در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
پویان محمودیان نماینده مدیران مسئول در کمیته ناظر بر نشریات در مصاحبه با خبرگزاری های ایسنا و ایلنا به تشریح محدودیت ها و فشارهای دانشگاه برفعالیت های مستقل دانشجویی وبه ویژه توقیف نشریات و احضار مدیران مسئول به کمیته انظباطی پرداخت.
پویان محمودیان، نماینده مدیران مسوول نشریات دانشجویی در کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر با اعلام این خبر به خبرنگار “ایلنا”، گفت: علاوه بر توقیف نشریات «سحر» و «باران»، احمد قصابان و سجاد ویسمرادی، مدیران مسوول نشریات «سحر» و «تنفس ۸۴» به کمیته انضباطی احضار شدند و اینها در حالی است که پرونده هیچکدام از این نشریات در کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی بررسی نشده است.
وی با بیان اینکه از آغاز ترم جدید موج جدید برخورد با فعالان دانشجویی و فعالان نشریات دانشجویی شکل گرفته است، گفت: اقداماتی مانند جمعآوری نشریات از سطح دانشگاه به دستور حراست و احضار مدیران مسوول به کمیته انضباطی که برخی اتهامات آنها مربوط به نشریاتشان است، کاملا برخلاف آییننامه و مقررات است.
محمودیان با اشاره به مشکلات مالی نشریات دانشجویی که منجر به اعتراضات مدیران مسوول نیز شد، گفت: به نظر میرسد دانشگاه چندان مایل به تاثیر دادن نظرات مدیران مسوول در تصمیمگیریهای خود برای نشریات دانشجویی نیست و به همین دلیل ما شکایتنامهای تنظیم کردهایم تا به کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس ارایه کنیم و نمایندگان نیز قول پیگیری جدی دادهاند.
وی همچنین به اظهارات وزیر اطلاعات درباره جنبش دانشجویی اشاره کرد و گفت: دولتمردان از سویی میگویند مردم با نظام هستند و از سوی دیگر جنبش دانشجویی را که برایند مطالبات جامعه است، برانداز میخوانند.
مدیرمسوول نشریه «ریوار» تصریح کرد: جنبش دانشجویی با دستور دولتمردان به وجود نیامده است که با تهدید و ارعاب آنها عقب بنشینند.
همچنین پویان محمودیان در گفتوگو با خبرنگار سیاسی ایسنا اظهار داشت: « تخلفات نشریات دانشجویی ابتدا باید در کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی مطرح و بعد به کمیته انضباطی ارجاع داده شود.»
وی افزود: « مطمئنا مدیریت دانشگاه باید مشکلات پیش آمده را پیگیری کند چراکه تخلفهای صورت گرفته واضح و آشکار است که برخلاف آییننامه ناظر بر نشریات دانشجویی است و قطعا میتوان این موضوع را از طریق مراجع حقوقی پیگیری کرد.»
نماینده مدیران مسوول در کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر بیان کرد: « جمعآوری نشریات در دانشگاه بدون هماهنگی با کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی جزء تخلفات محسوب میشود. همچنین کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی چند ماه است که تشکیل نشده است.»
نماینده مدیران مسوول در کمیته ناظر بر نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر ابراز عقیده کرد که اتهاماتی که به مدیران مسوول نشریات دانشجویی «سحر» و «تنفس ۸۴» در کمیته انضباطی مطرح شده است صحیح نیست و اساسا احضار مدیر مسوول نشریات دانشجویی به کمیته انضباطی قانونی نیست.
