همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی گفت: احساس عمومی من از برخوردهای مقامات اعم از روسای دانشگاه یا حوزه مدیریتهای اجرایی مثل انتظامات و فراتر از اینها مدیریت وزارت آموزش عالی با دانشجویان این است مدیرانی که امروز در قامت دولت جدید به مقابله و برخورد با دانشجویان قرار گرفتهاند، ناشی از ضعف ایشان در فهم محیط دانشجویی است.
عطریانفر تاکید کرد: بارها اشاره شده است که هیچ دولتی نه میتواند و نه حق دارد که محیط دانشجویی را از فهم درست و دیدگاه اصلاحی بازدارد و بخواهد به دنبال راکد کردن محیط دانشگاهی باشد.
عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی با حساس خواندن محیط دانشگاهی در شهر تهران نسبت به سایر نقاط کشور، گفت: انتظار است مقامات اطلاعاتی و مسوولان امنیتی که به لحاظ شناخت، تخصص و سوابق فعالیتهای دانشجویی، دارای پیشینه و اطلاعات کافی هستند، با رجوع به آرشیوهای پربارشان، راهکارهای خوبی در مقام توصیه به مقامات آموزش عالی ارائه دهند و به عنوان عناصر حقوقی موثر در جلوگیری از برخورد مدیریت دانشگاه با دانشجویان حضور پیدا کنند و نقش دانشجو را که یک نقش فعال، ساختارشکن و پر جنب و جوش است، به مدیریت دانشگاه تفهیم کند.
عطریانفر تصریح کرد: به نظر میرسد دولت فعلی علاقهمند است در انتخاباتهای آتی به نحوی حضور پیدا کند که سهم بیشتری را برای خود رقم بزند و با توجه به آنکه محیطهای دانشجویی منتقدان تند و تیز سیاستهای فرهنگی و اجرایی دولت نهم هستند، این دولت علاقهای به فعال ماندن این عرصه ندارد و سیاست برخورد با دانشجویان به خاطر بستن زبان اعتراض و فریاد آنان است.
وی در پایان گفت: دولت نهم با مراجعه به پیشینه و تاریخ سیاسی دانشگاهها متوجه این نکته میشود که اگر با محیط دانشجویی برخورد رادیکالی صورت بدهد، طرفی نخواهد بست و بهرهای به دست نخواهد آورد.
