همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
همان طور که در خبر خبرگزاری ایسنا آمده است خانواده های احسان منصوری، محمودیان و عباس حکیم زاده روز چهارشنبه با جتالاسلام والمسلمین مهدی کروبی، دبیرکل حزب اعتمادملی، دیدار و گفتوگو کردند. آنها خواستار آزادی فرزندان خود از زندان هستند.
همان طور که در خبرها آمده است خانواده ی حکیم زاده و صابری تاکنون دیداری با فرزندان خود نداشته اند و همین طور عباس حکیم زاده تا به حال هیچ تماسی با منزل نداشته است. خانواده ی او در بی خبری کامل نسبت به وضعیت فرزندشان به سر می برند. عباس حکیم زاده دچار بیماری انحراف ستون فقرات است که مسئله ی بی خبری از وضعیت جسمی و روحی عباس حکیم زاده باعث تشدید نگرانی خانواده ی وی شده است.
به گزارش ایسنا در ابتدای این دیدار مادر یکی از دانشجویان بازداشت شده دانشگاه امیرکبیر، عنوان کرد:« برخی از ما حدود یک ماه است که فرزندانمان را ملاقات نکردهایم و تماس تلفنی با ما نداشته اند. تنها درخواست ما این است که سریعتر اوضاع فرزندانمان مشخص شده و آنها را ملاقات کنیم و هرچه زودتر این دانشجویان آزاد شوند.»
مادر یکی دیگر از دانشجویان بازداشتشدهی دانشگاه امیرکبیر، نیز اظهارداشت:« اگر فردی اعلام کند که من کاری نکردم آیا از نظر شرعی نباید آن را پذیرفت؟»
دبیرکل حزب اعتماد ملی نیز گفت: « این دانشجویان قصد نداشتند در نشریهشان کار سیاسی انجام بدهند و از سوی دیگر نیز آنها در خانوادهای مسلمان متولد شده و بچه مسلمانند پس مطمئنا میدانند که نباید به ائمه توهین کرده و این کارها را انجام دهند.»
یکی دیگر از خانوادههای دانشجویان بازداشتشده دانشگاه امیرکبیر نیز اظهارداشت:« آیا طبق قانون میتوان دو ماه این دانشجویان را در بازداشت موقت نگه داشت؟ و آیا نباید اجازهی تلفن و ملاقات را به خانوادهها بدهند؟»
در ادامهی این دیدار دبیر کل حزب اعتماد ملی با اظهار تاسف از دستگیری این دانشجویان، خاطرنشان کرد:« تا حدی که بتوانم به شما کمک خواهم کرد و قبلا نیز پیگیر کارهایتان بودهام و قول میدهم و مطمئن باشید که هر کاری از دستم بر میآید انجام می دهم.»
