در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
از ساعاتی پیش چندین خبر موثق به گوش می رسد که هشت دانشجوی پلی تکنیکی بازداشتی تحت شدیدترین فشارها و شکنجه های روحی و جسمی قرار گرفته اند.به گزارش این منبع خبری از روز گذشته و پس از دستگیری و انتقال عباس حکیم زاده و علی صابری به تهران ، فشارهای شدیدی روی افراد دستگیر شده برای پذیرفتن نگارش، انتشار و پخش چهار نشریه جعلی که حدود ۴۰ روز پیش در دانشگاه منتشر گردیده بود.وارد آمده است.دستگاه امنیتی که ظاهراً تعداد نفرات لازم برای تکمیل سناریوی خود را یافته است اینک به دنبال پایان دادن قضیه به غیر اخلاقی ترین روش ممکن می باشد. در حالی که مدیران مسئول و سایر افراد دستگیر شده از همان روز اول هر گونه دخالت و یا حتی اطلاع از نشریات منتشر شده را تکذیب نموده بودند، اکنون در زندان تحت شکنجه های شدید جسمی و روحی برای پذیرفتن انتشار نشریات جعلی قرار گرفته اند.
از سوی دیگر طی خبری دیگر دستگاه امنیتی شرط آزادی ۴ غیر دانشجوی دستگیر شده در این پرونده که کارکنان یکی از مراکز تایپ و تکثیر بوده اند را اعتراف علیه دانشجویان بازداشتی تعیین نموده و سپس آنان را آزاد کرده است .
همچنین حداد،معاون امنیتی سعید مرتضوی، امروز طی مصاحبه ای اعلام نموده است که تحقیقات در مورد پرونده نشریات تا آخر هفته پایان خواهد یافت و نتایج اعلام خواهد شد.
این سومین باری است که حداد اقدام به تعیین زمان برای تکمیل تحقیقات و اعلام مجرمان می نماید و این بار با دستگیری دو دانشجوی دیگر وشکنجه روحی و جسمی بازداشت شدگان احتمال اعلام خبر مقصر بودن دانشجویان بی گناه در این زمینه وجود دارد.ظاهراً ماموران امنیتی در حال حاضر تمام تلاش خود را می کنند تا در مهلت مقرر از سوی حداد خروجی مطلوب سیستم امنیتی را تولید نموده و اعلام نمایند.قاضی حداد در هردو بار قبلی با اطمینان از مقصر بودن دانشجویان بازداشتی در این پرونده سخن گفته بود که این سخن نشان می دهد منظور وی از تحقیقات نه یافتن حقیقت که بلکه پیشبرد سناریوی ذهنی وی و همفکرانش از طریق فشار به دانشجویان بازداشتی برای پذیرفتن تقصیر بوده است.
از سوی دیگر ساعتی پیش علیرضا رهایی رییس دانشگاه امیرکبیر طی جلسه ای با سران بسیج و نیروهای تندرو از آنان خواست تا در نامه ای به قوه قضاییه خواستار اعلام سریعتر مجرمان پرونده نشریات امیرکبیر شوند که این اقدام وی در هماهنگی کامل با موارد بالا و در راستای حضور بیشتر نیروهای تندرو در روزهای جاری برای جوسازی بیشتر برای اعلام خبر اصلی ارزیابی می شود.
مجموع موارد فوق حکایت از این دارد که به نظر می رسد این بار نیز حکومت رو به ستاریوی نخ نما شده گرفتن اعترافات از طریق شکنجه روی آورده است، سناریویی که همواره به جز ریختن آبروی نظام در عرصه داخلی و صحنه بین المللی هیچ دستاورد دیگری برای دستگاه امنیتی نداشته است.
