همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
دکتر محمد ملکی ، نخستین رییس دانشگاه تهران در سال های پس از انقلاب می باشد . ایشان در دیدار با اعضای شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت ، به بیان دیدگاه های خود در جریان بازداشت های اخیر اعضای شورای مرکزی و یورش به دفتر ادوار تحکیم وحدت پرداختند ،گزیده ای از آن در زیر می آید .
در حال حاضر شرایط سختی بر جریان های دانشجویی حاکم است و در این بحثی نیست . اما از زمانی که دانشگاه در ایران تاسیس شده ، این مسائل وجود داشته است . اگر بخواهیم این مساله را به صورت ریشه ای مورد بحث قرار دهیم، در می یابیم در دوره های گذشته ، یعنی تا قبل از امیرکبیر ، در ایران ، علم و تحقیق مخصوص حوزه های علمیه و علما بوده و نیزدر مکتب خانه ها تدریس به عهده روحانیت بوده است .
زمانی که مدرسه های جدید توسط رشدیه تاسیس شد مخالفت های شدیدی با آن صورت گرفت و بعد از آن با ایجاد دانشگاه،مخالفت ها شدت گرفت . بنابراین برخوردی که الان حکام به خصوص حکومت های ظلمه با گروه های تحصیل کرده و روشنفکر انجام می دهند ، مربوط به این دوره نیست . به ویژه در دوره ای که زمام امور به دست افرادی باشد که موافقت چندانی با علوم جدیده ندارند.ازهمان سا لهای ابتدایی انقلاب ،نظام با دانشگاه میانه ی خوبی نداشت ، که در جریانات انقلاب فرهنگی و تصفیه دانشگاه ها خود را نشان داد.
اما در مورد واقعه اخیر،متاسفم که می بینم بعضی از دوستان توصیه به آرامش می کنند . البته من به هیچ وجه معتقد به خشونت نیستم ، چون خشونت اصولا مربوط به مردم نیست ، در هیچ کجای دنیا مردم اعمال خشونت نمی کنند و این حکومت ها هستند که مرتکب اعمال خشونت آمیز می شوند. اما زمانی که دانشجو را به دانشگاه خودش راه نمی دهید ، طبیعی است که عصبانی می شود ، تا کی باید سکوت کند ؟ و حتی عده ای گفته اند دانشجویان نباید به سمت رادیکالیسم بروند ، مگر دانشجویان چه کرده اند که یک حرکت رادیکال بوده است ؟
امکان رفتار مسالمت جویانه تری هم وجود دارد؟ در قضایای پلی تکنیک مگر چه خطایی از دانشجویان سر زد که باید آن همه توهین و تحقیر می شنیدند؟ اگر دانشجو تا این حد هم از حق خودش دفاع نکندکه دیگر نمی توان او را دانشجو نامید. و دقیقا در همین زمان برنامه ای از تلویزیون پخش می شود با عنوان ” به اسم دموکراسی” که داستان همیشگی فریب خوردن دانشجویان و آلت دست بیگانگان بودن آن ها ، در آن تکرار می شود. و با این کار مقدمات آن فراهم می شود که روزی هم دوستان شما را بیاورند و فیلم اعترافات آن ها را پخش کنند .
در حال حاضر شما باید اتحادتان را حفظ کنید و در مسایل مربوط به دانشگاه با هم هماهنگ باشید و توطئه اعتراف گیری از دوستانتان را خنثی کنید و به یاد داشته باشید که این برخوردها نشانه ضعف حکومت است ، یک حکومت مقتدر به افکار مختلف اجازه پیدایش و نشر می دهد. در زمان مصدق ،اکثر نمایندگان مجلس با وی مخالف بودند و بحث های زیادی در مخالفت با وی در مجلس در می گرفت ، اولین اقدام مصدق ، پخش مستقیم جلسات مجلس از رادیو بود تا همه ی نظرات شنیده شود . اگر شما در مقابل حکومت ضعف نشان دهید ، آنها احساس قدرت می کنند .مگر شما به غیر از گفتن و نوشتن چه کاری انجام داده اید؟
و در آخر اینکه محکم و قوی باشید و برای کارهای عملی ما نند تحصن ، مکاتبه با مراجع بین المللی و …برنامه ریزی داشته باشید . اما از کارهایی که جنبه ی خشونت آمیز داشته باشد بپرهیزید .
