همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
پنجشنبه روز مادر بود؛ روز مادران ایرانی. روزی که بسیاری از فرزندان با شاخه گلی به دیدار مادرانشان میروند. در این میان، هستند مادرانی که فرزندانشان نه به میل خود که به اجبار فردا از آنان دور خواهند بود. مادران دانشجویان زندانی پلی تکنیک گروهی از همین مادران را شامل میشوند. مادرانی که بیش از چهارهفته از بازداشت موقت فرزندانشان میگذرد و آنان همچنان دورند از فرزندانشان. به همین بهانه از سوی دفتر تحکیم وحدت و همراهی انجمن اسلامی دانشگاه زاهدان در دفتر ادوار (سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی) مراسمی برای بزرگداشت مقام مادر و مادران زندانیان سیاسی دانشجوی پلیتکنیک برگزار شد.
در این مراسم از دکتر بابک احمدی، دکتر فریبرز رئیس دانا و همچنین نسرین ستوده و مهندس موسوی خوئینی دعوت بعمل آمده بود تا به عنوان سخنران در میان مدعوین و همچنین خانواده این زندانیان در بند حضور داشته باشند.
در ابتدای مراسم، بابک احمدی به عنوان سخنران از دانشجویان و جنبش آنان به عنوان «هسته مقاومت در مقابل استبداد» نام برد. وی افزود که شاید این تعداد از دانشجویان در مقابل طیف دیگری از دانشجویان کم و محدود به نظر بیایند اما در نهایت هستههایی را که ایجاد میکنند، در مقابل استبداد قرار میگیرند و در واقع راهی برای احقاق حقوق بشر و همچنین تصوراتی را برای آزادی ایجاد میکنند. احمدی ادامه داد: جنبش زنان، جنبش دانشجویان و جنبش کارگران هر کدام با ایجاد هستههای مقاومت و حتی با داشتن خواستههای متفاوت باعث رشد روح دموکراسیخواهی و آزادیخواهی خواهند شد.
احمدی در ادامه با تاکید بر حزبگرایی و انجام کار حزبی و با قدردانی از جنبش دانشجویی گفت: آنچه بیش از همه اکنون و در شرایط حال حاضر به رشد دمکراسی در کشور کمک میکند، انجام فعالیت در چهارچوب حزبی است.
در ادامه برنامه، فریبرز رئیس دانا صحبت خود را با آرزوی آزادی زندانیان سیاسی بخصوص دانشجویان زندانی آغاز کرد. وی این دانشجویان را سرمایههای راه آزادیخواهی و عدالتخواهی معرفی کرد و با اشاره به سایر زندانیان سیاسی از «محمود صالحی» کارگرساده نانوایی نام برد که به خاطر شرکت در مراسم روز کارگر اول ماه می در زندان به سر میبرد. رییسدانا از دانشجویان خواست که با درس گرفتن از حضور چنین دلاورانی صبر پیشه کنند.
رییسدانا همچنین جنبش دانشجویی ایران را «جنبشی پر از شور و نشاط و انرژی» دانست و آنان را تشویق به حضور در صحنه کرد. وی افزود: حتی اگر دانشجویی به خاطر همین شور و هیجان بخواهد حتی به مقامات دولتی و مملکتی بتازد، نباید بدنه حاکمیت در هر شرایطی به فکر جبران آن یا انتقامگیری باشد. رئیس دانا صحبت های خود را باآرزوی آزادی سریع دانشجویان زندانی به پایان برد.
دکتر نسرین ستوده، وکیل دادگستری، بهعنوان سخنران بعدی در حالی پشت تریبون حاضر شد که پیش از این نیز در همایش زن و زندان در ۱۷ اسفند ۸۵ از حقوق زندانیان سیاسی سخن گفته بود. وی با اشاره به تعریف نشدن جرم سیاسی در قوانین ایران آن را یک جرم برای حاکمیت و دولتی دانست که به این مورد استناد میکند.
ستوده افزود: اصلی در قانون اساسی وجود دارد که باید جرائم سیاسی در حضور هیئت منصفه رسیدگی شود و همچنین مجرم سیاسی نباید شامل حکم اعدام گردد.
وی در توضیح این موارد و دلیل تخفیف برای مجرمان سیاسی نیز تو ضیح داد که مجرم سیاسی نه به قصد و انگیزه سرقت یا رویکرد خلاف مصالح مردم دست به عمل شنیع میزند بلکه با انگیزه اصلاح جامعه وارد میشود.
خانم ستوده در ادامه افزود: در حالیکه در قوانین جزایی ایران مجرمین عمومی از حقوقی برخوردار هستند، حتی همان حقوق نیز شامل حقوق زندانیان سیاسی نمیشود. از سویی همواره در مقابل این پرسش از تعریف نشدن مصادیق حکم سیاسی صحبت شده است و در حقیقت به خاطر عدم تعریف حکم سیاسی، اصل ۱۶۸ قانون اساسی رعایت نمیشود.
ستوده اضافه کرد: دولتی که مصادیق جرم سیاسی را تعریف نمیکند، خود مرتکب جرم شده است و این در حالی است که اقدام علیه امنیت ملی از مصادیق بارز جرم سیاسی است.
وی همچنین به موارد جرائم سیاسی در دنیا اشاره کرد که در بعضی از کشورها این جرائم تعریف شده هستند و در بعضی دیگر نیز به شکل آیتم به آنها پرداخته شده است .
موضوع دیگری که این وکیل دادگستری به آن پرداخت، بحث بازداشت موقت بود. وی با انتقاد از اینکه در بازداشت موقت اعلام شده است که دادگاه هیچ محدودیتی ندارد، این پرسش را مطرح نمود که آیا میتوان مدت زمان یک سال را برای متهم بازداشت موقت دانست؟
دکتر ستوده افزود: قانونگذار یا مجری قانون نمیتواند و نباید قانون را به نوعی تعیین کند که خودش بتواند موارد قانونی را هرگونه که میخواهد تفسیر کند و آنچه به موقت اطلاق میشود، یک هفته یا دو هفته است و نه یک سال.ستوده به بازداشت موقت ۵۰ روزه فعالین سیاسی اشاره و این زمان را بسیار زیاد دانست.
وی با اشاره به حریم شخصی و خصوصی زندگی فعالین سیاسی به خبرنگار و فعال مطبوعاتی کردستان آقای محمد صدیق کبودوند اشاره کرد که در زمان بازداشت کامپیوتر و کیس دختر و پسر ایشان هم توقیف شده است.
در ادامه مراسم به مادران سه تن از بازداشت شدگان دانشگاه امیرکبیر لوح یادبودی هدیه شد. مادران «عباس حکیمزاده»، «پویان محمودیان» و «احسان منصوری» لوح یادبودی را به رسم یادگار دریافت کردند. در فضایی متاثر کننده مادران این دانشجویان زندانی در زمان دریافت لوحها اشک میریختند.
در ادامه جلسه، مهندس موسویخوئینی دبیرکل سازمان ادوار تحکیم وحدت به ایراد سخنرانی پرداخت. او به وضعیت زندان ۲۰۹ و همچنین خاطراتی از زمان نمایندگی مجلس اشاره کرد. وی با عنوان اینکه «شرایط ایران چه در داخل و چه در خارج بحرانی است»، با توجه به مسأله هستهای خواستار آرامش برای جنبشهای پیشرو و بخصوص جنبش دانشجویی شد.
در این مراسم، «حسین انصاریراد» رییس کمیسیون اصل نود مجلس ششم نیز در این مراسم حضور یافت و ضمن تقدیر از دانشجویان و جنبش پویای دانشجویی، آزادی زندانیان سیاسی را آرزو کرد
مهدی محسنی
سایت نوروز
