در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
روزنامه گاردین، چاپ لندن، در ضمیمه آموزشی شماره امروز خود (۲۴ آوریل) گزارشی دارد درباره فعالان دانشجویی دانشگاه های ایران موسوم به دانشجویان “ستاره دار” که به خاطر ابراز نارضایی از روند سیاسی این کشور از ادامه تحصیل محروم شده اند.
سعید کمالی دهقان، نگارنده این گزارش روزنامه گاردین، در مقاله خود درباره پدیده “ستاره دار” شدن دانشجویان توضیح داده و می گوید که آنها برای بازگشت به دانشگاه و پس گرفتن حق خود برای ادامه تحصیل مستاصلند.
به نوشته آقای دهقان دانشجویانی که از دولت ایران انتقاد کنند بسته به میزان خطر احتمالی آنها برای امنیت ملی از یک تا سه ستاره اخطار می گیرند.
گاردین آورده که در حال حاضر ۱۵۰ دانشجوی دانشگاه های ایران ستاره دار هستند و تعدادی از آنها که در مقطع کارشناسی ارشد سرگرم تحصیل هستند به صورت مشروط اجازه دارند در کلاس ها حاضر شوند.
این شروط به مسئولان دانشگاه اجازه می دهد هر زمان که بخواهند دانشجو را اخراج کنند؛ دانشجویان “سه ستاره” نیز اجازه نام نویسی ندارند.
نگارنده مقاله گاردین می نویسد به رغم آزمون های دشوار کارشناسی ارشد دست کم به هفده دانشجوی سه ستاره که در آزمون پذیرفته شده اند، اجازه داده نشده که برای سال تحصیلی کنونی ثبت نام کنند.
وی به نقل از “روزبه ریاضی”، یکی از این دانشجویان از دانشگاه امیرکبیر، می نویسد که مسئولان دانشگاه در نامه ای به این دانشجو گفته اند علیرغم موفقیت در امتحانات نمی تواند در در مقطع کارشناسی ارشد درس بخواند چون در مقطع قبلی به عنوان عضوی از انجمن اسلامی این دانشگاه فعالیت سیاسی داشته و متهم شده علیه امنیت ملی اقدام کرده است.
روزبه ریاضی به گاردین گفت که وی کاری غیرقانونی نکرده و به نظر او حکومت ایران تاب هیچ گونه ابراز نارضایی را ندارد.
سعید کمالی دهقان، در ادامه گزارش خود در گاردین به پوشش خبری موضوع دانشجویان “ستاره دار” در داخل و خارج از ایران اشاره دارد و می نویسد محمد مهدی زاهدی، وزیر علوم ایران، پس از انکارهای پی در پی سرانجام اذعان کرده که “برخی دانشجویان” مورد تنبیه قرار گرفته اند و تصمیم در مورد دانشجویان “ستاره دار” از سوی شورای انقلاب فرهنگی و وزارت اطلاعات ایران گرفته می شود.
وی گفت که دانشجویانی که در کنار اسمشان یک ستاره قرار دارد مشکلات انضباطی دارند یا در پرونده آنها تخلفی گزارش شده که باید مراقب باشند تکرار نشود، در غیر این صورت با مشکل روبرو می شوند.
به گفته نگارنده، وزیر علوم همچنین نحوه برخورد رسانه ها با این موضوع را اغراق آمیز توصیف کرده و تاکید داشته که هیچ دانشجوی “ستاره داری” از ثبت نام منع نشده است.
روزبه ریاضی این گفته را انکار می کند: “هیچ چیز تغییر نکرده، ما هنوز هم از ادامه تحصیل منع هستیم. آنها فقط می خواهند ما را نادیده بگیرند.”
گاردین در ضمیمه آموزشی خود همچنین از علی عباسپور تهرانی فرد، رییس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی ایران که مسئول تحقیق در این باره شده است، آورده که به نظر این کمیته اهمیت رسیدگی به وضعیت بیست دانشجوی “سه ستاره دار” در حدی نیست که نیاز به تحقیقی ویژه داشته باشد.
به نوشته گاردین آقای تهرانی فرد همچنین گفته مشکلی به نام “دانشجویان ستاره دار” در ایران وجود ندارد و همه دانشجویان “ستاره دار” ثبت نام شده اند.
نگارنده گزارش گاردین می نویسد این اولین باری نیست که دانشجویان ایران به تخلف یا اقدام علیه امنیت ملی متهم و به کمیته های انضباطی احضار شده اند، اما با سرکوب بیشتر فعالیت های دانشجویی، نارضایی دانشجوها رو به افزایش بوده است.
“عباس حکیم زاده”، سردبیر نشریه دانشجویی “واژه” در دانشگاه امیرکبیر، می گوید از زمان روی کار آمدن محمود احمدی نژاد، رییس جمهور ایران، فشار دولت بر دانشجویان حتی شامل نشریات دانشجویی نیز شده و این نشریه مدت یک سال است که در توقیف است.
گاردین در ادامه این گزارش به سخنرانی سال گذشته رییس جمهور ایران (۲۰ آذر، ۱۱ دسامبر) در دانشگاه امیرکبیر اشاره دارد و این که با اعتراض برخی دانشجویان که از جمله شعار “مرگ بر دیکتاتور” سر داده بودند به تشنج کشیده شده بود.
این گزارش به نقل از بیژن پوریوسفی، یکی از دانشجویان حاضر در سخنرانی آورده که نیمی از کسانی که در سالن دانشگاه امیرکبیر گرد آمده بودند از دانشگاه های امام حسین و امام صادق و همچنین گروه های بسیجی بوده اند که برای حمایت از آقای احمدی نژاد آمده بودند.
به گفته آقای پوریوسفی با اینکه رییس جمهور ایران دستور داده بود با دانشجویان معترض برخورد نکنند، این گروه از دانشجویان به بهانه های دیگر به کمیته انضباطی دانشگاه امیرکبیر فراخوانده شدند.
بیژن پوریوسفی در ادامه می گوید که در دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی هم دانشجویان با مشکلات مشابه روبرو بودند اما آقای احمدی نژاد از لحن تندتری استفاده می کند.
نگارنده گزارش گاردین در بخشی بعدی مقاله خود به نقل از “علی عزیزی”، عضو انجمن اسلامی دانشگاه امیرکبیر آورده که مسئولان این دانشگاه به طرق مختلف برای دانشجویان سیاسی مانع ایجاد می کنند؛ با خانواده دانشجویان تماس می گیرند و آنها را تهدید می کنند که فرزندشان را از دانشگاه اخراج می کنند.
سعید کمالی دهقان، نگارنده این مقاله، همچنین اشاره ای دارد به انتصاب یک روحانی به ریاست دانشگاه تهران و می نویسد که پس از انتخاب وی صدای سیاسی این دانشگاه سرکوب شده است.
نگارنده معتقد است که تعویض روسای دانشگاه ها و انتصاب افرادی که به دولت نزدیک هستند دانشجویان بیشتری را ترغیب به مهاجرت کرده است. اما این گروه از دانشجویان فقط در صورتی می توانند دانشگاه را ترک کنند که وثیقه ای برابر با پانزده هزار یورو را متقبل شوند.
گزارش گاردین در پایان آورده که دانشجویان در ایران با فشارهای دیگری هم روبرو هستند. یکی از دانشجویان دانشگاه علم و صنعت، که آقای احمدی نژاد قبلا یکی از مدرسین آن بوده، می گوید به نظر می رسد که امتحانات دانشگاهی سخت تر شده اند تا دانشجو فرصت پرداختن به موضوعات غیر درسی را نداشته باشد.
وی اضافه می کند: “من دوازده سال درس خواندم تا وارد دانشگاه بشوم. بالاخره هم در آزمون بسیار دشوار سراسری دانشگاه ها موفق شدم و به یکی از دانشگاه های دولتی راه پیدا کردم. حالا دوباره با امتحانات دشوار روبرو هستم؛ پس کی به کارهای دیگرم برسم؟”
به نوشته گاردین دانشجویی دیگر گفته که چرا آقای احمدی نژاد همانقدر که برای حق انرژی هسته ای مسالمت آمیز تلاش می کند برای حقوق دانشجویان تلاش نمی کند. به نظر می رسد که جامعه بین المللی هم به خاطر سرگرم بودنش به موضوع بحران هسته ای به مشکلات دانشجویان ایران بی توجه است.”
