این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت: ولتمردان به جای تلاش برای خاموش کردن صدای منتقدان در اهداف و روشهای خود تجدیدنظر کنند. روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت در اعتراض به برخوردهای اخیر با اصحاب رسانه و فعالان سیاسی اطلاعیهای صادر کرد.
به گزارش “ایلنا”، در بخشی از این اطلاعیه آمده است: در هفته گذشته در کنار افزایش برخوردهای غیرقانونی با کارگران، معلمان، فعالان زنان و دانشجویان بار دیگر شاهد افزایش فشارها و محدودیتهای برای اصحاب رسانهها بودیم. مدیر مسؤولان روزنامههای اعتماد، اعتماد ملی و روزنامه توقیفشده روزگار به دلایل واهی به دادگاه احضار شدند. همچنین محاکمه مدیرمسؤول روزنامه توقیفشده مشارکت ادامه یافت، از سویی بار دیگر خبرگزاری کار ایران( ایلنا) نیز با بیمهری مهرورزان مواجه شد و از حضور در جلسه سخنگوی دولت بازماند. این برخوردهای غیرقانونی در حالی صورت میپذیرد که این روزنامهها و خبرگزاری با تلاش قابل تقدیر در فضای پرهزینه عرصه اطلاعرسانی میکوشند هرچند محدود نمایانگر فضای عمومی کشور باشند و انعکاسدهنده بخشی از نقد و نظرهایی هستند که به بیتدبیریهای مسؤولان برمیگردد. بیتدبیریهایی که عواقب آن هر روز بیش از پیش نمایانگر میشود.
دفتر تحکیم وحدت، در ادامه این اطلاعیه با انتقاد از احضارها و خط و نشان کشیدنهای پیاپی وزیر ارشاد و مسؤولان امنیتی برای رسانهها، آن را نشاندهنده کاهش بیش از حد تحمل دولتمردان خواند که به گفته این تشکل دانشجویی سوءمدیریتشان هر روز کشور را در گردابی دیگر فرو میبرد.
روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت در ادامه با ابراز نگرانی از وضعیت «دکتر کیوان انصاری»، «سعید درخشندی» و «ابوالفضل جهاندار»، از فعالان سابق دانشجویی، خواستار بررسی مجدد پرونده آنها شد.
این تشکل دانشجویی، همچنین از محاکمه محسن آرمین، سخنگوی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، محمد کیانوشراد، حمید کهرام و عیسیقلی احمدینیا، نمایندگان سابق مجلس انتقاد کرد و اتهامات آنها را مربوط به انتقاداتشان در زمان نمایندگی مجلس خواند که بر اساس قانون اساسی کسی حق تعقیب یا توقیف آنها را ندارد.
به اعتقاد روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت، به نظر میرسد که دولتمردان نهم به جای اصلاح اهداف و روشها میکوشند با برخورد غیرقانونی با اصحاب رسانه و فعالان سیاسی، صدای منتقدان را خاموش نمایند و قوه قضاییه نیز در این مسیر همراه آنها گشته است و بار دیگر درحال پیمودن مسیر بیحاصل برخورد غیرقانونی با منتقدان است.
دفتر تحکیم وحدت در پایان آورده است: ضمن حمایت از کلیه روزنامهها، خبرگزاریها و فعالان سیاسی که در راه اعتلای ایران عزیزمان تلاش میکنند، برخوردهای اخیر با اصحاب رسانه و فعالان سیاسی را محکوم و به مسؤولان دولت نهم و قوه قضاییه یاداور میگردیم به جای تلاش برای خاموش کردن صدای منتقدان تا دیر نشده است در اهداف و روشهای خود تجدیدنظر نمایند.
