشارهای جنسی وارده بر دانشجویان و مشاهده رد کابل و شلاق و آثار خودکشی بر روی بدن یکی از دانشجویان سخن گفت که در اینجا از شدت تاثر خود و حاضرین به ویژه اقای کروبی قادر به ادامه کلام نشد.
حکیم زاده پس از دقیقه ای مکث چنین ادامه داد:« مساله اصلی آقایان نشریات نبود، چون همه می دانند ادبیات سخیف و فاقد پشتوانه فکری نشریات جعلی هیچ سنخیتی با فضای فکری انجمن اسلامی و خط مشی ما ندارد، اصلا موضوع آقایان توهین به مقدسات نبود، پیوسته از ما درباره احمدی نژاد و روز حضور نمایشی او در پلی تکنیک می پرسیدند، هر روز گناه را به گردن یک نفر انداخته از بقیه به زور یک اعتراف جدید می گرفتند. حکیم زاده با بیان این که هر آنچه اتفاق افتاده بود برای آزاد شدگان تمام شده ولی بقیه دوستان در وضعیت بسیار نامساعدی قرار دارند خواستار رسیدگی فوری به وضعیت ۳ بازداشتی باقیمانده شد که علیرغم اعتصاب غذای دوهفته ای هنوز برای اعتراف تلویزیونی تحت فشار قرار دارند.
در ادامه پویان محمودیان دیگر دانشجوی آزاده پلی تکنیکی که بیش از ۸۰ روز زندانی بوده است علت عدم حضور سایر آزاد شدگان در این محفل را شدت تالمات روحی ناشی از زندان دانست و از وضعیت بسیار ناگوار بند امنیتی ۲۰۹ و رفتار غیرانسانی صورت گرفته با ایشان سخن گفت. محمودیان اظهار داشت:« مسوولین زندان با افتخار از نبود هیچ نظارتی بر بند ۲۰۹ سخن می گفتند و تازه بعد از یک هفته اعتصاب غذا به من اجازه یک تماس کوتاه مدت با خانواده ام را دادند» او با بیان خاطرات خود از شنیدن صدای ضرب و شتم و شکنجه شبانه روزی احمد قصابان در سلول انفرادی مجاور، خواهان تلاش همه جانبه برای آزادی احمد قصابان، مجید توکلی و احسان منصوری شد.
مادر احسان منصوری نیز با ابراز نگرانی از وضعیت فرزندش گفت: بعد از آزادی ۵ نفر از دانشجویان، احسان منصوری و دو همکلاسی او پس از گرفتن وعده آزادی از مسوولین زندان، با اصلاح صورت و پوشیدن لباسهای تمیز، به سمت اتاقی شیک و مبله راهنمایی شدند تا بدون اطلاع قبلی از آنها فیلم اعترافات گرفته شود که این عمل با اعتراض و مخالفت بچه ها مواجه شده و ناکام ماند. اخیرا نیز بازجویان به دانشجویان اعلام کرده اند:«برای اینکه آزاد شوید باید از محضر اقای احمدی نزاد عذرخواهی کنید!» این درحالیست که هیچ یک از این افراد به واسطه تهدیدات قبلی مدیریت دانشگاه در روز حضور احمدی نژاد در پلی تکینیک در دانشگاه حضور نداشتند. خانم منصوری همچنین از قول فرزندش چنین نقل کرد که:«پوست از سر ماکنده اند و به زور اعتراف به کار نکرده گرفته اند، از بیرون باید به داد ما برسید، باید بر همگان روشن شود که در اینجا چه می گذرد.»
کروبی نیز با اظهار تاثر و تاسف از برخوردهای خشن و غیرانسانی و آنچه که بر دانشجویان گذشته است و ابراز نگرانی از وضعیت دانشجویان دربند گفت:«من و سایر دوستان آنچه در توانمان باشد را برای رفع مشکل عزیزان، انجام داده و می دهیم و بنده به شخصه هیچگاه قید و بند شان و مقام نداشته ام و از هر کس که امکان یاری داشته است کمک خواسته ام. البته اثربخش بودن این اقدامات به شرایط محیط نیز بستگی دارد و گاه ممکن است علیرغم تلاش بسیار نتایجی اندک حاصل شود» ایشان در انتها با دعای خیربرای تمام دانشجویان به خصوص دانشجویان دربند ابراز داشت که:«بنده پیگیری وضعیت این عزیزان و ماوقع را وظیفه خود می دانم.»
