این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
محمد باقر خرمشاد، معاون فرهنگی وزیر علوم، با تاکید بر اینکه وزارت علوم با خلاف صورت گرفته در درون دانشگاه در چارچوب مقررات دانشگاه برخورد میکند، اظهار داشت: « وزارت علوم اقدامات اولیه را در حد خود انجام داده و طبیعی است که به دلیل ابعاد ملی که بحث پیدا کرده است پیدا کردن متخلف از عهده وزارت علوم به تنهایی خارج شده است.»
وی ادامه داد: «ما در فضای زودرس انتخاباتی واقع شدهایم. هر اتفاقی که در کشور میافتد بلافاصله توسط فضای بیرون دانشگاه مصادره میشود که این موضوع ما را دچار مشکل میکند، این رو در ماجرای نشریات دانشگاه امیرکبیر باید تکلیف این اتفاق که کار چه کسی بوده و چگونه انجام شده را روشن کنیم. چراکه با روشن شدن این مطلب تکلیف دانشگاه نیز مشخص میشود.»
خرمشاد در پاسخ به این پرسش که اقدام عملی وزارت علوم در رابطه با وقایع اخیر دانشگاه امیرکبیر چه بوده است؟ گفت: «پدیدهای که در دانشگاه امیرکبیر اتفاق افتاد پدیدهای درون دانشگاهی است که براساس آییننامههای موجود در دانشگاه و ضوابطی که در آن وجود دارد، قابل رسیدگی است. همین ضوابط تعیین میکند که در کجا وزارت علوم باید وارد شده یا وارد نشود. وزارت علوم درباره آنچه که اتفاق افتاد از همان ابتدا مواضع خود را اعلام کرده است. آنچه مسلم است این موضوع که اتفاق افتاد قابل دفاع نیست و همه بر این موضوع اجماع داشته و الحمدلله آن را محکوم کرده و خواهان برخورد با عاملان آن هستند، از این رو وزارت علوم در یک فضای سالم در جستجو و شناسایی متخلفان و برخورد با آنهاست.»
محمدباقر خرمشاد که پیش از این گفته بود وی اطمینان دارد که انتشار نشریات موهن توسط مدیران مسئول این نشریات انجام شده و تاکید کرده بود که تکذیبیه آن ها در این مورد دروغ است، امروز در این مورد گفت: «وزارت علوم اقدامات اولیه را در حد خود انجام داده و طبیعی است که به دلیل ابعاد ملی که بحث پیدا کرده است پیدا کردن متخلف از عهده وزارت علوم به تنهایی خارج شده است، بنابراین فضا باید روال عادی خود را طی کند تا معلوم شود این چیزی که همه آن را محکوم میکنند توسط چه کسی یا کسانی اتفاق افتاده است و بعد از آن تکلیف وزارت علوم، قوه قضاییه و گروههای دانشجویی روشن میشود و همه میدانند در آن زمینه بایستی چه کاری انجام دهند.»
