مهندس امیرانتظام در دیدار اعضای دفتر تحکیم وحدت:از دانشجویانی که روز ۱۸ تیر ماه تحصن کردند کاملاً دفاع میکنم
سهشنبه، ۲ امرداد ۱۳۸۶
ادوارنیوز:کمیته پیگیری دفتر تحکیم وحدت برای وضعیت دانشجویان در بند به دیدار مهندس عباس امیرانتظام- سخنگوی دولت موقت و قدیمیترین زندانی سیاسی- رفتند. در این دیدار که در منزل مهندس امیرانتظام شکل گرفت، دانشجویان به بیان دغدغههای خود پرداختند و مهندس امیرانتظام به عنوان قدیمیترین زندانی سیاسی، به تحلیل شرایط سیاسی کشور و مشکلات موجود پرداخت و با حمایت از حرکت دانشجویان بازداشتشده در روز ۱۸ تیر ماه، از بیانیه دانشجویان حمایت کرد و دیدگاههای خود را مطرح کرد، که خلاصهای از آن را در ادامه میخوانید:
در آغاز مهندس امیرانتظام با بیان اینکه در مرخصی استعلاجی به سر میبرد، گفت:” بار پیش که به مرخصی طولانی مدت آمدم مربوط به سال ۱۳۷۵ میشود، آن زمان شرایط کشور خیلی آرامتر بود و اکنون که باز هم برای معالجه در خارج زندان به سر میبرم، شرایط را خیلی بدتر میبینم.” در ادامه مهندس امیرانتظام با بیان اینکه طرز تفکری وجود دارد که میگوید با تشکیلات گسترده میتوانند تحول عظیمی در کشور ایجاد کنند، عمل تشکیلاتی گسترده در حکومتهای توتالیتری مانند ایران را کاری غیرممکن دانست و دانشجویان را از هزینههای بیفایده و احساسیگری بر حذر داشت. وی شروط شکلگیری تحول در هر کشوری را آگاهی مردم و شرایط سیاسی جهان دانست و گفت اگر این هر دو با هم باشند، تحول صورت میگیرد. با تبصرهای که در برخی از کشورها مانند شیلی، عراق و اندونزی شکل گرفت و تشکیلات خارجی منجر به تحول شدند.
وی با بیان اینکه عدهای همواره به دنبال این هستند که احساسات مردم را تحریک کنند، این عمل را بزرگترین خیانت دانست و نشانی از تحریک احساسات را در گفتمان کسانی دانست که در کسوت روحانیت همواره مردم را علیه افراد و کشورهای خارجی تحریک میکنند و بیان کرد:” مشت نمیتواند مقابل موشک بایستد. اما این امر باز هم باعث نمیشود که بنشینیم و بگذاریم آنها هر کاری میخواهند بکنند. تنها باید ببینیم که چه زمانی باید عمل کنیم و چگونه عمل کنیم.” و با توجه به اقدامات دولتمردان، اظهار داشت:” در چنین شرایطی وظیفه ما آگاه کردن خودمان و ملتمان به شرایط خود و جهان است و نباید بنشینیم که اگر این طور بود، ۲۷ سال پیش تسلیم میشدم و در زندان نمیماندم، اما باید حقی را که میتوانیم بگیریم.”
وی در ادامه با توجه به اتهامات واهی که در سناریوسازیهای حکومتی شکل میگیرد، اظهار داشت:” اگر آنها بخواهند به اتهامات دانشجویان بیافزایند و زندانها را پر کنند، به جایی نمیرسیم. راه حل نجات ایران این است که ما شرایط را بشناسیم و از این رو باید جمعهای فکری دانشجویی شکل گیرد و با این جمعها کار کرد.” وی همچنین در مورد موضع خود در مورد حرکتهای اکنون جنبش دانشجویی، اظهار داشت:” من همان آدمی هستم که پیشنهاد رفراندوم را مطرح کردم و اکنون هم دنبال آن هستم و از این رو از دانشجویانی که روز ۱۸ تیر ماه تحصن کردند کاملاً دفاع میکنم.”
وی در ادامه با بیان اینکه اکنون حکومت در مقابل شرایط جهانی و جوهای روانی آنها قرار دارد، دانشجویان را از هزینه بر حذر داشت و گفت:” در این شرایط باید کمترین هزینه را داد و افراد بیجهت به زندان نروند. من ۲۷ سال هزینه دادهام و افتخار هم میکنم. از هزینه ابایی ندارم و اکنون ۲۷ سال است خانوادهام را ندیدهام و تا کنون ۲۷ عمل جراحی داشتهام و اکنون هم نمیگویم بنشینیم و استراحت کنیم. اما باز هم نباید درگیر احساسات شویم. زمانی آقای خاتمی از لاجوردی تقدیر کرد و به او و نظام حمله کردم و ۵ سال هزینه دادم. و نمیگویم بنشینیم، در مورد همه مسائل اظهار نظر کنید، جمعهای کوچک تشکیل دهید و عملکرد حکومت را نقد کنید. اما درگیر احساسات نشوید.”
وی با اشاره به برخوردی که اکنون با دانشجویان میشود، این اقدامات را حرکتی در جهت ایجاد رعب و وحشت برای مردم و خانوادههای این دانشجویان دانست و این قضیه با توجه به شرایط خانوادههای ایرانی که تمام آمال خود را در فرزندان خود میبینند اهمیت بیشتری مییابد و نیروی آنها را تحلیل میبرند.
وی در پایان با تأکید بر این که ایجاد تشکیلات در حال و آینده در کشورهای توتالیتر که حکومت اجازه نمیدهد تشکیلاتی مقابلاش شکل گیرد، به دانشجویان توصیه کرد، کارهای خود را به شکل علنی و با حفظ روابطشان با دوستان خود، علیرغم کنترهای موجود، انرژی خود را حفظ کنند و بر آگاهی خود بیافزایند و با شناخت شرایط خود و کشور به نقد عملکرد حکومت بپردازند. وی در مورد اتهاماتی که به دانشجویان وارد میشود، گفت:” ورود به سیاست همواره با این مسائل همراه است. مهم این است که آنچه میماند، پاکی شما در تاریخ است.”



بدینسان،گوهری که پیمان نهاده شده بود به خونش پاسداری کنند در پرتو بی کفایتی و تعلل مجلسیان و هم بستگی بدخواهان با کمترین مقاومت از دست رفت و آتش لاف های سرکردگان انجمن شهرها که وعده ی جانبازی ها در راه نگهداشت مشروطه میدادند نیز به پفی خاموش شد. ولی این پایان این فصل از تاریخ ایران نبود زیرا در حالی که خوشبین ترین کسان نیز مشروطه را از دست شده می دانستند و در همان چند روز نخست فضای خود کامگی بار دیگر بر کشور حاکم شده بود در تبریز حماسه ای شکل می گرفت.
آقای حداد ، تشکیلات دادستانی و مجموعه وزارت اطلاعات بهتر از هر گروهی می دانند که تحکیم یک مجموعه شفاف و شیشه ای است و چیزی برای پنهان کردن ندارد . سیاست ها و برنامه های آن کاملا علنی هستند و چیزی برای مخفی کردن ندارد ، اصولا این مجموعه یک مجموعه ی زیر زمینی نیست و کاملا رفتارش علنی است . آنها خود بهتر از هر کسی می دانند که تحکیم در میان جریان های دانشجویی یک مجموعه ی میانه رو است و فعالیت های آن کاملا مدنی و مسالمت آمیز است . دانشجویان تحکیمی خود را ملزم به پیشبرد اصلاحات می دانند و در این مسیر نیز هزینه های زیادی پرداخته اند.
باید به افرادی که بر اقدامات دیوان عدالت اداری خرده می گیرند اینگونه پاسخ داد که اگر این دانشجوی پیگیر و عدالت خواه با در بسته دیوان عدالت همانند دانشگاه و وزارت علوم مواجه و حق او ضایع می شد، سرنوشت او چه می شد؟ آیا این مشکل دیوان عدالت است یا مساله دانشگاه ها و وزارت علوم؟ نباید فراموش کرد وزارت علوم تنها مربوط به مسوولان دانشگاهی نیست بلکه مربوط به دانشجویان نیز هست و باید این اقدام دیوان عدالت را برای صیانت از حقوق دانشجویان به فال نیک گرفت و از آن استقبال کرد.
ژیلا بنی یعقوب در دیدار جمعی از اعضای جنبش زنان و کمیسیون با خانواده بهاره هدایت در تابستان امسال خطاب به مادر او و حاضرین از آرامش و خونسری وی به هنگام بازداشتش در ۲۲ خرداد ۸۵ تعریف می کند. مهدی عربشاهی، همکار او در شورای مرکزی تحکیم نیز در همین ملاقات با خانواده بهاره، از بازداشتشان در ۱۸ تیر مقابل دانشگاه امیرکبیر یاد می کند و به خاطر می آورد که بهاره از همه آرامتر بود و به آنها روحیه می داد. پروین اردلان شجاعت و جسارت بهاره را مهم قلمداد می کند.
