در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
انفجار یک خودروی بمبگذاری شده در شهر کربلا بیش از ۶۰ شهروند عراقی را شهید و ۱۶۰نفر دیگر را زخمی کرد. این در حالی است که تروریستها ماه گذشته نیز با انفجار بمب دهها شهروند غیرنظامی را در این شهر به خاک و خون کشیده بودند.
به گزارش آسوشیتدپرس این انفجار بعد از ظهر شنبه به وقت محلی در یک بازار بسیار شلوغ در نزدیکی حرم مطهر امام حسین علیه السلام رخ داد. تروریستها بمب را در مسیر زائرانی منفجر کردند که برای ادای فریضه نماز مغرب رهسپار حرم بودند. به محض وقوع انفجار اول، گروهی از افراد برای کمک به زخمیهای برجای مانده در محل انفجار جمع شدند و در همین حال وقوع یک انفجار دیگر، منجر به افزایش قابل توجه تلفات حادثه شد. محل دقیق انفجار این خودرو، انتهای خیابان عباس در تقاطع خیابان جمهوری در فاصله نزدیکی از «بابالقبله» حرم ابوالفضل (ع) گزارش شده است.
به گفته سالم کاظم، رئیس اداره بهداشت کربلا حال بسیاری از مجروحین حادثه بسیار وخیم بوده و به احتمال زیاد بر تعداد شهدا افزوده خواهد شد.
به گفته شاهدان عینی صدها نفر از اهالی شهر و اتباع دیگر کشورها بلافاصله خود را به محل انفجار رساندند تا از وضعیت بستگان خود مطلع شوند. جمعیت خشمگین که ظاهرا مقامات محلی را در وقوع این حادثه مقصر میدانستند اقدام به پرتاب سنگ به نفرات پلیس کردند و در مقابل نیروهای پلیس نیز با شلیک تیر هوایی سعی در متفرق نمودن آنان و انتقال مجروحین به بیمارستان داشتند.
گفتنی است ۲۴ فروردین ماه نیز انفجار بمب دیگری در شهر کربلا منجر به مرگ ۴۷ نفر و زخمی شدن ۲۲۴ نفر از اهالی این شهر و زائران ایرانی شده بود. تا ساعت ۲۰ شامگاه هیچ خبر تائیدشدهای در خصوص شهادت اتباع ایرانی در این حادثه تروریستی مخابره شدهاست.
روز شنبه همچنین یک بمبگذار انتحاری با کوبیدن یک کامیون مملو از مواد انفجاری به خانه رئیس پلیس شهر رمادی ۹ پلیس عراقی و شش شهروند غیرنظامی را به قتل رساند.
امواج شایعه
ساعاتی پس از این حمله خونین و غیرانسانی، برخی رسانههای عرب از «محاصره کنسولگری ایران در کربلا» خبر داده و مدعی شدند که نیروهای امنیتی عراق به رهبری نظامیان آمریکایی برای حمله به سفارت جمهوری اسلامی آماده میشوند! این شایعه با توجه به حمله ۳ ماه قبل ارتش آمریکا به دفتر ارتباطی ایران در «اربیل» عراق به سرعت فراگیر شد.
لحظاتی پس از انتشار این شایعه اما، یک مقام مسوول در سفارت جمهوری اسلامی ایران در بغداد، این خبر را به شدت تکذیب کرد.
ظاهراً به دنبال وقوع انفجار عصر روز شنبه، گروهی از مردم خشمگین کربلا به ساختمان استانداری یورش برده و پس از دادن شعارهایی علیه استاندار کربلا، عملکرد نیروهای پلیس در حفظ امنیت شهر را نامطلوب توصیف کردند.
افراد خشمگین با ترک استانداری به مسیر خود در داخل شهر ادامه دادند و برخی از آنان با برخورد با پلیس، به طرف این افراد سنگ پرتاب کردند. گروهی اندک از این افراد نیز با رسیدن به محل کنسولگری ایران در کربلا، به ماموران محافظ عراقی این محل نیز سنگ پرانی کرده و از این محل متفرق شدند.
