در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
روزنامه واشنگتن پست در تحلیلی پیرامون روابط تهران و واشنگتن با اشاره به تغییر لحن آمریکا در قبال ایران تاکید کرد «دو کشور که سال گذشته را با بحث و تلاش برای انزوای یکدیگر به پایان رساندند حالا بیش از هر زمان دیگری در آستانه آغاز مذاکرات دیپلماتیک قرار دارند».
این روزنامه از شرایط فعلی به «گشایش دروازهای برای مذاکره میان ایران و آمریکا» یاد کرده و مینویسد: در حالی که این دروازه در حال گشوده شدن است هر دو طرف باید تصمیم بگیرند که واقعا خواهان چه هستند و البته همزمان صداهای مخالف مذاکره و خواهان تداوم خصومت میان دو کشور را هم نادیده بگیرند.
واشنگتن پست در ادامه با یادآوری این موضوع که «رفتار آمریکا در قبال ایران تغییر کرده و واشنگتن حالا خواهان حضور ایران در شرمالشیخ است» تاکید میکند که مقامات وزارت خارجه آمریکا امیدوارند اجلاس شرمالشیخ بتواند سرآغازی برای گفتوگوی مستمر با ایران و سوریه بر سر موضوعات مورد اختلاف باشد.
این روزنامه در ادامه مینویسد: گاهی تغییرات زمانی روی میدهند که انتظارشان را ندارید؛ درست در برابر چشمانتان! ظاهرا مساله ایران و آمریکا را هم باید این گونه تلقی کرد. دو کشور که سال گذشته را با بحث و تلاش برای انزوای یکدیگر به پایان رساندند حالا بیش از هر زمان دیگری در آستانه آغاز مذاکرات دیپلماتیک قرار دارند. در حالیکه دولت بوش نشان میدهد که خواهان گفتوگو است ایرانیها که معتقدند در موضع برتری قرار دارند، هنوز تصمیم نگرفتهاند.
واشنگتن پست در ادامه به اهمیت این روند تاکید کرده و میگوید: مذاکره اکنون به تصمیم مقامات ایرانی وابسته است و تصمیمی که ایرانیها در روزهای آینده و تا زمان برگزاری شرمالشیخ اتخاذ میکنند میتواند آینده این کشور و خاورمیانه را شکل بدهد.
این روزنامه آمریکایی در ادامه با اشاره به اینکه «روند مذاکره میان طرفین همواره وجود داشته و کانالهای دیپلماتیک همواره گشوده مانده بودند» مینویسد: یکی از این کانالها همان برنامه هستهای ایران است. سولانا و لاریجانی با یکدیگر ملاقات کردهاند. گذشته از نتیجه این ملاقات، که هنوز مبهم است، نکته مهم در اینجاست که طرفین قرار است دو هفته دیگر هم مجددا با هم دیداری داشته باشند. این دیدار در واقع همان از سرگیری مذاکره تهران با سه کشور اروپایی است.
به نوشته واشنگتن پست؛ پیام سولانا به لاریجانی این بود که ایران باید قبل از اینکه مدت تحریمهای کنونی سازمان ملل به پایان برسد و شورای امنیت به سراغ مجموعه سوم یا همان تحریمهای شدیدتر برود، بر سر میز مذاکره بنشیند. سولانا ظاهرا پیشنهاد مذاکرهای در اواسط ماه مه با نمایندگان فرانسه، انگلیس و آلمان و احتمالا دیپلماتهای روسیه و چین را هم مطرح کرده است. او امیدوار است که در این دیدار طرفین به توافقی دست یابند که دیپلماتها نام آن را «تعلیق در برابر تعلیق» گذاشتهاند.
اهمیت این رویکرد جدید در آن نهفته است که در ازای قول ایرانیها مبنی بر توقف غنی سازی در طول مذاکرات، تحریمهای شورای امنیت نیز برداشته خواهد شد. در این صورت است که به نوشته واشنگتن پست، آمریکا هم به میز مذاکرات میپیوندد: «آمریکاییها حتی برای ترغیب ایرانیان لحن گفتار خود را هم تغییر دادهاند. آمریکا روز دوشنبه برای اطمینان بخشیدن به ایران دست به اقدامی نامعمول زد. کاندولیزا رایس، وزیر خارجه آمریکا در مصاحبهای با روزنامه فایننشیال تایمز برنامه آمریکا برای تغییر رژیم در ایران را تکذیب کرده و گفت سیاست آمریکا ایجاد تغییر در رفتار رژیم بود».
کانال دوم دیپلماتیک به نوشته این روزنامه در جریان اجلاس شرمالشیخ گشوده میشود چرا که «رایس برای دیدار با همسایگان عراق از جمله ایران و سوریه به مصر سفر میکند» و در این میان به گفته مقامات وزارت خارجه آمریکا وی خواهان ملاقات با نمایندگان ایران و سوریه در اجلاس شرمالشیخ است. آمریکاییها امیدوارند این اجلاس سرآغازی برای گفتگوهای مستمر با ایران و سوریه درباره چگونگی برقراری ثبات در عراق باشد.
مجموعه شرایط موجود و سیر رویدادها به گونهای است که واشنگتن پست از آن به «گشایش دروازهای برای مذاکره میان ایران و آمریکا» یاد کرده و مینویسد: در حالی که این دروازه در حال گشوده شدن است هر دو طرف باید تصمیم بگیرند که واقعا خواهان چه هستند و البته همزمان نداهای مخالف مذاکره و خواهان تداوم خصومت میان دو کشور را هم نادیده بگیرند.
