این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
در حالیکه نزدیک به چهل روز از بازداشت هشت تن از دانشجویان دانشگاه امیر کبیر می گذرد، این دانشجویان تا کنون موفق به ملاقات خانواده ها و وکلای خود نشده اند و نگرانی فعالان دانشجویی و حقوق بشر از وضعیت این دانشجویان همچنان ادامه دارد.
سازمان دیده بان حقوق بشر با انتشار بیانیه ای خواستار آزادی هر چه سریعتر دانشجویان دانشگاه امیر کبیر شد، و در این بیانیه تصریح کرده بود که « بازداشت طولانی مدت این دانشجویان به ویژه در شرایط سلول انفرادی شائبه به خطر افتادن سلامت روانی آن ها را جدی می سازد و همچنین نگرانی از شکنجه را افزایش می دهد. این دانشجویان در تمام دوران بازداشت از حق دسترسی به خانواده ها و وکلای خود محروم بوده اند.»
سارا لی ویتسون، مدیر خاورمیانه سازمان دیده بان حقوق بشردر این باره گفته بود:« مقامات ایران از سست ترین استدلال ها برای بازداشت فعالان دانشجویی استفاده کرده اند.»
یوسف مولایی، وکیل عباس حکیم زاده، عضو انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر که با وجود شرایط بد جسمی و محدودیت های حرکتی در بازداشت است، می گوید وقتی به دادگاه انقلاب مراجعه کرده و خواستار خواندن پرونده موکلش شده است، بازپرس پرونده اعلام کرده که حضور وکیل در دادگاه رسمیت ندارد
این سازمان تصریح کرده که دربیش از ده ها مصاحبه با دانشجویان زندانی سابق ، همه شهادت داده اند که از همان ابتدا از سوی بازجویان مورد بدرفتاری فیزیکی قرار گرفته اند تا اعترافات دروغین و خلاف واقع بیان کنند.
این در حالی است که علیرضا جمشیدی، سخنگوی قوه قضاییه ایران در تازه ترین سخنان خود اظهار امیدواری کرد به زودی قرار وثیقه برای این دانشجویان صادر شود و آنها موفق به ملاقات با خانواده های خود شوند.
یوسف مولایی، وکیل عباس حکیم زاده، عضو انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر که با وجود شرایط بد جسمی و محدودیت های حرکتی در بازداشت است، می گوید وقتی به دادگاه انقلاب مراجعه کرده و خواستار خواندن پرونده موکلش شده است، بازپرس پرونده اعلام کرده که حضور وکیل در دادگاه رسمیت ندارد.
یوسف مولایی در همین زمینه و در گفت و گویی با رادیو فردا می گوید:« من چهارشنبه به دادگاه انقلاب مراجعه کردم و بازپرس پرونده به من گفت که نمی توانم پیگیر پرونده عباس حکیم زاده باشم. هم از نظر قانون اساسی، هم از نظر قانون حقوق شهروندی و آیین دادرسی کیفری وکیل از ابتدای رسیدگی به پرونده می تواند پیگیر پرونده موکلش باشد. اما طبق تبصره ماده ۱۲۸ آیین دادرسی کیفری در مرحله ای که تحقیقات مقدماتی در جریان است، بازپرس می تواند در پرونده هایی که امنیتی و خانوادگی محسوب می شوند اجازه ندهد وکیل دخالتی انجام دهد. این به تشخیص بازپرس است و متاسفانه حق متهم و خانواده اش را تضییع می کند.»
آقای مولایی، حقوقدان در مورد شرایط جسمانی عباس حکیم زاده و نگرانی هایی که در این باره وجود دارد می گوید که شرایط پزشکی موکلش را برای دادگاه توضیح داده است.
وکیل عباس حکیم زاده می افزاید:« من این مسایل را مطرح کرده ام اما وقتی بازپرس هنوز من را به عنوان وکیل آقای حکیم زاده به رسمیت نمی شناسد، اجازه مداخله و پیگیری های حقوقی را به من نمی دهد. حتی حرف من را مبنی بر ملاقاتم خودم یا اعضای خانواده عباس حکیم زاده با او را قبول نمی کند و آنرا «مداخله خارج از قانون» در پرونده می داند و من خودم در شرایطی هستم که نمی دانم وکالتم پذیرفته شده یا نه. من درخواستی داده ام مبنی بر قبول وکالت عباس حکیم زاده ولی هیچ پاسخی دریافت نکرده ام.»
این در حالی است که اخیرا برخی از استادان دانشگاه امیر کبیر با هشت دانشجوی بازداشتی این دانشگاه دیدار کرده اند.
نریمان مصطفوی، عضو شورای عمومی انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر در گفت و گو با رادیو فردا با اشاره به این دیدار می گوید به استادان دانشگاه گفته شده که درباره دیدارشان با دانشجویان بازداشتی اطلاعاتی به ما ندهند. نریمان مصطفوی، عضو شورای عمومی انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر در گفت و گو با رادیو فردا با اشاره به این دیدار می گوید به استادان دانشگاه گفته شده که درباره دیدارشان با دانشجویان بازداشتی اطلاعاتی به ما ندهند. وی می افزاید:« یک عده از استادی دانشگاه امیر کبیر را برای دیدار با دانشجویان به زندان بردند اما فقط یکی از دانشجویان با این اساتید ملاقات کرد که این مساله بر نگرانی ما از وضعیت دیگر دانشجویان افزوده است.»
آقای مصطفوی می گوید در این دیدار برخی از مسئولان دانشگاه و برخی از اساتیدی که موضع گیری سیاسی خاصی ندارند، شرکت داشتند و اساتید در حضور مامور امنیتی زندان با دانشجوی بازداشت شده دیدار کرده اند.
خانواده های دانشجویان بازداشت شده می گویند علی رغم پیگیری های مستمر، اجازه ملاقات با فرزندانشان را نیافته اند.
این در حالی است که علیرضا جمشیدی، سخنگوی قوه قضاییه به تازگی گفت برخی از عوامل جانبی این پرونده دستگیر شده اند و به زودی نتیجه تحقیقات اعلام می شود.
نریمان مصطفوی، عضو شورای عمومی انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیرمی گوید:« روز یازدهم اردیبهشت ماه نیز سخنگوی قوه قضاییه اعلام کرد انتشار مطالبی مبنی بر توهین به مقدسات در نشریات دانشجویی بر عهده دانشجویان دانشگاه امیر کبیر نبوده است و عاملین این قضیه شناسایی شده اند اما روند بازداشت ها متوقف که نشد، بلکه شدت گرفت. اکنون هم ما خیلی نسبت به موضع گیری مقامات خوش بین نیستیم اما امیدواریم دانشجویان بازداشت شده را آزاد کنند.»
