در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
ساعت ۸ صبح روز جمعه ۴ خردادماه، یک دانشجوی دختر سال چهارم رشته کاردرمانی دانشکده توان بخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران، از پشت بام ساختمان پنج طبقه خوابگاه آمل به طبقه زیرزمین افتاد و کشته شد. دانشکده توان بخشی حدود ۷۰۰ دانشجو دارد و ۱۸۰ دانشجوی دختر دانشگاه علوم پزشکی ایران در خوابگاه آمل سکونت دارند. دانشجویی که روز جمعه از پشت بام خوابگاه سقوط کرد متولد سال ۱۳۶۵ و به گفته تعدادی از دانشجویان ساکن خوابگاه آمل، از دانشجویان نمونه دانشکده محسوب می شده است.
این دانشجو ساعت ۶ صبح از خواب بیدار شده و برای خواندن درس برای کنکور کارشناسی ارشد به پشت بام خوابگاه رفته است. در خوابگاه آمل دانشگاه علوم پزشکی ایران، به دلیل واقع شدن سالن مطالعه در زیرزمین و کنار موتورخانه و نبود فضا و هوای مناسب، اغلب دانشجویان ترجیح می دهند که در محوطه حیاط خوابگاه یا روی پشت بام درس بخوانند. این دانشجو همچون بسیاری از دانشجویان صبح زود به پشت بام رفته اما بر اثر خواب آلودگی از لبه بلوک ۱ خوابگاه روی ایرانیت های پلاستیکی سقف بلوک ۲ افتاده است. ایرانیت ها به دلیل پوسیدگی زیر آفتاب سوراخ شده اند و این دانشجو از راه نورگیر خوابگاه روی کف زیرزمین افتاده است.جسد دختر دانشجوی خوابگاه آمل از ساعت ۵۰/۷ تا ۴۵/۱۳ روی زمین مانده بود.
دانشجویان خوابگاه آمل به شرق گفته اند که هیچ یک از مسوولان دانشگاه علوم پزشکی ایران به صحنه حادثه نیامده اند و تاکنون تنها عکس العمل آنها شرکت در مراسم ختم این دانشجو بوده است. دانشجویان معتقدند که مسوولیت نظارت دانشگاه بر خوابگاه های دانشجویی و حفاظت از جان آنها برعهده مدیران دانشگاه است اما آنها تاکنون رغبتی در این زمینه از خود نشان نداده اند.
آنها می گویند که اتفاق روز جمعه باز هم می تواند برای دانشجوی دیگری تکرار شود. اکنون ماموران نیروی انتظامی در اتاق دانشجوی سقوط کرده را پلمب کرده اند و گفته اند که مقصر اصلی حادثه شخص دانشجو بوده است. مسوولان دانشگاه نیز در اطلاع دادن حادثه به خانواده دانشجو، ابتدا به آنها گفته بودند که از پله ها افتاده و پایش شکسته است و بعد گفته اند تصادف کرده و فوت شده است.
