در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
این روزها شاهد آنیم که نهاد امنیتی بسیج هر گونه تلاشی را برای ورود به محیط های دانشجویی و بالاخص جامعه آزاد اندیش دانشجویی انجام می دهد. هنوز شکست مفتضحانه بسیج در پروژه بسیج دانشکده ها از خاطره ها پاک نشده است که خبر ایجاد تشکل های دیگری به نام های مختلف و خصوصا با سوءاستفاده از ابزار انجام فعالیتهای علمی از سوی بسیج مطرح شده است . این گروه ها که اکنون نیز کم و بیش در سطح دانشکده ها وجود دارند به بهانه انجام فعالیتهای علمی قصد دارند نیات شوم و سرکوب کننده خود را در جامعه دانشجویی پلی تکنیک تهران پیاده کنند. این مطلب که با وجود انجمن های علمی که فعالیت های خود را در این زمینه به شایستگی کامل انجام می دهند و انتخابات آزاد دانشجویی دارند و همچنین شوراهای صنفی که در تمامی زمینه های دانشجویی با نظارت و انتخاب کاملا دانشجویی در حال فعالیت هستند بحثی است که به خوبی نیت تشکیل چنین گروههایی را مشخص می کند.
گروههایی همچون گروه طلوع دانشکده مکانیک که از سوی مدیریت دانشکده ها و همچنین ریاست دانشگاه به خوبی تحت حمایت قرار می گیرند و دانشجویان هیچگونه دخالتی در انتخاب اعضاء آن ندارند نه تنها جایگاه نهاد های دانشجویی را پایین می آورد بلکه زمینه ایست برای حضور دست نشاندگان حاکمیت در بین دانشجویان که به وسیله این حربه سمت و سوی فعالیت های دانشجویی را از مسیر اصلی خود منحرف کرده و به مسیر خفقان و سرکوب بکشانند.
گروه علمی فرهنگی شهید تندگویان در دانشکده نفت تخفه دیگری است از این سیاست غیر اخلاقی و مزدورانه.
دانشکده نفت که از جو دانشگاه جداست ؛طعمه مناسبی است برای ادامه این روند خطرناک که در صورت موفقیت باید منتظر عواقبش که مهم ترین آن دور شدن دانشجو از فعالیت های دانشجویی است بود.
دانشکده مهندسی نفت که در خیابان رشت و و بیرون از فضای دانشگاه مستقر است یکی از مکان های اصلی برای حضور بسیجیان گشته است.
مدیریت این دانشکده که بعد از چندین تغییر به این سمت منصوب شد این دانشکده را از هر حیث برای اعمال چنین سیاست هایی آماده کرده است. حضور نیروهای فعال بسیجی در این دانشکده باعث شده است که مدیران فرمایشی دانشگاه این مکان را اولین هدف خود قرار دهند. رئیس بسیج اساتید دانشگاه که ابتدا در دانشکده مهندسی معدن فعالیت داشت بعد از عدم موفقیت در این پست به دانشکده نفت انتقال یافت و تا امروز گام های خود را یکی پس از دیگری برای ایجاد فضای پادگانی در دانشگاه و به خصوص دانشکده نفت برداشته است.
واحد به اصطلاح علمی فرهنگی شهید تند گویان که با نظارت کامل بسیج شروع به انجام فعالیت کرده درحالی تشکیل شده است که یکی از اعضای فعال بسیج که در در گیری های بسیج با دانشجویان حضور چشم گیری داشته است تقریبا بدون داشتن هیچ سمتی ( مسئول دستگاهی که هنوز خریداری نشده است ) و با مدرک لیسانس ساخت و تولید به عنوان یکی از فعالان این واحد در دانشکده نفت در حال فعالیت است.
قابل ذکر است که گروه علمی فرهنگی شهید تند گویان اولین فعالیت خود را با برگزاری یک اردو آغاز کرده و به رغم در خواست های متعدد شورای صنفی این دانشکده برای برگزاری چنین برنامه هایی مجوز و بودجه این برنامه از شورای صنفی دریغ و با صلاحدید ریاست دانشکده به این واحد واگذار گشته است.
نکته قابل توجه اینجاست که این گونه فعالیت های بسیج برای جذب دانشجویان پروسه جدیدی نیست و چندی پیش شاهد آن بودیم که انجمن اسلامی به اصطلاح دانشجویی که خط دهی اصلی خود را از بسیج می گیرد نیز با برگزاری اردو ها و برنامه های متعدد که بودجه آن از سهم نهاد های دانشجویی تامین می شود سعی در منحرف کردن اذهان دانشجویان از هدف اصلی خود را داشت که این خود صحه دیگری است بر اهداف شوم این واحد غیر دانشجویی.
در انتها به تمامی فعالین دانشجویی در انجمن های علمی ؛ شوراهای صنفی و مهم تر از همه به دانشجویان دانشگاه هشدار می دهیم که در صورت خاموشی در قبال چنین حرکاتی از سوی بسیج به زودی شاهد حذف نهاد های دانشجویی از عرصه فعالیت و دانشگاه خواهیم بود؛ در همین راستا به جاست که تمامی دانشجویان کاملا هوشیار و آگاه با این قضیه برخورد نمایند و تمامی توان خود را برای حفظ قدرت اجرایی نهاد های دانشجویی به کار گیرند و اجازه ندهند که بسیج و دست نشاندگان زور در دانشگاه با دانشجو مانند یک عنصر بدون اختیار که تنها برای انجام تفریحات کوچکی به دام آنها می افتد ( که متاسفانه این روزها به تکرار شاهد آن هستیم ) برخورد نماید
