در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
مجمع عمومی کانون گفتگو و اندیشه دانشگاه صنعتی امیرکبیر روز شنبه ۱۲/۳/۸۶ در تالار فرهنگ این دانشگاه تشکیل جلسه داد. در ابتدای این جلسه مهدی سعیدی پور دبیر اسبق این کانون به تشریح عملکرد یکساله دوران دبیری خود پرداخته و از تلاشهای بی دریق شورای مرکزی قبلی در مقابله با مشکلات پیش آمده تشکر کرد. وی با اعتراض به دستگیری احسان منصوری عضو شورای مرکزی کانون گفتگو از تلاشهای بی دریق او در این کانون قدردانی کرد.
پس از تایید صحت برگزاری انتخابات توسط هیئت نظارت نتایج انتخابات شورای مرکزی کانون گفتگو و اندیشه پلی تکنیک به شرح زیر اعلام شد:
۱- مهسا مهرداد
۲- نیلوفر عبدحق
۳- مرتضی ورمزیار
۴- امیر جهانگیری
۵- فهیمه ضیایی
همچنین لیلا محسنی نژاد و امیرمهیار عبدالصمدی و محسن غمین به عنوان اعضای علی البدل این شورا انتخاب شدند.
در ادامه این جلسه پس از برگزاری انتخابات شورای مرکزی در مجمع عمومی نامه ای خطاب به سید محمد خاتمی رئیس جمهور پیشین و بانی طرح گفتگوی تمدن ها به امضای حاضرین در این مجمع رسید. متن این نامه به شرح زیر است:
جناب آقای خاتمی، رئیس جمهور پیشین ایران و پیشنهاد دهنده طرح گفتگوی تمدنها
آن هنگام که طرح گفتگوی تمدنها را مطرح کردید، جهان خسته از جنگ، پذیرای این طرح شد. ما دانشجویان نیز که کودکی و نوجوانی مان را در جنگ سپری کرده بودیم، گوشی شنوا و زبانی گویا شدیم برای آنچه که اندیشیدیم راه حلی است برای خروج از برخوردهای خشن و دنیای بی گفتگو و تفاهم.
از سال ۱۳۷۹، کانون گفتگوی تمدنها را در دانشگاه تشکیل دادیم و احسان منصوری یکی از فعالترین دبیران کانون های گفتگو بود. احسان با برگزاری طرحهای گفتگوی ادیان در دانشگاه ، تلاش داشت تا عرصه برخورد را محدود و پهنه گفتگو را وسعت دهد. صد حیف که حالا پشت میله های سلول انفرادی نه فرصتی برای گفتگو دارد و نه حتی فرصتی برای دفاع؛ که باور داریم “غیر ممکن” است که دانشجویی فعال مانند احسان منصوری قادر باشد به کسی توهین کند. آخر چگونه ممکن است پیام آور گفتگو، روزنامه ای برای توهین و افترا منتشر کند؟
دبیران، اعضا و فعالان کانون های گفتگوی تمدنها امیدوارند که جنابعالی هم صدا با دانشجویان گفتگو مدار و صلح طلب، ما را در تلاش برای آزادی هر چه سریع تر احسان منصوری وسایر دانشجویان زندانی یاری دهید. به امید آن روز که هیچ کس به واسطه اندیشههای خود طعم انفرادی را نچشد.
با سپاس فراوان
کانون گفتگوی تمدنهای
دانشگاه صنعتی امیرکبیر
-رونوشت جناب آقای محمدعلی ابطحی مدیر محترم موسسه گفتگوی ادیان
