این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
یک عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت نسبت به اظهارات اخیر خرمشاد، معاون وزیر علوم و شکوریراد، عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت پاسخ داد.
مهدی عربشاهی در گفتوگو با خبرنگار “ایلنا”، با اشاره به اظهارات معاون وزیر علوم مبنی بر اینکه با خاطیان برخورد قانونی خواهد شد، گفت: معاون فرهنگی وزیر علوم در حالی از برخورد قانونی دم میزند که فیلمهای منتشرشده به خوبی گویای نحوه برخورد غیرقانونی و غیراخلاقی حراست دانشگاههای علامه طباطبایی و امیرکبیر با دانشجویان است.
وی با بیان اینکه از زمان روی کارآمدن احمدینژاد، دانشجویان از برگزاری سادهترین مراسم، میزگردها و سخنرانیها منع شدهاند، گفت: حتی انتخابات انجمنهای اسلامی نیز با برخود شدید مسوولان حراست دانشگاهها مواجه میشود.
عربشاهی تصریح کرد: وزارت علوم بهتر است کارکنان خود را به آرامش در برخورد با دانشجویان دعوت کند.
وی با اشاره به تلاشهای وزارت علوم برای تدوین منشور دانشجویی، گفت: تلاش وزارت علوم برای تدوین یک منشور دولتی پیشاپیش محکوم به شکست است.
عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم همچنین به اظهارات شکوریراد، عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت درباره فعالیتهای دانشجویی و دفتر تحکیم وحدت اشاره کرد و گفت: نگاهی به تاریخ فعالیتهای دانشجویی نشان میدهد که بیشتر اوقات احزاب و گروههای سیاسی خارج از دانشگاه به دانشجویان نگاه ابزاری داشتند و برخی از آنها تنها به دنبال یک سیاهیلشکر چشم و گوشبسته بودند. این نوع نگاه درباره انجمنها را در اظهارات افرادی نظیر تاجزاده و شکوریراد به وضوح میتوان دید که از سویی به نقش کمرنگ دانشجویان اشاره دارند و از سوی دیگر بار همه شکستها و خطاهای خود را بر دوش آنها میگذارند.
وی افزود: بیشترین فاصله انجمنهای اسلامی از رسالت اصلی خود در تاریخ ۶۵ ساله این تشکلها، در دوره حضور افرادی نظیر شکوریراد و همفکران وی است که با برعهده گرفتن نقش بازوی حاکمیت به مخالفت با سایر گرایشها پرداختند؛ دوران تاریکی که موجب دوری دانشجویان از انجمنهای اسلامی شد.
عربشاهی با بیان اینکه این افراد تمایل زیادی به ایفای نقش پدرخوانده برای دفتر تحکیم وحدت دارند، گفت: به نظر این افراد نقش دانشجویان تنها زمانی مثبت است که بروشورهای تبلیغاتی آنها را در سطح شهر پخش کنند و زمینه پیروزی آنها را در انتخابات فراهم کنند. در حالی که به نظر ما فرو رفتن در گرداب فعلی نتیجه اقدامات کسانی است که تاریخیترین فرصت یعنی اصلاحات را که با اعتماد عظیم به مردم به وجود آمد، از بین بردند.
وی افول اصلاحات را زمانی دانست که این افراد با قرار گرفتن در مرکز ثقل اصلاحطلبان و با ارایه راهکارهایی چون «آرامش فعال» نقش مردم را به حضور در پای صندوقهای رای کاهش دادند و سبب یاس و دلمردگی آنها شدند.
عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت با بیان اینکه سرخوردگی دانشجویان پرنشاط سالهای اولیه اصلاحات بیشتر از آنکه مربوط به اقدامات مخالفان اصلاحات باشد، به دلیل بیعملی و سستی برخی اصلاحطلبان در دفاع از دانشگاه بود، گفت: ضربه بزرگتر از کوی دانشگاه، عدم پیگیری و شناسایی عوامل اصلی این حادثه از سوی دولت اصلاحات بود. در چنین فضایی طرح «عبور از خاتمی» تلاشی برای ارایه راهکاری در جهت تقویت اصلاحات بود که با عدم توجه به آن، قطار اصلاحطلبان در جا زد و به همین دلیل عدم شرکت در انتخابات ۸۴ درستترین تصمیمی بود که با توجه به جمیع شرایط میشد اتخاذ کرد.
وی با تاکید بر اینکه دانشجویان برخلاف بسیاری از گروههای سیاسی با هر انتخاباتی به مقتضای شرایط روز برخورد میکنند، گفت: امیدواریم اصلاحطلبان با پالایش خود و انتخاب افراد جدیتر و شایستهتر به نقد گذشته دست بزنند و با شناخت نقاط ضعف پیشین، راهکارهای مناسبی برای خروج از بنبست سیاسی فعلی ارایه دهند.
