روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
یک عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فنی دانشگاه تهران در واکنش به اخباری مبنی بر فعالیت «انجمنهای اسلامی مستقل» در دانشگاه تهران، گفت: «انجمنهای اسلامی مستقل» با حمایت عدهای برای محدود کردن آزادیخواهی و اصلاحطلبی دانشجویان تشکیل شده است و ما با تمام قدرت با آن مقابله خواهیم کرد.
مسعود قیومی در گفتوگو با خبرنگار “ایلنا”، گفت: اگر به چگونگی شکلگیری «انجمنهای اسلامی مستقل» و ماهیت آن توجه شود، روشن خواهد شد که چگونه این تشکل به صورت غیرقانونی و با حمایت عدهای در راستای محدود کردن فعالیت تشکلهایی که بدنه دانشجویی دارند -بهویژه انجمنهای اسلامی دانشجویان- به وجود آمده است.
وی با بیان اینکه «انجمنهای اسلامی مستقل» ابتدا در اواخر خرداد ۸۴ در شیراز اعلام موجودیت و در اوایل سال ۸۵ در دانشگاه همدان رسوخ کرد، گفت: در پروسه تشکیل این انجمن در شیراز، ابتدا انجمنهای اسلامی دانشجویان به بهانه بررسی اساسنامه به صورت تعلیق درآمد و در همان هنگام به صورت غیرقانونی و با افزودن پسوند مستقل، درصدد استفاده از نام و تاریخچه انجمن اسلامی برآمدند.
قیومی افزود: خط مشی انجمن اسلامی دانشجویان در چندین سال فعالیت خود برای همه مشخص است و اعضای به طور عمیق به آن پایبند هستند.
وی پایبندی به اسلام سیاسی، عدالتمحوری حقیقتطلبی و اصلاحطلبی در چارچوب قانون جمهوری اسلامی را از اصول ذاتی و تاریخی فعالیت انجمنهای اسلامی دانشجویان برشمرد و گفت: سوال این است که خط مشی و مراسم انجمن اسلامی مستقل چیست، جز اینکه با هدف موازیکاری و محدود کردن انجمن اسلامی دانشجویان به وجود آمده است.
عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشکده فنی دانشگاه تهران، اظهار داشت: البته اعضای انجمن اسلامی دانشجویان نهتنها به چندصدایی معتقدند بلکه لزوم حرکت رو به جلو را در وجود دیدگاههای مختلف و حتی مخالف میدانند اما هدف و ماهیت انجمن اسلامی مستقل که برای دانشجویان مشخص است یا باید مشخص شود، در راستای محدود کردن آزادیخواهی و اصلاحطلبی دانشجویان است.
قیومی تصریح کرد: تاریخ نشان داده است که دانشجویان و اعضای انجمن اسلامی دانشکده فنی و سایر دانشکدههای دانشگاه تهران اهل هوچیگری نیستند و تلاش ما بر این بوده است که خواستههایمان را بر مبنای عقل و قانون و با رعایت موازین شرعی و عرفی بیان کنیم و اگر حرفی زدهایم، پای حرف خود چه بسا با دادن هزینه ماندهایم.
وی گفت: به طور صریح میگویم اگر انجمن اسلامی مستقل حتی تصور حضور در دانشگاه تهران را به خود راه بدهد، با تمام قدرت مقابله خواهیم کرد و از هیچ نهادی و شخصی هم ترس نداریم و انجمن اسلامی مستقل در صورت قصد حضور در دانشگاه تهران، میتواند بار دیگر پتانسیل بالای دانشجویان دانشکده فنی و سایر دانشکدههای دانشگاه تهران را ببیند.
