در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
ظهر امروز دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر در اعتراض به بازداشت ۷ دانشجوی پلی تکنیکی و همچنین به افزایش فشارهای دانشگاه به دانشجویان منتقد، ممنوع الورود کردن غیر قانونی دانشجویان به دانشگاه، احضارهای فراوان و احکام سنگین کمیته انضباطی و همچنین برای اعتراض به ضرب و شتم دانشجویان توسط انتظامات دانشگاه اعتصاب غذا کردند.
در این اعتصاب غذا دانشجویان ظروف غذای خود را از جلوی سلف سرویس مرکزی در صحن دانشگاه تا ساختمان اداره کل فرهنگی دانشگاه و همچنین دفتر نهاد رهبری در دانشگاه، ساختمان قدیم مدیریت، انتظامات درب حافظ چیدند و از سمت دیگر دانشگاه از جلوی سلف سرویس مرکزی چیدن ظروف غذا را به سمت درب ولی عصر دانشگاه ادامه دادند.
لازم به ذکر است که از آنجا که مدیریت دانشگاه دفتر خود را به خارج از دانشگاه انتقال داده دانشجویان با چیدن ظروف غذا تا ساختمان قدیم ریاست اعتراض خود را به عملکرد ضعیف و یکطرفه مدیریت دانشگاه اعلام نمودند.
سید نریمان مصطفوی، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در همین رابطه گفت: انجمن اسلامی منتخب دانشجویان دانشگاه به خواست اساتید در طول هفته گذشته، سعی در آرام کردن فضای دانشگاه داشت اما این آرامش نسبی از سوی مدیریت دانشگاه به موفقیت سیاست ارعاب و سرکوب و برخوردهای امنیتی و قضایی تعبیر شد و مدیریت که گمان میکرد موفق به حاکم کردن فضای ترس در دانشگاه شده است، با سوءاستفاده از آرامش دانشجویان ۴۸ نفر را به کمیته انضباطی احضار، ۱۵ نفر را ممنوعالورود و برای بیش از ۱۰ نفر احکام سنگین انضباطی از جمله دو ترم تعلیق از تحصیل با احتساب سنوات و محرومیت از امکانات رفاهی تا پایان تحصیلات صادر کرد.
مصطفوی ادامه داد: اعتصاب غذا و اعتراض مدنی و آرام دانشجویان نشان داد که مدیریت دانشگاه از حاکم کردن فضای ترس بر دانشگاه نتیجه دلخواه خود را نگرفته است و دانشجویان پلیتکنیک همچنان منتظر پاسخگویی رییس دانشگاه در مورد وقایع اخیر و نقش وی در این اتفاقات هستند.
وی با اشاره به انتشار برخی اخبار مبنی بر اعتراف مدیران مسوول چهار نشریه امیرکبیر به انتشار مطالب موهن، گفت: چنانچه برخی نهادها بخواهند به زور از دانشجویان بازداشتی اعتراف گرفته یا اقدام به انتشار اعترافات ساختگی کنند، با واکنش شدید دانشجویان مواجه میشوند.
عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی منتخب دانشجویان امیرکبیر افزود: امروز در کنار هر ظرف غذا عکسی از دانشجویان بازداشتی و جملههایی همچون «هفت ستاره در اوین»، «دانشگاه = اوین»، «همکلاسیهایمان را آزاد کنید» و «احضارهای فلهای را متوقف کنید» به چشم میخورد.
دانشجویان با توجه به برخورد غلط مدیریت با دانشجویان منتقد و اعضای انجمن اسلامی و انتقاد از برخوردهای انجام شده از سوی مدیریت در طی چند هفته اخیر خواستار پیگیری مسئولین ذیربط در مورد تخلفات انجام شده توسط سیستم مدیریتی دانشگاه و همچنین با توجه به ضعف مفرط دکتر رهایی در مدیریت و کنترل فضای دانشگاه خواستار استعفای او شده اند.
دانشجویان طی نامه ها و بیانیه های متعددی در هفته گذشته از اساتید و اعضای هیئت علمی دانشگاه خواستند تا با حمایت از دانشجویان راه را بر فشارها و تخلافات مدیریت دانشگاه ببندند.
.JPG)
