در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
خانواده مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری که ۸۲ روز است در زندان اوین در بازداشت هستند، می گویند این زندانی ها، زیر فشار شدیدی برای «اعتراف کردن» قرار دارند.
این درحالی است که روز چهارشنبه، غلامحسن محسنی اژه ای، وزیر اطلاعات جمهوری اسلامی در گفت و گو با خبرنگاران اعلام کرد که دانشجویان بازداشت شده، در زندان شکنجه نشده اند و هیچ برخورد خشنی با آنها صورت نگرفته است.
این سه دانشجو از اعضای شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر هستند که به اتهام چاپ مطالب موهن و توهین به مقدسات جمهوری اسلامی در نشریات دانشجویی امیر کبیر بازداشت شده اند. در حالی که این دانشجویان و برخی فعالان دانشجویی دیگر معتقدند لوگوی این نشریات جعل شده است و این مطالب را مسوولان نشریات دانشجویی منتشر نکرده اند.
بسیاری از فعالان دانشجویی این گونه برخوردها با دانشجویان دانشگاه امیر کبیر را نتیجه برخورد اعتراضی این دانشجویان در بیستم آذر ماه سال گذشته هنگامی که محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری اسلامی ایران قدم به این دانشگاه گذاشت، می دانند.
منابع دانشجویی، خبر از اعمال فشار ماموران امنیتی جمهوری اسلامی به مجید توکلی می دهند تا این عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر در مقابل دوربین های تلویزیون اعتراف کنند.
برادر مجید توکلی، در گفت و گو با رادیو فردا از ملاقات پدرش با مجید توکلی خبر می دهد و از وضعیت نامساعد جسمی وی ابراز نگرانی می کند.
او می گوید: « وزیر اطلاعات گفته است که دانشجویان شکنجه نشده اند. من می خواهم بدانم ایشان روی چه حسابی می گویند که این دانشجویان شکنجه نشده اند. در حالی که پدر من از وقتی با برادرم ملاقات کرد، بیمار شده است.»
برادر این فعال دانشجویی در ادامه از آنچه پدرش از وضعیت مجید توکلی برایش تعریف کرده می گوید و اضافه می کند که پدرش به دلیل مشاهده وضعیت جسمی نامساعد برادرش بیمار شده است: « دلم می خواست پدرم را روزی که از تهران به شیراز بازگشت می دیدید. او اصلا باور نمی کرد که برادرم اینقدر تحت فشار و شکنجه باشد. آن طور که پدرم می گوید وضعیت مجید واقعا وخیم است. احسان منصوری هم همینطور است. مادر او فقط گریه می کرد. حالت صورت برادرم خیلی وخیم بود. اعتصاب غذا هم کرده است، ضعیف شده است. اعتصاب غذای او به این دلیل است که بی گناه است و به زور می خواهند از آنها به دلیل کاری که نکرده اند، اعتراف بگیرند. »
او در ادامه می افزاید برادر وی به پدرش گفته که بیست و چهار ساعت از او بازجویی می کنند تا اعتراف کند که توهین به مقدسات جمهوری اسلامی را در نشریات دانشجویی چاپ کرده است.
در ادامه مجید توکلی درباره آثار شکنجه بر روی بدن برادرش می گوید:« کبودی روی بدنش بوده است، زیر چشم هایش سیاه بوده، سرش شکسته است. ماموران پایشان را روی سر این دانشجویان می گذارند، آن ها را مدت های طولانی سرپا نگاه می دارند. این چیزهایی بوده که مسلم بوده و پدرم به چشم خود دیده است.»
برادر مجید توکلی در ادامه می گوید مقامات قضایی به نامه های متعدد خانواده های دانشجویان پاسخ نداده اند و می افزاید: « هنوز جوابی به ما داده نشده و ما تعداد زیادی نامه به مقامات و رییس قوه قضاییه نوشته ایم.هیچ کس تا کنون به ما جوابی نداده است. اکنون هم حدود دو هفته از اعتصاب غذای این سه دانشجو می گذرد و ما نگران هستیم و بعید می دانیم تا کنون زنده مانده باشد. زیرا آن طور که پدرم می گوید وضع برادرم خیلی وخیم بوده است.»
برادر مجید توکلی در ادامه به رادیو فردا می گوید هیچ نشانه ای از عدالت و مهر ورزی محمود احمدی نژاد، شعاری که از سوی رییس جمهوری ایران تکرار می شود، تا کنون در برخورد با دانشجویان ندیده است و می افزاید: « ما می خواهیم عدالت و مهر ورزی که این همه در جامعه درباره آن صحبت می کنند و ظاهرا می گویند هست که ما تا کنون ندیده ایم، درباره دانشجویان اعمال شود. مادر و پدرم به شدت نگران هستند اما همین یک دیدار که پدرم با برادرم داشت موجب شد مادرم پس از نزدیک هشتاد روز یک شب گریه نکند. خانواده های دیگر هم همین وضعیت را دارند اما هیچ کس به داد ما نمی رسد.»
برادر این فعال دانشجویی همچنین از تهدید خانواده خود توسط نیروهای امنیتی می گوید:« تا ما صحبت می کنیم، سریع ما را تهدید می کنند. اکنون که من با شما صحبت می کنم، خطر تهدید دوباره برای خانواده من است.»
برادر مجید توکلی در گفت و گو با رادیو فردا می گوید مقامات زندان اوین از برادرش خواسته اند در مقابل دوربین اعتراف کند و می افزاید: « تا این ساعت برادرم را مجبور کرده اند که اعتراف کند اما او تا کنون قبول نکرده است.»
از سوی دیگر محمد علی دادخواه، حقوقدان و وکیل مدافع مجید توکلی و برخی دیگر از دانشجویان بازداشت شده، می گوید در نظام حقوقی ایران هر نوع اقرار که از طریق شکنجه و فشارهای روانی اخذ شود، اعتبار قضایی ندارد.
او می افزاید: « در مواردی که خلاف این موضوع عمل شده است، ما هیچ حجت و دلیل و اعتباری نمی توانیم به چنین اقراری قائل شویم. فارغ از این، شکنجه در نظام بین المللی مردود و محکوم است و هرگز نمی توانیم یک پرونده را بر مبنای اقاریری که بوسیله شکنجه و آزار متهم تهیه شده، قرار دهیم.»
محمد علی دادخواه در ادامه می گوید تاکنون به او اجازه داده نشده با موکلانش دیدار کند.
از سوی دیگر خانواده های ۱۶ دانشجوی بازداشت شده عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت و ادوار تحکیم وحدت در سه نامه سرگشاده به رییس دادگستری تهران، رییس دادسرای دادگاه انقلاب اسلامی و رییس کمیسیون اصل نود مجلس شورای اسلامی، از وضعیت بازداشت شدگان ابراز نگرانی کرده و ضمن اینکه خواستار اعلام اتهام و محل نگهداری آنها شده اند، از این مقامات خواسته اند امکان ملاقات آنها با فرزندانشان را فراهم کنند.
