در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
آرمین در ادامه گفتوگوی خود با خبرنگار “ایلنا”، درباره وقایع دانشگاه امیرکبیر گفت: انتشار مطالب توهینآمیز علیه مسوولان بلندپایه و اهانت به مقدسات دینی محکوم بوده و قابل دفاع نیست اما این ماجرا با توجه به شرایط و قرائن مشکوک و سوالبرانگیز به نظر میرسد. انتشار مطالب یکسان در چند عرصه دانشجویی به طور همزمان آن هم در یک روز اتفاق مشکوکی است.
وی افزود: حتی اگر فرض کنیم کسانی نسبت به عقاید مذهبی در این حد بیمبالات باشند، حداقل بهراحتی میتوانند واکنش نامطلوب ناشی از چنین اهانتهایی را پیشبینی کنند بنابراین بعید است که افرادی حتی اگر اعتقادی به مبانی مذهبی نداشته باشند، دست به چنین اقدامی بزنند تا چه برسد به انجمنهای اسلامی که نسبت به اصول و عقاید دینی التزام دارند.
آرمین خاطرنشان کرد: آنچه تردیدها و ابهامات حول این ماجرا را دامن میزند، تحرکات و حملات کانونهای نزدیک به محافل اطلاعاتی و امنیتی علیه دفتر تحکیم وحدت و انجمنهای اسلامی طی روزهای گذشته است. یک روز قبل از این ماجرا وزیر ارشاد که از مسوولان اصلی روزنامه کیهان به شمار میآید، طی سخنانی دفتر تحکیم وحدت را مورد حمله قرار داد و دانشجویان عضو این دفتر را به بیمبالاتی در اعمال دینی و بیاعتنایی به مقدسات دینی متهم کرد.
آرمین تصریح کرد: اعتراض هماهنگ و همهجانبه و سازماندهیشده سریع علیه این ماجرا شائبه وجود سناریویی از پیش طراحیشده را تقویت میکند. با توجه به حوادث روزهای گذشته در دانشگاه امیرکبیر و ابتکار عمل دانشجویان در اعتراض به اقدامات ریاست دانشگاه و با توجه به جایگاه امیرکبیر در حرکت دانشجویی، وجود یک حادثه یا یک اتفاق که صحنه را عوض کند، قابل پیشبینی بود اما هرگز تصور نمیشد این اتفاق یا حادثه در چنین شکل زشت و ناپسندی خود را نشان دهد.
وی ادامه داد: فکر میکنم دانشجویان باید با صبر و حوصله و متانت با این ماجرا برخورد کرده و در جهت روشنگری ماهیت این ماجرا تمام توان خود را به کار ببندند.
