همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی در بیانیهای به ادامه بازداشت دانشجویان امیرکبیر اعتراض کرد.
به گزارش “ایلنا”، در این بیانیه با اشاره به افزایش فشارها بر دانشجویان در سال گذشته، آمده است: در سال تحصیلی که گذشت کمتر روزی را بدون خبر احضار، تعلیق یا بازداشت دانشجویی گذراندیم. سال سیاهی که با خاطره تلخ مرگ اکبر محمدی، آغاز شد و اینک با بازداشت گسترده دانشجویان دانشگاه امیرکبیر رو به پایان است. سالی که بیتردید از پرکارترین سالها برای حراست وزارت علوم و کمیتههای انضباطی دانشگاههای کشور بود.
این بیانیه احکام صادره از سوی کمیتههای انضباطی برای فعالان دانشجویی سیاسی، صنفی و فرهنگی را نشاندهنده عزم راسخ وزارت علوم برای برچیدن هر گونه تشکل مستقل در دانشگاهها ذکر کرده و آورده است: وزارت علوم میخواهد با این اقدامات با خیال آسوده پروژه شکستخورده تکصدا کردن دانشگاهها را به پیش ببرد، غافل از آنکه دانشجویان با وجود تمامی این فشارها و سرکوبها، هرگز ساکت نخواهند نشست و در راه رسیدن به هدف اصلی خود که همانا دستیابی به دانشگاهی مستقل و آزاد است، به هیچ وجه خفقان موجود در دانشگاهها را تحمل نخواهند کرد.
در این بیانیه با اشاره به اتفاقات دانشگاه امیرکبیر، آمده است: چندی است که نوک پیکان سرکوب دولت مهرورز نهم به سمت دانشگاه امیرکبیر نشانه رفته است. در حال حاضر هشت دانشجوی دانشگاه امیرکبیر در بند امنیتی اوین به سر میبرند و تعداد زیادی از آنان یا از تحصیل محروم یا از ورود به دانشگاه ممنوع شدهاند. هرچند این برخوردها و بازداشتها ابتدا به بهانه واهی چاپ نشریات جعلی صورت گرفت اما اکنون بر همگان روشن است که برخورد با دانشجویان دانشگاه امیرکبیر تنها جهت انتقامگیری و تسویه حساب با ایشان به علت اعتراض به حضور احمدینژاد در این دانشگاه است.
در بیانیه انجمن اسلامی دانشگاه خواجه نصیر آمده است: آقای احمدینژاد این است همان آزادی بیانی که شما با مشاهده اعتراضات دانشجویان به آنان وعده دادید؟ چگونه است که شما زبان نقد به اختناق در شرق و غرب عالم گشودهاید و فراموش کردهاید که تداوم بقایتان جز در احترام به حقوق شهروندان میسر نیست؟
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی ضمن اعلام همبستگی و حمایت از انجمن اسلامی منتخب دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، نسبت به ادامه بازداشت فعالان دانشجویی این دانشگاه ابراز نگرانی کرده و میافزاید: انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی هرگونه اقرار یا اعتراف دانشجویان دربند را فاقد ارزش و اعتبار میداند زیرا که مشخص است این دانشجویان تحت فشار مجبور به بیان چنین مطالبی شدهاند.
