روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
مسوول روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت ضمن ابراز نگرانی از برخورد با فعالان حقوق زنان، نسبت به صدور حکم دو سال حبس تعلیقی برای «بهاره هدایت»، مسوول کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت اعتراض کرد.
علی نکونسبتی در گفتوگو با خبرنگار “ایلنا”، گفت: متاسفانه در حالی شاهد صدور احکام سنگین قضایی برای فعالان عرصه زنان هستیم که اینگونه فعالان هیچگونه تخلفی از قوانین موجود کشور انجام ندادهاند.
وی با اشاره به محکومیت حبس تعلیقی بهاره هدایت، افزود: بر اساس اصل ۲۷ قانون اساسی تجمع فعالان حقوق زن در میدان هفتم تیر تهذان در سال ۸۵ قانونی بوده است، بنابراین صدور حکم قضایی برای این فعالان از جمله «خانم هدایت» به خاطر تجمع، محلی از اعراب ندارد.
نکونسبتی صدور این احکام را در جهت ساکت کردن و حذف منتقدان ارزیابی کرد که در عرصههای مختلف وجود دارد و تصریح کرد: صدور حکم برای خانم هدایت تحت عنوان دبیر کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت، به علت فعالیتهای قابل تقدیر در عرصه دانشگاهی و هجمه به جنبش دانشجویی است و هرگونه علت دیگر برای صدور این حکم بهانه است.
مسوول روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت اظهار داشت: در حالی که در هفتههای گذشته شاهد تعرض ماموران حراست در دانشگاههای امیرکبیر, علامه طباطبایی و کرمانشاه بودیم، با کمال تاسف هیچ برخورد قضایی با این افراد نمیشود و در مقابل فعالان حقوق زنان و دانشجویان با احکام سنگین قضایی روبرو میشوند.
نکونسبتی گفت: ما ضمن اعتراض به این برخوردها و محکوم کردن حکم صادره برای بهاره هدایت، امیدواریم مسوولان قضایی به جای برخورد غیر قانونی با فعالان حقوق زن، به مجازات کسانی بپردازند که با سوءاستفاده از منصب خود در دانشگاه به دختران تعرض میکنند.
وی افزود: دستگاه قضایی به این سوال پاسخ دهد چه حکمی برای مسوولانی که در دانشگاه کرمانشاه و علامه به دختران تعرض کردهاند، صادر کرده است و آیا سوءاستفاده مسوولان از جایگاه خویش و تحت فشار گذاشتن دانشجویان دختر و تعرض به آنان جرم نیست و آنگاه طلب کردن حقوقی که برخی مراجع تقلید آن را درست میدانند، جرم است؟
