روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
جمعی از دانشجویان عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر با حضور در مقابل سلف اساتید این دانشگاه به گفت و گو با اساتید در مورد دانشجویان بازداشت شده و احکام سنگین انضباطی پرداختند.
در پی بازداشت ۷ دانشجوی دانشگاه امیرکبیر و تلاش برخی نهادها برای انتساب توهین به مقدسات به ایشان، و همچنین احکام سنگین انضباطی متعدد محرومیت از تحصیل که طی هفته گذشته توسط مدیریت دانشگاه امیرکبیر برای فعالین دانشجویی این دانشگاه صادر شد، جمعی از اعضای انجمن اسلامی پلی تکنیک با حضور در مقابل سلف سرویس اساتید و در دست گرفتن تصاویر دانشجویان بازداشت شده خواستار حمایت اساتید از دانشجویان شدند.
گفتنی است طی هفته های گذشته، اساتید دانشگاه امیرکبیر بارها به مدیریت دانشگاه در خصوص نحوه عملکرد وی در سرکوب دانشجویان و تبدیل دانشگاه به پادگان انتقاد کردند. گفتنی است دکتر رهایی دستور داده تا اطلاع ثانوی هر سه شیفت انتظامات به صورت مداوم در دانشگاه حضور داشته باشند. این اقدام باعث شده مقابل هر در دانشگاه امیرکبیر بیش از ۲۰ نفر از کارمندان انتظامات حضور داشته باشند. این روزها از بیم ورود ۲۰ دانشجوی ممنوع الورود به دانشگاه، برخی از کارمندان انتظامات دانشگاه در بیرون درب های دانشگاه و در خیابان حضور دارند.
هفته گذشته محمد اسماعیل سلمانپور و آرمان صداقتی، از اعضای انجمن اسلامی ممنوع الورود شده به دانشگاه، در خیابان توسط نیروهای انتظامات دانشگاه مورد ضرب و شتم قرار گرفته و به بیمارستان مصطفی خمینی منتقل شدند. دانشجویان طی نامه ای به مقامات نیروی انتظامی از کارشکنی کلانتری ۱۰۷ فلسطین در خصوص شکایات دانشجویان از نیروهای حراست و انتظامات انتقاد کردند و خواستار رسیدگی فوری ایشان به این قضیه شدند.
گفتنی است در پی حضور اعضای انجمن مقابل سلف اساتید، بسیاری از اساتید به گفت و گو با ایشان پرداختند و از وضعیت دانشجویان بازداشت شده پرس و جو کردند. اساتید همچنین به انتقاد از دکتر رهایی پرداخته و قول پیگیری بیشتر در این زمینه دادند.
نیما گرشاسبی، عضو شورای عمومی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر با اعلا این خبر گفت: اساتید دانشگاه صنعتی امیرکبیر، در واکنش به بازداشت این دانشجویان، خواستار رسیدگی به وضعیت آنها بودند. آنها نیز به دانشجویان قول دادند که تلاش مضاعفی را حل مشکل دانشجویان انجام دهند.
وی افزود: اعضای هیات علمی دانشگاه ضمن انتقاد از بی توجهی مدیریت دانشگاه امیرکبیر به این مساله اظهار داشتند که مدیریت دانشگاه اهمیتی به نظرات اعضای هیات علمی دانشگا نمی دهند و آنها نیز امکان دیدار با ریاست دانشگاه را ندارند.
این فعال دانشجویی افزود: اساتید دانشگاه در اعتراض دانشجویان با بازداشت مدیران مسئول این نشریات، قصاص قبل از جنایت را محکوم نمودند و نسبت به نحوه بازداشت این دانشجویان و سیر پیگیری این پرونده معترض شدند.
همچنین اساتید دانشگاه به دانشجویان وعده دادند که نسبت به جلوگیری از اجرای احضارهای فله ای به کمیته انضباطی تمام تلاششان را می کنند.
