در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
سال اولی بودیم و اولین ۱۶ آذرمان در دانشکده. کلیاتی می دانستیم درباره سه اهورا و خونشان که بر خاک ریخت. همین هم کافی بود برای شکستن شیشه و شعار دادن، برای همراه شدن با بقیه و همان گاه که شعر استادمان که خدایش بیامرزد، دست به دست، به ما هم رسیده بود: تو اگر برخیزی، من اگر برخیزم… برق تریای دانشکده در یک لحظه رفت وصدای شکستن و شعار برخاست. طول کشید تا به خود جرئت دادم و لیوانی که روی میز بود در تاریکی به سویی پرتاب کردم. شاید صدای شکستن آن لیوان کوچک را هیچ کس نشنید جز آنکه پرتابش کرده بود: من. و همین بس بود که هراس زیر ورویم کند. دستپاچه برخاستم. در تاریکی دویدم، از پله ها بالا رفتم و ناگهان: برخورد. سینه به سینه دکتر علیقلی اردلان درآمدم. رئیس سپید موی دانشکده و لابد از”وابستگان رژیم شاه”. تنها در ثانیه ای خود را دیدم گرفتار آمده، زندان، بازجویی و… که دستی به مهربانی بر سرم کشیده شد.
ـ دخترم خونسرد باش. مامورین آن بالا هستند. قیافه ات را که ببینند می فهمند. آرام باش. برو.
اینها را دکتر اردلان گفت. باور نمی کردم اما در آن نگاه مهربان و پدرانه چیزی بود که آرامم می کرد. انگار بی سخن گفتن از او پرسیدم: بروم؟ سرش را به آرامی تکان داد و با دست، راهیم کرد که برو. رفتم. بسیاری دیگر نیز آن روز به همین سان رفتند. دکتر ایستاده بود روی پله های ورودی دانشکده و به مامورین می گفت: دخالت نکنید؛ تمام شد. ۱۶ آذر است دیگر! فردا که به دانشکده آمدیم۱۷ آذر بود. یک روز دیگر. داستان، ادامه نداشت؛ یا نه آن اندازه که همگان را در برگیرد و به یمن درایت مردی که هم جوانی را می شناخت و هم آنچه جوانان را به طغیان وا می دارد. لابد مانند او بسیار نبودند که اگر بودند آن شکستن های کوچک به خیابان سرریز نمی شد و شیشه عمر حکومتی نشانه نمی گرفت. این خاطره از آن گفتم که به امروز بازگردم. امروز که احسان منصوری، عباس حکیم زاده، علی صابری، بابک زمانیان، احمد قصابان، مجید توکلی، پویان محمودیان، مقداد خلیل پور، مجید شیخ پور… و بسیاری دیگر از دانشجویان میهن ما دربندند و نه فقط در بند که آشکارا زیر شکنجه. امروز که احسان منصوری را از خانه که بیرون می کشند چنان به زیر مشت و لگدش می گیرند که راهشان نمی ماند جز فرستادن او به بهداری اوین. امروز که هم مادران بسیاری دیده اند با فرزندانشان چه می کنند، هم به جای رئیس دانشکده ما کسانی نشسته اند که خود پیش از مامورین، آماده به بند کشیدن فرزندان این مرز و بوم اند. و امروز که دمی صورت معصوم این فرداهای ایران از پیش نظرم محو نمی شود. با چه صداقتی می گفتند: این نشریات جعلی ست. چگونه به هر در و دیوار می زدند که بگویند کار، کار نامردمان است. و چه معصومانه می خواستند شکایت کنند از مجرم به مجرم. دکتر اردلانی نبود که آنان را یاری دهد. که آنان را درک کند؛ و قاضی شهر خود از مجرمان بود.
حال لحظه ای درنگ کنیم: اردلان بود و شاه شد “شاه خائن”. هیچ کس روزنامه تقلبی درست نمی کرد و شاه شد “شاه خائن”. صدها دانشجو به ستاره نشان نشده بودند و شاه شد”شاه خائن”. هیچ مامور حراستی از دخترکان دانشجو باج جنسی نگرفته بود و شاه شد “شاه خائن”. سازمانی شبه نظامی ـ امنیتی در دانشگاه نام دانشجو یدک نمی کشید و شاه شد “شاه خائن”…
آنان را که امروز چنین می کنند فردا چه خواهند نامید؟ و نکته آخر: باکم نیست که سردار شریعتمداری فردا در کیهان بنویسد دم خروس سلطنت از “روز” بیرون زد. شنونده باید عاقل باشد؛ به ویژه در وقتی که کسانی شاه نشده، شاهی می کنند و خیانت. اصل این است که احسان و بقیه بدانند چشم ما، تر است به اشگ. خواب از چشم مان ربوده شده در اندوه این فرزندان؛ و آنان که خواب بر ما حرام کرده و خود می خوابند، هنوز خبر بد را نشنیده اند.
منبع: روزآنلاین
