این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
امروز دوشنبه اعضای شورای عمومی انجمن اسلامی دانشجویان برای سومین روز در صحن دانشگاه تحصن کردند. اعتراض به بازداشت بابک زمانیان، ممنوع الورود کردن احسان منصوری و هادی باقری و علی عزیزی و کارشکنی در انتخابات انجمن اسلامی مطالبات اعضای شورای عمومی انجمن اسلامی دانشجویان است که با تهدید و فشار بیشتر از سوی دانشگاه مواجه گردیده است. مدیریت دانشگاه تحت فشار نهادهای امنیتی و اطلاعاتی خارج دانشگاه این روزها سعی دارد این تحصن آرام را به تشنج و اغتشاش بکشاند. قرار دادن دو غرفه در روز یک شنبه و افزودن یک غرفه دیگر در روز دوشنبه در صحن کوچک دانشگاه در اختیار نیروهای بسیج و نصب سیستم صوتی در آن در آستانه تریبون انجمن اسلامی (در روز سه شنبه) می تواند تشنج فراوانی را ایجاد نماید که حاکی از سیاست تشنج آفرینی مدیریت دانشگاه دارد. با در نظر گرفتن پروژه شکست خورده روز گذشته در حمله انتظامات به دانشجویان متحصن و حضور تشکیلاتی نیروهای بسیجی از داخل و خارج دانشگاه به منظور درگیری می توان پیشبینی روز سه شنبه پر تنشی را در پلی تکنیک داشت.
امروز از ساعت ۱۱ اعضای شورای عمومی انجمن اسلامی با حضور در صحن دانشگاه و نصب شعارهایی چ.ن “اندیشه را نمی توان زندانی کرد” “خشونت طلبان دانشگاه را قرق کرده اند” “آیا تحصیل حق دانشجو نیست” ” ترکه بیداد بر نشریات منتقد” یاران دبستانی به پا خیزید” کمیته انضباطی؛ مسلخ عدالت” ” راه نفس را بر قلم و سخن بسته اند” مردان ایستاده می میرند” “مارسالت تاریخیمان را فراموش نخواهیم کرد” “این است بهای روشنگری” تحصن خود را به صورت آرام شروع کردند. اعضای انجمن اسلامی با نصب و توزیع کاغذهایی برنامه تریبون آزاد روز سه شنبه خود را به اطلاع عموم دانشجویان رساندن و به صحبت با دانشجویان پرداختند.
تعدادی از اعضای بسیج که دو غرفه را در صحن دانشگاه از مدیریت در این روزهای پر تنش گرفته اند با نصب داربست یک غرفه دیگر صحن دانشگاه را با میله پر کرده بودند تا شعار تریبون فردا که دانشگاه در حصار میله ها معنا و مفهومی دیگر بیابد. بسیجیان در طول برنامه که تا ساعت ۱۳ طول کشید در چندین نوبت با حمله به نوشته های متحصنین سعی در ایجاد درگیری و پرونده سازی برای آن ها کرده بودند. همان کاری که روز گذشته با ضرب و شتم چند دانشجو انجام داده بودند و در نهایت در نشریات امروز خود با عکس جلوه دادن مسئله سعی در سیاه نمایی چهره های انجمنی داشتند.
اعضای شورای عمومی انجمن اسلامی در طول ۲ ساعت با صحبت با دانشجویان از آن ها برای حضور در برنامه فردا دعوت به عمل آوردند.
