در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
ادوارنیوز: در پی توقیف روزنامه هم میهن و تعلیق فعالیتهای خبرگزاری ایلنا و فشارهای وارده بر دانشجویان انجمن اسلامی دانشگاه شریف در بیانیه ای ضمن تحلیل وقایع اخیر به این فشارها اعتراض کرده است، متن بیانیه بدن شرح است:
باید تاسف خورد که هر روز شاهد برخورد خصمانه دولت و گروه های اقتدارگرای نظام با نهاد های مدنی هستیم.زیرا که آزادی از خواسته های اصلی مردم ایران است که به همراه استقلال و تامین عدالت تمام توقع ملت را از نظام جمهوری اسلامی تشکیل می دهد. و متاسفانه همواره این اصل آزادی در کشور ما مورد دست اندازی اقتدار گرایان و متعصبان حکومت قرار گرفته و سبب شده انقلاب ما به اهداف اصلی خود که حاکمیت و اثر گذاری مردم باشد نرسد و نقش مردم هر روز به گونه ای کم رنگ و تحدید گردد.
زمانی می توان ادعای مردم سالاری و دخالت مردم در حاکمیت کرد، که از طریق گسترش نهاد های مدنی و مطبوعات آزاد راه برای آگاهی مردم هموار شده باشد و این امر مستلزم تشکیل احزاب قدرت مند و تشکل های مستقل سیاسی است که با ایجاد جامعه مدنی ، قدرت مردم را در برابر حکومت افزایش می دهند و آنها را نسبت به تصمیمات کشور حساس می کنند.اما در ایران متاسفانه هنوز شاهد شکل گرفتن حزبی تمام عیار و قدرتمند نیستیم وهمواره خلا جامعه مدنی_ که ابزار قدرت مردم و آگاهی بخش آنان است_ را دانشگاه ها و به صورت محدود تر مطبوعات مستقل پر کرده اند. شکل نگرفتن نهادهای مدنی مدرن در ایران دلایل متعددی دارد که از جمله آن نگاه و برخورد بخشی از حاکمیت نسبت به این نهادهاست ، همان کسانی که در صدد جایگزینی روحانیت و بسیج به جای احزاب هستند. باید گفت کسانی که آرای ملت را تنها زمانی برای اش ارزش قائل هستند _که به عملی شدن آرزوهای خود منتج شود_ هیچ وقت اجازه نقد خویش را نمی دهند و گوش خود را بر روی سخنان ملت می بندند.
برخورد های اخیر با دانشگاه ها و مطبوعات منتقد در راستای همین نگاه جریانات اقتدار گرا و متعصب نظام است که هر گونه منتقدی را دشمن می پندارند و هر گونه آگاهی ملت را خطری برای نظام تلقی می کنند. مطمئنا روزنامه هم میهن که پس از ۲ ماه از شروع بکار مجدد خود توانسته بود جایگاه ویژه ای در میان اهل فکر پیدا کند و به تمام خطوط نوشته و نا نوشته قانون نیز پایبندی خود را حفظ کند هیچ تفکری جز تفکر اقتدارگرا توجیه گر توقیف دوباره آن نمی تواند باشد و بیان ادله ای که از سوی قاضی پرونده نیز رد می شود تنها بهانه تراشی های کودکانه ایست که فقط از قدرت بی کنترل و بی تعهد سر می زند.و همچنین برخورد با اسا تید برجسته دانشگاه همچون «شبستری»، «کدیور»، «مردیها» ، «کاووسیان» و … که تحت نام اسلام و پاکسازی دانشگاه ها صورت می گیرد تماماً نشان دهنده فعالیت های گسترده دشمنان آزادی و اندیشه در جهت حذف صدای منتقد است که نتایج این برخوردهای نا مبارک جز دوری از تعقل و پس رفت دانشگاه ها و به تبع آن جامعه نخواهد بود .
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف ضمن هشدار نسبت به پیامد برخوردهای اخیر با مطبوعات و دگراندیشان به شدت این گونه رفتار ها ی حذفی را محکوم می کند و حرکات اخیر اقتدارگرایان همچون اخراج اساتید برجسته و دگراندیش، توقیف روزنامه «هم میهن» و محدود کردن خبرگزاری ایلنا را تلاشی مذبوحانه در جهت سرکوب خواست های ملت و جامعه روشنفکری می داند.
همچنین انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران نیز در بیانیه ای نسبت به ادامه بازداشت دانشجویان و فشارهای وارده بر رسانه های مستقل اعتراض کرده است:
با گذشت دو سال از سوم تیر و بررسی اعمال و رفتار های دولت آقای احمدی نژاد، امروز می توان به بررسی صدق شعارها و وعده های دولت نشست. دولت احمدی نژاد با شعار معیشت و آوردن بوی نفت بر سر سفره های مردم بر سرکار آمد و امروز نه تنها بوی نفت بر سر سفره ها نیامده است که بوی بنزین نیز رفته است و مشکلات معیشتی مردم به حد غیر قابل قبولی افزایش یافته است.
دولت احمدی نژاد که با شعار مهرورزی قدرت را در دست گرفت، در مدت کوتاه مسئولیت خود همه اقشار و گروههای اجتماعی را با هر خواسته و مطالبه ای مورد ملاطفت و مهرورزی!! خود قرار داده است. تجمعات مسالمت آمیز زنان،معلمان، کارگران و…. که با خواست های صنفی صورت می گیرد و بر طبق قانون اساسی کاملا به رسمیت شناخته شده با برخورد خشن و سرکوبگرانه نیروهای انتظامی و امنیتی روبرو می شود و فعالان این اقشار با زندان و تهدید و اخراج مواجه می شوند.
اما حکایت مهرورزی دولت در دانشگاه ها داستان غم انگیزی تری است. به نظر می رسد کارنامه دولت احمدی نژاد در دانشگاه ها سیاه تر از همه بخشهای دیگر است. تعداد احضار های دانشجویان به خاطر فعالیت های معمول دانشجویی به کمیته های انضباطی به اعداد و ارقام نجومی رسیده است. تشکل های مستقل دانشجویی خصوصا انجمن های اسلامی فشار بی سابقه در طول دوران فعالیت خود را شاهد هستند. روزی نیست که رسانه ها از تعلیق انجمن های اسلامی و یا از توقیف نشریات دانشجویی و یا محکومیت دانشجویان در کمیته های انصباطی خبر ندهند. تعداد زیادی از فعالان دانشجویی به طور غیرقانونی از ادامه تحصیل در دوره های کارشناسی ارشد و دکترا بازداشته شده اند و برنامه های دانشجویی دانشگاه ها به دلیل مخالفت هیئت های نظارت بر تشکل ها به رکود و تعطیلی دچارشده است.
اما بی سابقه تر از همه اینها بازداشت طولانی مدت ۸ نفر از فعالان دانشجویی دانشگاه امیرکبیر به دلایل نا معلوم است. همان روزی که نشریات مجعول در دانشگاه امیرکبیر پخش شد همگان دانستند که پروژه ای در حال اجراست و آگاهان آنرا بدون ربط به اتفاقات ۲۰ آذر این دانشگاه و اعتراضات دانشجویی در هنگام حضور آقای احمدی نژاد در این دانشگاه ندانستند. اما پس از دستگیری ۴ مدیر مسئول نشریات دانشجویی، دستگیری آقایان علی صابری، عباس حکیم زاده،مجید توکلی و احسان منصوری که همگی از فعالان انجمن اسلامی دانشجویان این دانشگاه بوده و در اعتراض به احمدی نژاد فعال بوده اند، نشان داد که دستگیری دانشجویان دلیلی جز تصفیه حساب بابت اعتراض به احمدی نژاد نداشته است. اما برخوردها در دانشگاه ها به دانشجویان متوقف نشده و به اساتید نیز سرایت کرد. بازنشستگی اجباری اساتید، استخدام هیئت علمی با گزینش های سلیقه ای و سیاسی و در نهایت فشار، تهدید و اخراج اساتید از این موارد هستند، که در آخرین و مهم ترین مورد باید به تحت فشار قراردادن و اخراج دکتر محسن کدیور استاد برجسته دانشگاه تربیت مدرس و رئیس سابق گروه فلسفه این دانشگاه اشاره کرد.
اما این فشارها نه تنها به دانشجویان و دانشگاه ها که رسانه های عمومی که به حکم وظیفه اطلاع رسانی خود اخبار دانشگاه ها را مورد پوشش قرار می دهند را نیز در برگرفته است. فشارهای یک ساله اخیر بر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) و نیز تهدید و فشار برای تغییر مدیریت خبرگزاری ایلنا از این نمونه است. اما در آخرین نمونه از تحدید جریان آزاد اطلاع رسانی باید به توقیف روزنامه هم میهن که به حق نقش جدی در حمایت از دانشجو و دانشگاهیان ایفا کرده بود، اشاره کرد.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران درپایان ضمن ابراز نگرانی نسبت به وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم و نیز وضعیت حساس بین المللی تحت تاثیر وضعیت پرونده هسته ای ایران، نسبت به ادامه برخوردهای خشن و سرکوبگرایانه با جریان های اجتماعی هشدار می دهد و اعلام می دارد که بدون شک رفتارهای این گونه دولت آقای احمدی نژاد و حامیانش از ذهن دانشجویان پاک نخواهد شد و باید از روزی که رابطه دولت و ارباب قدرت با دانشگاه به عنوان مغز متفکر و نهاد علمی کشور خصمانه شود، ترسید که هیچ قدرتی و هیچ زور سرنیزه ای در طول تاریخ در مصاف با علم و خرد پیروز نبوده است و نخواهد شد. دلسوزانه از نهادهای حکومتی خصوصا دولت و وزارت علوم و وزارت اطلاعات می خواهیم که از برخورد نظامی- امنیتی با مطبوعات و رسانه های عمومی، جریانهای صنفی و فعالیت های دانشجویی دست برداشته و با نگاه ملی از توان اینان برای علاج دردهای بی پایان کشورمان در شرایط حساس کنونی استفاده شود.
