این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
آنچه صورت مسئله ادامه بازداشت ۸ دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک را بسیار ساده و روشن می نماید این است که تعدادی جوان در رده سنی ۲۰ تا ۲۵ سال که در یکی از ۳ دانشگاه برتر ایران در حال تحصیل هستند تا بنا بر ادعای حاکمان ما، ایران را به قله های پیشرفت و ترقی در دنیا برسانند به دلیل اعتراض به ساختار متصلب و سیاستهای نادرست همین حاکمان و ایستادگی در برابر تلاش طرفداران ایدئولوژی حاکم برای حذف تفکر انها از سطح دانشگاه، “زندانی” شده اند.قطعا درک حقیقت عریان این ماجرا -در صورتی که در حاکمان قابلیت تحلیلی باقی مانده باشد- بسیار گران می نماید که یک دولت مجبور است ،دانشجویانی که خود با صرف هزینه فراوان در جهت فن اموزی به انها می کوشد را به دلیل عدم تمکین به منویات حکومت بیش از ۴۰ روز در زندان انفرادی نگاه دارد. جنبه جالب دیگر ماجرا آنجاست که سخنگویان و تریبونهای حاکم که همواره در برابر سروصداهای بین المللی و سوالات داخلی در خصوص بازداشتهای سیاسی موضعی تهاجمی دارند و فی المثال در داستان بازداشت گسترده فعالان زن و یا شهروندان ایرانی-امریکایی از ایراد هرنوع اتهامی همچون جاسوسی به زندانیان ابایی ندارند، مدتهاست در قبال حقیقتی عریان به نام وجود ۸ دانشجوی دانشگاه پلی تکنیک در زندان اوین سکوت اختیار کرده و حتی آش آنقدر شور شده است که برخی احزاب دست راستی همچون موتلفه از ضرورت عدم برخورد با دانشجویان منتقد سخن می گویند و سخنگوی قوه قضاییه صراحتا نسبت به آزادی این دانشجویان زندانی و امکان دیدار خانواده های ایشان ابراز امیدواری می کند.
حقیقت آن است که بسیاری از وابستگان این نظام غیر دموکراتیک در قسمتهای مختلف علی الخصوص رسانه ها و رادیو تلویزیون ، در تلاشندتا با ایجاد فضاهای فانتزی و تصنعی و تقلید ناشیانه فضای رسانه ای دنیا وجود آزادی نسبی در ایران را به مخاطبان خود قالب کنند و مسلما واقعیتی عریان همچون حضور دانشجویان یکی از بهترین دانشگاههای ایران در زندان اوین آن هم به دلایل سیاسی اسباب شرمندگی و ناکامی آنها را در این تلاش مضحک فراهم می سازد.
از دیگر سو لایه های مختلف نظامی همچون جمهوری اسلامی که کلیتی از میرحسین موسوی تا حبیب الله عسگراولادی و روحانیون سابقا دست اندرکار را در بر می گیرد در برابر سرکوب دانشگاه به مجری گری احمدی نژاد سکوتی همراه با رضایت، بی تفاوتی و یا شرمندگی را اختیار کرده اند چه در نظر آنان ممنوعیت موقتی یک دانشجو از تحصیل به اتهاماتی همچون تبلیغ مکاتب الحادی، اغتشاش و ارتباط با بیگانه که در دو دهه قبل برای حذف فیزیکی هر شهروند ایرانی اتهامی کافی بوده است، فاجعه ای ملی نخواهد بود. به همین دلیل است که اینان در بهترین موضع از عدم لزوم این گونه برخوردها و نه غلط بودن انها سخن می گویند. بدین ترتیب سویه خطرناک در افق این داستان امکان سکوت مجدد این جزیره های بی ربط اما تاثیر گذار در نظام ایران در صورت تلاش ایدئولوژی احمدی نژادی برای سرکوب شدید منتقدان در شرایطی خاص خواهد بود.
بنابراین هرچند که وضعیت فعلی ممکن است به تلاش مشترک دانشجویان و اصلاح طلبان برای کاستن از قدرت انباشته شده در دستان اصولگرایان احمدی نژادی گردد اما باید این فاکت را بخاطر داشت و بر سر دوستان اصلاح طلب فریاد زد که :همین دانشجویان که به زعم مصطفی تاجزاده در مقاله”عبور از خاتمی یا عبور از ملت” به دلیل تحریم انتخابات، از خاتمی و ملت خاتمی عبور کرده اند و چشم به راه دموکراسی در کوله پشتی سربازان امریکایی هستند در کارنامه دو ساله اخیر خود برگزاری چندین انتخابات آزاد و بدون اعتنا به سازکارهای تحمیلی از سوی حاکمیت را در دانشگاه های پلی تکنیک، تهران و علامه دارند.
انتخاباتهایی که به ضرب تشکیل صفوف انسانی دانشجویان برای صیانت از صندوقهای رای و به هزینه زندان، اخراج و تعلیق از تحصیل برگزارشده است؛ در مقابل محمد خاتمی به عنوان سمبل اصلاح طلبان و دولتمردانش در کارنامه دو ساله آخر حضورشان در قدرت تجربه مجری گری و برگزاری دو افتضاح سیاسی یعنی دو انتخابات غیر آزاد و مسئله دار مجلس هفتم و ریاست جمهوری نهم را دارند.
