در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
دفتر تحکیم وحدت به عملکرد نیروی انتظامی در اجرای طرح مبارزه با اراذل و اوباش اعتراض کرد.
حنیف یزدانی، مسوول واحد فرهنگی و اجتماعی دفتر تحکیم وحدت در گفتوگو با خبرنگار “ایلنا”، با اشاره به بازتابهای متفاوت اجرای طرح مبارزه با اراذل و اوباش، گفت: در چند روز گذشته پلیس ویژه در نیمههای شب با حضور در بعضی محلات تهران با بزهکاران اجتماعی برخورد میکند که این طرح بازتابهای متفاوتی داشته است اما نحوه اجرای این طرح از عقلانیت و منطق بیبهره است.
وی این چنین اقدامات را ناهماهنگی و نقض قانون خواند، گفت: به نظر میرسد هماهنگی قانونی بین نیروی انتظامی و قوه قضاییه در این موضوع وجود ندارد و این را میتوان در مواضع مختلف مسوولان در این باره مشاهده کرد.
یزدانی با اشاره به هماهنگی صداوسیما و برخی رسانهها و نیروی انتظامی در این طرح، گفت: این اقدام نشان میدهد که چند سازمان با هم در یک اقدام اشتباه همکاری میکنند که در این وضع و با این برخوردها مردم عادی نسبت به قوه قضاییه ناامید میشوند زیرا مردم درک میکنند که این حرکات پوپولیستی است.
وی با بیان اینکه حل ریشهای این مشکلات با برخوردهای خشن و ضربتی امکانپذیر نیست، گفت: این برخوردها بیشتر نتیجه عکس دارد زیرا میتواند خشونت را نهادینه کرده و گسترش دهد و به جای مبارزه با ناامنی، خود مروج ناامنی باشد.
عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت ادامه داد: ضرب و شتم غیرقانونی و آفتابه به گردن انداختن به عنوان حفظ امنیت و جلوگیری از تجاوز به نوامیس مردم، خشونت را افزایش میدهد در حالی که نیروی انتظامی باید حقوق مردم را رعایت کند، نه اینکه به بهانه حفظ حقوق عدهای، حقوق برخی دیگر را از بین ببرد.
وی گفت: توهین به انسانیت هر انسانی محکوم است. هر انسانی حقوق ذاتی دارد که نقض آن محکوم است. برخورد نیروی انتظامی و قوه قضاییه در این مورد برخلاف اصول قضایی اسلام است. یزدانی افزود: دفتر تحکیم وحدت معتقد است برخورد با مجرمان و تامین امنیت در جامعه لازم و ضروری است اما این اقدام در گرو حل ریشهای مسایل است و برخورد سطحی تنها ناامنی را ریشهدار میکند.
